[Verhaal] Was het maar zo..

Heey!
Ik ben aan een nieuw verhaal begonnen, hopelijk vinden jullie het leuk. Ik kan er nog niet zoveel over zeggen, jullie zullen alles maar moeten ontdekken. Tips zijn welkom!

xSascha

Proloog:

Het kleine gaatje in de muur, gaf me de kans om mijn vader te spioneren. Dat deed ik dus. Misschien had ik nu een tikkeltje spijt. Een klein beetje maar, want, nou ja, mijn vader ging op dat moment, zoenen, ja zoenen, maar niet met zo maar iemand. Nee, hij zoende met mijn juf. Gelukkig zijn mijn ouders gescheiden en hebben ze geen relatie ofzo, dat zou alles nog moeilijker maken. Maar, mijn vader zoende dus met mijn juf. Een regel rechte ramp, want het is geen super hotte knappe vrouw, nee, het is een lelijk stokoud wijf. Ze is wel aardig, daar niet van, maar ze is gewoon stokoud. Ik keek dus door het kleine gaatje in de muur en zag ze zoenen, vreselijk vies dus, maar ik zag ze. Natuurlijk, net zoals ieder kind, riep ik: “Pap? Wat doe je?” Met een schok draaide hij zich om. Naar mij toe. Je wil niet weten hoe hij keek. Als een blik toch eens kon doden, dan was de plek waar ik nu was, het kerkhof geweest, maar blikken kunnen gelukkig niet doden. “Lotte, ehm, dit is niet wat het lijkt.” Ik dacht even na, maar waar zou het dan op kunnen lijken? “Ik eh, de juf begon!” Oei, dit had ik niet verwacht. Dit was zo’n antwoord dat kleuters zeggen wanneer ze in de situatie van ik-ben-onschuldig zaten. Kleuters zeiden dat, niet vaders die met juffen zoende. Ik dacht er maar even niet bij na, deze situatie, zorgde toch al voor een puinhoop in mijn hoofd. Misschien moest ik maar kiezen, of ik deed alsof er niks was gebeurd, of… Ik ging mijn vader ergens op terechtwijzen. Bah, ik had gewoon bijna een dilemma!

Ik volg!

SASS WAAR WAS JE?

Leuk, ben benieuwd.

Haha, ik was weg :grinning:

Leuk dat je volgt! :slightly_smiling_face:

Joh :stuck_out_tongue:

1
Mijn ogen schoten langs de woonkamer heen. Er gebeurde gewoon van alles. Teveel. Het eerste wat gebeurde was dat de kat mijn chips bakje omgooide, daarna kwam mijn vader binnen gestormd en gleed uit over een, wat was het nou, banaan? Peer of appel? En gelijk daarna viel de koelkast op een vreemde manier om. Echt eng gewoon. “Au.” Naast me kreunt mijn vader. “Gaat het?” Ik probeerde een beetje meelevend te klinken, maar dat was dan het enige, het kon me eigenlijk niet schelen dat mijn vader op de grond lag en de koelkast was omgevallen. Het enige wat me echt boeide, was de chips die gevallen was en nu werden opgegeten door mijn kat. “Het gaat.” Was de late reactie van mijn vader. Nu was het enige wat ik nog moest doen, vragen of hij een kopje koffie wou, want van koffie vrolijkte me vader heel erg op. “Koffie?” vroeg ik zoals gepland. “Graag.” Mijn vader knikte uitbundig. Nu nog koffie zetten. Waar was ik eigenlijk aan begonnen? Koffie zetten was echt stom, iets wat ik haatte. Met tegenzin pakte ik alles wat voor de koffie nodig was en goot het water in de kan. Het enige wat me nu te doen stond, was de kan eronder zetten. Niet moeilijk toch? Nou, voor mij is alles moeilijk, zelfs dit. Met een enorme klap zette ik de kan op het plaatje. Door de klap kwam er een barst in het kannetje. “Shit!”
“Wat is er?”
“Er zit een barst in de kan.”
“Wat? Maar dat is de enige kan die we hebben!”
“Het spijt me!”
“Ja, spijt daar heb ik wat van.”
“Sorry!” Ik keek heel onschuldig. Niet dat ik echt spijt had, wat kon het mij boeien dat papa geen koffie meer kon drinken? Gelukkig waren mijn gezichtstrekkingen meestal nep, dus kwam het nu ook goed van pas.

SAS LEEFT WEER!!! :upside_down_face: :upside_down_face: :upside_down_face: :dancing_women: :dancing_women: :dancing_women:

^^

SASS, GA JE NOG VERDER MET JE ANDERE VERHAAL?

Ik volg, echt een fijne en leuke schrijfstijl.

Bedankt!

Wel op word enzo, maar ik ga het niet meer posten (:

Bedankt allemaal! Het volgende stukje komt vanmiddag.

Suerleuk! SASSSIEE :grinning:

Sassie?

Sorryporrydorry! Ik had het de afgelopen tijd druk thuis, maar ik ben weer terug en waarschijnlijk staat het nieuwe stukje er vanavond op!

Hier komt het al heel lang beloofde stukje!:

Papa had waarschijnlijk zijn dag niet. Een beetje radeloos liep hij naar buiten. Nu had ik dus geen idee wat ik moest doen, of ik kocht een nieuw koffie zet apparaat, of ik ging naar mijn kamer en belde mijn vriendin Lara. Optie twee dus, geen denken aan dat ik deze bui van mijn vader serieus ging nemen. Met beide vingers tikte ik het nummer van Lara in. “Met Lotte!” Was mijn niet zo spetterende openingszin. “Haai Lottie! Ik moet je echt iets vertellen.” Dat was geen verrassing voor me, eigenlijk was het meer de reden dat ik Lara belde, gister had ze namelijk gezegd dat ze een verrassing had, maar dat de verrassing nog niet helemaal zeker was. “Nou weet je, ik heb het gewoon gedaan!” Wat gedaan? Even schrok ik, maar dacht daarna meteen aan het feit dat we nog elf waren en nog niet eens op de middelbare school zaten. “Uh, Lara wat bedoel je?”
“Ik heb me opgegeven.”
“Lara, waarvoor?”
“Voor…”

Ze had zich dus opgegeven, samen met mij, nota bene zonder toestemming van mij, voor een overstap van groep acht naar de middelbare school kamp. Daar komen allemaal mensen die onzeker zijn over de middelbare school zijn en gewoon nerds zijn. Behalve Lara en ik, dus daarom kan ik er met mijn kop niet bij dat ze ons heeft opgegeven.

Maar ja, nu zat ik dus hier, buiten voor de tent samen met Lara. “Best leuk toch?” Misschien had ze dan een klein beetje gelijk, maar toch keek ik niet al te rooskleurig naar dit kamp wat een week duurde. “Zullen we naar het bos?”
“Maar het is al donker,” zei ik omdat ik al vanaf de kleuterschool bang voor donkere bossen was.
“Boeien! Toch vet griezelig?” Oké daar had ze een puntje, maar het was dan weer té griezelig voor mij. “Please!” smeekte ze, terwijl ze haar puppy ogen op zette. “Oké, oké, omdat jij het bent.” Terwijl ik opstond, hoorde ik Lara: yes, zeggen.

Ik volg :upside_down_face:
Super leuk!

Bedankt! (: