[Verhaal] Wereld van Wit Licht [AFGESLOTEN]

EDIT: ik vind zelf dat ik kan zeggen dat mijn schrijfstijl behoorlijk veranderd is in de tijd tussen het heden en de tijd waarin ik dit verhaal schreef. Ik ben nu totaal niet tevreden meer met dit topic, maar laten verwijderen is ook weer het andere uiterste. Houd er in elk geval rekening mee! Als je nu twijfelt, heb ik liever dat je mijn andere verhaal, Bloedbrieven, aanklikt :grinning:

Hoi! Daar ben ik weer, met een nieuw topic!
Dit is inmiddels mijn tweede verhaal op GS, en in tegenstelling tot het vorige verhaal, wordt dit fantasy. Ik probeer dit natuurlijk zo realistisch mogelijk te beschrijven. Ik ben het beginstuk aan het uitbreiden door het te herschrijven, maar als het goed is, moet dat geen problemen opleveren tijdens het lezen.
Voor de rest vind ik het leuk dat je dit topic hebt aangeklikt en hoop ik dat het niet teleurstelt!

Wereld van Wit Licht

Het leven van een tiener bestaat vooral uit protest en alcohol. Maar niet iedereen kan zeggen dat je door dat leven te leiden in coma beland bent. En wat als die coma een poort naar een andere wereld blijkt te zijn? Maar pas op; de poort valt dicht en in je eentje krijg je hem niet meer open.

(gemaakt door xsusie93 en daar ben ik haar heel dankbaar voor!)

Hard.
Koud.
Vochtig.
Donker.
De eerste waarnemingen dringen als bijvoeglijke naamwoorden mijn verstand binnen. Ze dwingen me om te blijven liggen. Dit is geen wit ziekenhuisbed, waarin je wakker wordt en vraagt waar je bent, net zoals in een film.
Ik voel aan mijn hoofd, maar tot mijn verbazing zie ik geen bloed als ik mijn hand terugtrek. Het kan komen door het kleine bundeltje grijze maneschijn, maar ik voel ook geen vocht.
Hard. Het was de straat, waar mijn hoofd op terechtkwam voordat ik niets meer waarnam. Het asfalt bleef onverbiddelijk hard, en mijn hoofd stuiterde net zolang totdat het donker werd. Het werd donker en bleef donker, en nu is het ook niet bepaald licht. De maneschijn brengt in tegenstelling tot zonnestralen enkel koude, in plaats van warmte. Ik huiver. Het is koud, net zoals die nacht, ik weet niet hoe lang geleden. Ik herinner het me gedetailleerd, maar het voelt als eeuwen geleden. De mist brengt me in verwarring, belemmert niet alleen mijn zicht. Alles is vochtig, net zoals het toen zachtjes miezerde. De regen verborg mijn tranen als een beschermende moeder. Maar nu is er geen moeder, er is niemand.
Ik weet nog wie ik ben, maar niet waar ik ben, in welke tijd of welke wereld. Mijn laatste herinnering is van het ongeluk. Ik had wel iets gedronken, maar niet te veel, genoeg om nog te kunnen blijven staan. Alles was goed, alles wat zwart was, leek plotseling wit, en het donker maakte me blij. Totdat ik opeens twee felle lichten naast me zag, die het donker verdreven.
Ik keek achterom, waar ik iemand hoorde roepen, maar ik had beter kunnen rennen.
Twee ogen, samen een paar, herinnerden mij aan het asfalt, waar mijn hakken op balanceerden.
Ik voelde de warmte van het felle licht en sloot mijn ogen. Er zou niets kunnen gebeuren, ik zou niets voelen, want al mijn zintuigen waren al aangetast door de alcohol.
Door mijn wimpers zag ik de auto, en naarmate de tijd verstreek, kwam mijn verstand terug. Ik opende mijn mond, maar werd afgeschrikt door het geluid van slippende autobanden over de natte reflecteringsstrepen.
De pijn bleef weg, maar ik wist dat het niet goed was.

Leuk dat je volgt, @MissEmma!

Ik wil dat ik iets voel, pijn, verdriet, wat dan ook, maar het enige wat ik voel is de grond. Hoe wijd ik mijn armen ook spreid, ik voel nog steeds geen flora. Echt licht is evenmin te ontdekken.
Terwijl ik met mijn ene hand doelloos rondtast, raak ik met mijn andere hand mijn hoofd aan, wanhopig opzoek naar tekenen van het ongeluk, van de echte wereld. Na een tijdje geef ik het op en leg ik vermoeid mijn handen ineengevouwen op mijn buik, zoals iemand in een grafkist, geïsoleerd van de rest van de wereld. In mijn geval geïsoleerd van de echte wereld.
Langzaam lijkt de grond zachter te worden en val ik in slaap. Mijn denkrimpels verdwijnen en al mijn spieren kunnen zich eindelijk ontspannen.
,Is het een coma of een Obscur?’’ Een heldere meisjesstem wekt me, maar ze lijkt het niet tegen mij te hebben. Ik houd mijn ogen dicht en denk na over de betekenissen van de twee benamingen, terwijl het stil blijft.
,Ik weet het ook niet, is ze nieuw?’’ Dezelfde stem begint weer met praten. Praat ze tegen zichzelf, of is er iemand die zijn schouders ophaalt? Het zou allebei kunnen, aangezien een nieuwe wereld nieuwe kansen biedt.
Ik voel iemand mijn rechterooglid optillen en ik zie een meisje dat gegevens lijkt op te nemen. Het maanlicht zorgt ervoor dat haar haren haast zilver lijken. Ze heeft donkere kringen onder haar ogen, maar die vallen niet op door haar lichte ogen. Naast haar staat een lange jongen, die een beetje ongemakkelijk op zijn achterhoofd krabt. Ook hij ziet er moe uit, en zonder zulke lichte ogen als het meisje valt dat wel op. Zijn haren hebben waarschijnlijk een donkere kleur, maar door het duister wordt alles verkleurd.
Ik kijk nog eens, en een raar gevoel bekruipt me als ik het rode licht waarneem. Hun ogen hebben rode tekens.
Mijn irissen worden weer afgedekt en ik vraag me af wat er aan mijn ogen te zien valt. Heb ik ook rood licht? Dan had ik dat toch zeker wel gemerkt?
,Nieuw, zeker weten. Nog 187 uur, daar zouden sommigen hier een moord voor doen.’’ De stilte keert weer terug, en ik hoor iemand zuchten. ,Helaas is dat soms letterlijk.’’ hoor ik de jongen brommen. Het meisje ademt diep uit.
Als ze weer inademt, lijkt ze iets te willen zeggen. ,Nee.’’ valt de jongen haar in de rede, hoewel ze nog niets uitgesproken heeft. ,Ze zoekt het maar uit, zonder haar is het al lastig genoeg om te overleven.’’ Ik hoor iemand met nagels over de droge grond krassen. ,Maar Jake…’’ Alweer slaakt de jongen een zucht. ,Ik weet het, het is een meisje van jouw leeftijd, maar zelfs zij is een vijand.’’
Ik schiet overeind, vastbesloten deze mensen te overtuigen. Als het waar is wat zij zeggen, als iedereen een vijand is, dan kan ik alle hulp gebruiken. ,Ik weet niet wat jullie denken, maar ik ben geen vijand, dat kan ik jullie verzekeren.’’ Ik kijk van het meisje naar Jake, en kijk Jake iets langer aan, omdat hij tegen mij is terwijl hij mij niet kent.

Is er één van de 40 anonieme lezers die nog tips heeft?

Ik vond het eerste stukje een beetje vaag, maat het tweede stuk wekt mijn interesse!
Misschien een tip: als je een dialoog beschrijft tussen 2 personen, en een 2e persoon zegt iets, zou ik dat op een nieuwe regel plaatsen anders is het een beetje verwarrend over wie het nou zegt. Ik ben niet zo goed in uitleggen dus misschien snap je hier helemaal niks van :stuck_out_tongue: maar ik zal een voorbeeld geven:

‘‘Ik ben nogal moe,’’ zegt Liesje. ‘‘Ik ook wel,’’ zegt Lotje.

