[VERHAAL] Wanneer gevaar en liefde vermengt.

http://i40.tinypic.com/5jtzr9.jpg[/img]

Samenvatting:
Wanneer Parel gevaar loopt, omdat haar vader zaken doet met de geheime dienst, gaat ze naar een safehouse. Daar komt ze achter dat ze onderdeel is van de top 5; De elite van het huis. De strenge regels en rare gebeurtenissen trekken haar aandacht en ook die leuke jongens maken haar gek. Niets is wat het lijkt in het safehouse en Parel en haar vrienden hebben een plan dat het huis én de geheime dienst op de kop zal doen staan.

[size=18pt]Hoofdstuk 1

‘Hooooooi!’ Roep ik door het huis. Ik sluit de deur en trek mijn jas uit. Ik gooi hem net neer in de hoek van de gang als de deur van de gang open gaat. Dat is raar, normaal is alleen mijn broertje thuis, die boven zit te gamen. Ik pak de klink en trek hem verder open. ‘Hee Jonah, moet je niet game.’ Mijn stem stokt en een grote man staart me aan. De man draagt een strak, glad, zwart pak en een soort van hoofddeksel. De man fronst en buigt naar beneden.
‘Ehm, hallo? Wie bent u?’ Zeg ik tegen de onbekende man. De man legt zijn vinger tegen zijn lippen en gebaart dat ik stil moet zijn. Ik loop naar hem toe, duw me tegen de muur en schuif langs hem heen. Ik ben bijna in de woonkamer als ik twee handen bij mijn middel voel en wordt opgetild. What the heck? Hij hangt me over zijn schouder en draagt me door de gangdeur naar binnen. Ik ben zo verward dat ik het over me heen laten komen en wanneer ik besef dat het misschien een goed idee is om te gaan gillen, word ik neer gezet. Ik kijk om me heen. Ik zit nu op de grote bank in de woonkamer en voor me staat een groep mensen in precies dezelfde kleren als de man die mij meenam, behalve één vrouw. Zij lijkt de leider van de groep en staat helemaal vooraan met een grijns naar me te kijken. Ik voel beweging naast me en wanneer ik kijk ontmoet ik mijn moeders blik. Ze friemelt aan haar nette jurkje en ze wend haar blik gauw af. Waarom is ze thuis? Ik dacht dat ze met haar vriendinnen naar Florida was?
Mijn familie zit in ieder geval in goede of slechte staat naast me en de bank ziet eruit alsof het bij de slager heeft gestaan, als je begrijpt wat ik bedoel. Yeah that’s right! Waar komt al dat bloed vandaan? Volgens mij zit ik in bananensplit ofzo. Wat een rare bedoening. Met een frons kijk in naar mijn ouders die nu wezenloos voor zich uit staren. Mijn moeder dan, mijn vader kijkt alsof hij een of ander masterplan aan het verzinnen is om deze mensen te vermoorden. Zijn ogen staan strak gericht op de vrouw en zijn mond is een rechte streep.Ik zie zijn onderlip trillen en een druppeltje zweet druipt van zijn kin. Waar is Jonah eigenlijk?
‘Dus jij zal je ook wel afvragen wat er aan de hand is.’ Spreekt de vrouw. Haar stem is schel en doet me denken aan een verwaande winkelmedewerker. De soort die gemeen kijkt wanneer je een wat duurdere winkel binnen loopt, omdat ze weten dat je het toch niet kan betalen. ‘Nah, nier persé’ antwoord ik de vrouw. Als zij met mij sollen, sol ik lekker terug. Blijkbaar niet het antwoord dat ze wil, want haar ijzig blauwe ogen lijken nog kouder te worden. Wow, ze is best een goede actrice! ‘Toch ga ik het je vertellen, sweetheart.’ Het woord ‘sweetheart’ spuugt ze bijna uit.
‘Jouw lieve, lieve vader hier is niet helemaal wie hij zegt dat hij is.’ Ik kijk naast me en zijn gepijnigde gezicht veranderd in schaamte. What the hell is hier aan de hand? Op dat moment hoor ik gerramel bij het slot van deur dat naar de tuin leidt. Deze vliegt open en er springen 3 mannen ons huis binnen. ‘ohjaa, dat kan er ook nog wel bij.’ Mompel ik. Ze hebben deze keer wel flink hun best gedaan, normaal krijg ik alleen een scheetkussen.
Mijn vader springt op en rent naar me toe, wanneer de 3 mannen de groep mensen begint te bevechten. Éen van de mannen heeft al een bloedende lip en ligt op de grond. Een andere man zit boven op hem en hij blijft slaan. Zou dat ketchup zijn of nep bloed. Het ziet er wel heel echt uit. Toch maar eens een keer een kijkje gaan nemen in die fopwinkel. ‘ Parel, ga naar de onderduik kamer! Je weet wel, de kamer waar jij en jonah vroeger verstoppertje speelden? Zorg dat je niet gezien wordt, alles wordt dan duidelijk.’ zegt hij. Mijn vader draait zich om en spring op de man die boven op die andere zit. De stem van mijn vader verandert mijn gedachte en ik begin te twijfelen aan de grap. Wat als dit helemaal geen grap is? Is dit echt. Naja wanneer ze vertellen dat het een grap is zal ik wel zeggen dat ik het allang wist, voor de zekerheid behandel ik dit maar als echt gevaar.
Ik draai me gauw om en ren naar de keuken. Ik trek het gootsteenkastje en de bestek la open. Ik haal de organiser uit de la en voel onder het hout. Al gauw voel ik het koude metaal van de sleutel tegen mijn vingers en ik haal hem eruit. Ik gooi de la dicht en spring in het kastje waarna ik nog een keer de keuken in kijk. Niemand heeft me gezien. Ik trek het deurtje dicht en draai me om.