Ik zou het dan fijner vinden als het zo is:

‘‘Ik ben nogal moe,’’ zegt Liesje.
‘‘Ik ook wel,’’ zegt Lotje.

Snap je? :stuck_out_tongue:

Oké, dankjewel voor de tip!
Het eerste stuk heb ik expres vaag gemaakt, even lekker hersens laten kraken :wink:

Je hebt een mooie schrijfstijl *Jaloers*
Mooie stukjes, en ik volg!
:wink:

Ze kijken eerst naar mij en vervolgens naar elkaar en overleggen met blikken. Het meisje doet haar onderlip iets naar voren en haar wenkbrauwen vormen samen een dak, terwijl de jongen lichtjes zijn hoofd schudt.
,Jake, ze heeft geen idee wat ze hier doet en welke gevaren er zijn, we kunnen haar toch niet zomaar achterlaten?’’ Het meisje spreekt tegen Jake, maar kijkt naar mij. ,Ik ben Veronique, ik weet dat het een lange naam is, dus je mag me ook Vera noemen. Dat heb ik zelfs liever.’’ Vera steekt haar hand naar me uit en aarzelend steek ik ook de mijne uit. Zo raakt haar hand mij voor de tweede keer aan.
Ik wil net mijn naam noemen als de jongen mij onderbreekt. ,Veronique, dit meen je niet! We hebben alleen elkaar, dat zet je toch niet op het spel voor een onbekende? Je weet onderhand hoe het in deze wereld gaat, je kunt niet op je gevoel afgaan.’’
Jake pakt Vera bij haar polsen en trekt haar zonder enige moeite van de droge grond. Hij kijkt mij even aan, maar te kort om te kunnen zien wat er in zijn ogen staat. Zijn gezicht wordt namelijk de andere kant opgeslagen door een klap van Vera. ,Dit is wat ik zo haat. Je doet alsof we familie zijn! We zijn vrienden, Jake, je bent hier mijn enige vriend, niet mijn grote broer. Ik bepaal zelf wat ik doe.’’
Jake balt zijn vuisten tot ze wit zijn en verdwijnt vervolgens in de mist. Een beetje schuldig sta ik op en kijk ik of ik hem nog kan zien als ik sta. ,Sorry, het was niet mijn bedoeling om hem weg te jagen. Ik wilde hem alleen maar overtuigen.’’
Vera kijkt even naar de grond, waar ze rondjes creëert met haar voeten. Ze tuurt nog even in de mist, maar richt zich daarna weer op mij. ,Ach, hij weet zelf ook wel dat we elkaar nodig hebben. Daarom was hij ook zo boos. Hij komt vast wel weer terug.’’
Ik schuifel een beetje met mijn voeten, terwijl ik aan mijn kleding pluk. Ik kom zomaar ‘hun’ wereld binnenvallen en veroorzaak ook nog een ruzie. En dat alles zonder mezelf voor te stellen.
,Catharina.’’ zeg ik, maar zonder mijn hand uit te steken. Dat hebben we net al gedaan. ,Ik ben Catharina.’’ herhaal ik met iets meer woorden en iets minder volume.
,Ik ben dus Vera, en die jongen daarnet was Jacob. Hij komt uit Engeland.’’ zegt Vera alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Waarom spreken we allemaal dezelfde taal? Welke taal is dit?
Vera heeft mijn verbazing blijkbaar door en glimlacht kleintjes. ,Sorry, ik vergeet telkens dat je nieuw bent. Je zult wel denken dat dit een droom is.’’ Vera wendt haar blik af en het lijkt alsof ze verdrinkt in de mist. ,Was het maar zo.’’

Welkom Fearless! :slightly_smiling_face:

*praat tegen niemand maar meldt het toch even*
Ik ga eerst een voorraad schrijven, dat doe ik nooit, maar het lijkt me in dit geval wel even handig. Lees maar terug als je je verveelt in Girlscene’s schrijfkring.
Even wat minder stukjes, of minder regelmatg.

Aaah, daar is ie dan!
Je nieuwe verhaal :grinning:

Bij het eerste stuk moest ik wel even goed nadenken & ik heb het ook wel 3 keer overgelezen!
Het lijkt me een heel mooi en mysterieus verhaal.

Ik volg je zeker weten!

Ik kuchte even en boog me iets naar voren. ,Vera? Gaat alles goed? Het leek even alsof je… van de wereld was.’’ Met een ruk draait Vera zich om, maar haar grote ogen worden alweer kleiner door een glimlach die haar wangen omhoog duwt. ,Ja, het is gewoon… Ook al weet ik hoe alles hier in elkaar zit, soms kan ik het alsnog niet bevatten. Misschien moet ik het daarom ook wel zo snel mogelijk vertellen.’’ Onbewust buig ik iets naar voren en plaats ik mijn handen voor me op de grond, zodat ik daar op kan leunen.
,Wat je net zei, over van de wereld zijn… Laten we daar maar mee beginnen. In principe ben je van de wereld waar je bent opgegroeid. Je lichaam is daar nog, maar je ‘leeft’ hier.’’ zegt Vera. Met haar mond een beetje open buigt ze haar hoofd iets naar onderen, zodat ik haar opgetrokken wenkbrauwen goed zie. Lichtjes schud ik mijn hoofd. Dit zegt me nog niets, alles klinkt nog steeds als één grote brok fictie.
,Ik weet niet hoe en waarom, maar je ligt in de andere wereld in coma. Ondertussen verschijn je hier als schim. In deze wereld heb je het lot van jezelf en van anderen in je hand.’’ Na haar woorden neemt Vera weer een pauze, maar het helpt me niet. Nog steeds begrijp ik niets van haar woorden, die logisch maar toch ook raadselachtig klinken.
,Sorry, maar…’’ Ik breek mijn zin gelijk weer af. Dit heeft ook geen zin, zij begrijpt dit waarschijnlijk niet veel beter dan ik, dan kun je het ook niet goed uitleggen. ,Nee, ga maar gewoon verder, ik zal het vast wel beter gaan begrijpen naarmate je verder hebt verteld.’’
Vera houdt haar hoofd een beetje schuin, maar haalt dan lichtjes haar schouders op. Ze wil net verder gaan praten als een gedaante opduikt. ,Je hebt echt mazzel dat ik een geweten heb, anders had ik je écht achtergelaten.’’ zegt hij. Hoewel ik hem nog maar net ken, weet ik gelijk wie het is. Jake zucht maar ontsnapt dan toch van de mist door in kleermakerszit op de grond te gaan zitten. Vera rolt met haar ogen en zucht. Ik hoop dat alleen ik het zie en hoor, hoewel het volgens mij wel uit opluchting was.
,Dus,’’ begint hij en hij kijkt Vera aan. Met zijn handen klopt hij ongeduldig op de grond. ,Wat was je aan het vertellen aan…’’ Hij richt zijn blik op mij.
Ik kijk Jake even aan en besef dan dat hij op mijn naam doelt. ,O, sorry.’’ zeg ik en ik lach kort met mijn ogen dicht, terwijl ik mijn hoofd schudt. ,Ik ben Catharina.’’
,Ik vertelde aan Catharina over alles om ons heen, maar het is lastiger dan je denkt om dat duidelijk uit te leggen.’’ zegt Vera. Jake knikt kort en klopt dan voor de tweede keer op de grond. ,Zal ik dan maar een slechte poging wagen?’’ Ik knik, nu wil ik echt weten wat er zich om mij heen afspeelt.

Klein, ik weet het, maar de grote stukken zijn echt flut…

Het is groot genoeg voor mij (:
Snel verder! :heart:

Ik volg! Echt een leuk verhaal!

Jake schraapt zijn keel en draait zijn hoofd even. ,Onderbreek me niet, anders snap ik het zelf allemaal ook niet meer.’’ zegt hij terwijl hij vooral mij aankijkt. Ik kijk naar zijn lippen, die al voor de zoveelste keer niet naar boven krullen. Ik werp een blik op Vera, maar die houdt haar ogen even dicht en glimlacht dan naar me. Ik besluit maar niet tegen hem in te gaan, anders krijg ik het waarschijnlijk nooit te horen. De kans dat ik weer door iemand word geaccepteerd is miniem.
,Er zijn drie soorten mensen in deze wereld. Als eerste heb je de coma’s, dat zijn wij. We liggen in de echte wereld dus in coma. Ten tweede heb je de Obscuro, dat betekent ‘voor het duister’. Een Obscur is iemand die al een keer uit deze wereld ontsnapt is. Maar als je hier voor de tweede keer komt, ben je niet meer te redden. Je komt dan nooit meer uit deze wereld. De Obscuro zijn gevaarlijk en vermoorden het liefst zoveel mogelijk coma’s. Dat doen ze omdat ze woedend zijn, wij kunnen nog wel uit deze wereld komen, maar zij niet. Het is een ramp, want als iemand in deze wereld doodgaat, gaat hij ook in de echte wereld dood.‘’ ratelt Jake. Ik zie zelfs Vera fronsen.
,En de derde soort?’’ vraag ik onschuldig, totdat ik besef wat hij net van mij gevraagd heeft. Ik sla mijn hand even voor mijn mond, maar leg hem daarna gelijk weer op mijn knieën, alsof er niets gebeurd is. Jake zucht diep. Ik heb nog nooit iemand zo diep horen zuchten. Hij mag mij echt niet.
,Heb ik gezegd dat er een derde soort is? Nee. Waarom vraag je het dan?’’ snauwt hij geïrriteerd. Snel kijk ik naar de grond en pulk ik wat aan mijn teennagel. Ik weet zeker dat hij zei dat er drie soorten zijn.
,Als je het per se wilt weten, valt er wel een derde soort aan te wijzen. Je hebt ook nog de slapende schimmen, dat zijn mensen wiens dood nabij is. Maar soms zijn de slapende schimmen al voor de tweede keer in deze wereld en dat maakt ze een Obscur.’’ Jake praat alsof hij het tegen een kleuter heeft. Waarschijnlijk ziet hij mij ook als een kleuter. Ik ben ook een kleuter, als het op deze brok informatie aankomt.
,Je kunt maar op één manier uit deze wereld komen, en dat is door een andere coma, Obscur of slapende schim te vermoorden. Je moordt dus om jezelf te kunnen redden. Als je een moord pleegt, ontstaat er een wit licht. Je springt in het witte licht en dan ben je verlost, maar je moet wel opletten dat niet iemand anders in je witte licht springt, dan moet je nog iemand vermoorden. Helaas heb je niet veel tijd om jezelf te redden, de resterende redtijd valt af te lezen in je ogen.’’
,187 uur.’’ fluister ik. Een traan rolt over mijn wang. Waarom moet ik mensen vermoorden, waarom bestaat deze wereld? Waarom lost de natuur het zelf niet op?
,Je kunt er ook altijd voor kiezen om iemand anders te redden, om een wit licht te creëren en iemand anders er in te laten springen.’’ gaat Jake onverstoorbaar verder. ,Maar weinig mensen kiezen daarvoor.’’ vult Vera hem aan. Dan merkt ze mijn tranen op en komt ze naast me zitten. ,Het is ook allemaal lastig, ik begrijp het wel.’’ zegt ze terwijl ze een arm om me heen slaat.
,Als je in deze wereld sterft, word je eerst helemaal wit, en na een dag ben je niet meer dan een hoopje witte stof.’’ Jake vervolgt zijn verhaal zonder mij ook maar aan te kijken. De ene na de andere traan zoekt nu zijn weg naar beneden. ,Jake, hou op!’’ sist Vera. ,Zou je ook zo tegen Melany doen?’’
Voor het eerst zie ik Jake zijn blik afwenden. Zijn ogen worden vochtig, maar hij knippert één keer en hij is weer de Jake die ik de afgelopen minuten gezien heb. Wie is Melany?
Ik houd op met snikken en besluit me sterk te houden. ,Dus… het witte licht is een soort van poort tussen twee werelden. Je moet erin springen als je eruit wilt ontsnappen, maar veel mensen zien het ook voor hun dood.’’ concludeer ik. Ik zie twee knikkende hoofden, en probeer al deze informatie samen te vatten. En dan ook letterlijk. Het zijn nu allemaal losse flinters van nachtmerries in mijn hoofd.

In het volgende stukje word alles pas echt duidelijk! Doe dus niet teveel je best om alles te begrijpen, het is namelijk een beetje ingewikkeld :flushed:
En welkom, @AmyBenni!

+new volger
Upjeeee! Spannend verhaal!

Dit is alvast het eerste stukje van het volgende stuk, hierin vat ze alles simpel samen. Misschien hebben jullie er iets aan, dan snap je het beter :wink:

,Dus wij zijn de coma’s, onze vijanden zijn de Obscuro . Je moet iemand vermoorden om jezelf of anderen te redden, maar daar heb je niet veel tijd voor. Die tijd kun je aflezen in ogen.’’

,Dus wij zijn de coma’s, onze vijanden zijn de Obscuro. Je moet iemand vermoorden om jezelf of anderen te redden, maar daar heb je niet veel tijd voor. Die tijd kun je aflezen in ogen.’’ Ik heb het meer tegen mezelf dan dat ik Jake en Vera wil laten weten dat ik hun uitleg begrijp. Vera knikt en haalt haar arm weer van mijn schouder af. Jake zwijgt en kijkt voor zich uit.
,Wie is Melany?’’ flap ik eruit. Ik vrees voor de reactie van Jake, maar hij verroert zich niet. In plaats daarvan krijg ik aandacht van Vera. ,Dat is het zusje van Jake. Hij is bang dat hij haar nooit meer terugziet als hij dit niet overleeft.’’
,Ja hoor, vertel maar even alles wat je geheim zou houden. Dit is geen theekransje, Veronique, en dat weet je. Waarom doe je toch altijd alles om mij te stangen?’’ snauwt Jake. Vera grijpt deze kans en begint een heftige discussie. Ondertussen denk ik na, over de dingen die ik onbewust mis en over de mensen die mij zullen missen als ik dit niet overleef. Het voelt dubbel. Aan de ene kant heb ik nog maar 187 uur, en die tijd wil ik gebruiken, er alles uithalen om te overleven. Aan de andere kant vind ik niet dat ik zomaar iedereen mag vergeten.
Twee handen die voor mijn ogen zwaaien, maken een einde aan mijn gepeins. ,Catharina? Ik vroeg wat aan je!’’ Vera’s stem klinkt hard vergeleken met mijn gedachten. ,Sorry, ik zat even na te denken over… Wat vroeg je?’’ Vera grinnikt en kijkt dan naar Jake, die bijna geen ogen meer lijkt te hebben doordat hij zijn wenkbrauwen sterk fronst. ,Of jij ook vind dat Jake iets meer mag lachen.’’ Ze steekt haar tong naar hem uit en ik moet lachen. Ik snap wel waarom Jake bij Vera blijft, ook al hebben ze veel om over te kibbelen. Vera is het vrolijke, dansende lichtpuntje in deze wereld, en ik weet zeker dat hij daar ook zo over denkt.
Als ik het gezicht van Jake zie, stop ik gauw met lachen. ,Ik lachte je niet uit, ik… Nee, ik dacht aan wat Vera zei en…’’ Nu klinkt het juist alsof ik hem uitlach. ,Nee, het zit zo…’’
Ik kom zo onhandig over dat Jake zijn wenkbrauwen optrekt in plaats van ze over zijn ogen te laten vallen. Ik mompel nog wat verontschuldigingen en laat me dan achterover vallen, zodat mijn hoofd met een bonk op de grond terechtkomt.
,Waarom spreken Jake en ik eigenlijk dezelfde taal, hij komt toch uit Engeland en ik uit Nederland?’’ Ik doe geen moeite en blijf op de grond liggen. Ik hoop dat mijn woorden niet worden opgeslokt door de dichte mist.
,Niemand weet waarom, maar iedereen denkt dat er hier een nieuwe taal is, die iedereen kent. Ik versta jullie ook, en ik ben Frans.’’ Deze woorden van Vera verbazen me. ,Is Vera een Franse naam?’’ vraag ik haar.
,Eigenlijk moet er nog een accent op.’’ luidt haar antwoord. Ik zwijg en denk na over alles wat ik tot nu toe hier heb meegemaakt. Mijn gedachten woorden na een tijdje verstoord door zacht gesnurk. ,Vera?’’ fluister ik. Ik ga overeind zitten en ik zie dat Vera naar Jake wijst. Hij ligt opgerold op de grond, met een ontspannen gezichtsuitdrukking.
Van die aanblik wordt ik zelf ook slaperig. Vera en ik fluisteren nog wat, maar dan ga ik ook slapen. Mijn eerste nacht in de nieuwe wereld.

Leuk dat je volgt, @Orlenia!
Ja, dat zeg ik bij iedereen, maar dat is omdat het gewoon leuk is als er nieuwe volgers zijn :wink: Zoveel volgers heb ik namelijk niet (vergeleken met mijn vorige verhaal)

Mijn hand glijdt van mijn heup af en ik word wakker als hij de grond raakt. Automatisch knijp ik mijn ogen dicht, maar dan besef ik dat er geen zonlicht is. Nog steeds staat de maan boven aan de hemel.
Ik ga overeind zitten en kijk naar de duizenden sterren boven me. Waarschijnlijk zal ik dit uitzicht nog wel een tijdje hebben. De zon is nog nergens te bekennen.
Ik hoor wat gestommel rechts van mij en nadat ik even in mijn ogen gewreven heb, zie ik dat het Jake is. ,Veronique? Ben jij dat?’’ Even twijfel ik of ik niet zal doen alsof ik slaap, maar dan antwoord ik toch. ,Nee, ik ben het.’’ fluister ik. ,Catharina.’’
Het blijft stil. ,Jake?’’ piep ik. ,Ja-cob.’’ Zijn stem klinkt hard als hij me verbetert. Het valt me nu pas op dat Jake en Vera allebei anders omgaan met namen. Jake wil liever Jacob genoemd worden en hij zegt altijd Veronique, terwijl Vera voor beide namen liever afkortingen gebruikt. Om Jake niet bozer te maken, beloof ik mezelf om in het vervolg geen afkortingen meer te gebruiken in zijn buurt.
,Blijft de maan voor eeuwig aan de hemel staan?’’ vraag ik. Mijn stem klinkt schor, en dat verandert niet nadat ik mijn keel heb geschraapt. Ik zie dat Jake vluchtig zijn handen door zijn haren haalt en ze daarna weer naast zich neer legt. ,Waarschijnlijk wel.’’ Zijn korte antwoord laat doorschijnen dat hij geen ochtendmens is.
,Jacob?’’ begin ik opnieuw. ,Mmh?’’ bromt hij. Ik leg mijn ellebogen op de grond, zodat ik daarop kan steunen. Voorzichtig kijk ik naar rechts.
,Waarom mag je mij niet?’’ Ik draai me naar hem toe, en negeer Vera, die tussen ons in ligt te slapen. Jake krabt op zijn achterhoofd en kijkt me daarna aan. ,Je herinnert me aan hoe ik was toen ik hier kwam. Onschuldig, nieuwsgierig en hoopvol.’’ Ik houd zijn blik een paar seconden vast, maar kijk daarna weer naar Vera. Ze rolt zich om, zodat ze met haar hoofd naar Jake ligt.
,Zijn dat slechte eigenschappen, dan?’’ Ik verplaats me iets naar links, zodat het maanlicht ook op Jake valt en ik hem beter kan zien.
,Nee, helemaal niet. Ik zou alleen willen dat ik nog zo was.’’ Ik kijk hem weer aan en zie dat zijn wangen rood kleuren. Hij schraapt zijn keel en gaat daarna weer op de grond liggen, met zijn rug naar mij toe.

Alweer kort, het begint een gewoonte te worden :flushed:
Zijn er nog vragen over die hele wereld, zegmaar? Anders verwerk ik de antwoorden daarop nog in het verhaal :wink:

Reactieloosheid :bored:
Mmh, ik post nog een paar stukjes en dan laat ik een slotje zetten denk ik x

Wat een superverhaal!

Verder heb ik niet veel vragen, want ik denk ook dat je het allemaal wel verder uitwerkt.

… net toen ik wilde verzenden, poste jij weer wat.

MAAR GEEEN SLOOTTJEEEEE !