Ik zie nauwelijks iets en ik zoek aan de achterkant van het kastje naar het slot. Ik steek de sleutel er in en het deurtje komt naar voren. Ik schuif het omhoog en klim door de opening. Daarna trek ik het deurtje achter mij dicht.
Ik sluit me ogen en verwerk de gebeurtenissen die zich net hebben afgespeeld. Zou dit nou echt zijn of nep? Het zag er echt uit, maar dit is zo’n nep verhaal. Het zou me niets verbazen als dit het verhaal is, van de film in de bioscoop. Hoe heet die ook alweer? An Amazing journey? Het was zo’n slechte B film en ik verbaasde e ver de opkomstvoor die rot film, maar mijn vader vond hem geweldig. Ik heb alleen de eerste vijf minuten gezien, toen dwaalde mijn gedachten af naar de leuke jongen die naar mij keek en mijn mobieltje. ‘Kletsj’ Ik draai me met een ruk om en mijn ogen schieten open. Dat is waar ook. Ik ben in de schuilkelder, of ons ‘speelhok’ Het eerste wat me opvalt is dat het licht aan is en het tweede is jonah die in het midden van de kamer naar me staart.
‘Jonah!’roep ik uit! Ik ren naar hem toe en trek hem tegen me aan. ‘Parel!’zijn lichaam begint te schudden en ik weet dat hij aan het huilen is. Ik neem zijn gezicht in mijn handen en kijk in zijn ogen. ‘Jonah, alles komt goed. Leg me uit wat er is gebeurt.’ Hij knikt en veegt de laatste tranen van zijn gezicht. Ikdacht laat ik mee spelen, maar dit kan gewoon niet nep zijn. Jonah kan niet acteren en ik zie het altijd aan hem als hij liegt of iets achter houdt. Hij gebaart dat ik mee moet komen en ik volg hem door een gangetje die de kamer uitleid. ‘Jonah? Waar gaan we heen?’vraag ik hem. ‘Je zult het zo zien’ antwoord jonah en ik blijf hem volgen. Opeens zie ik aan de andere kant van de gang lichtstralen. Wanneer we dichterbij komen zie ik steeds beter wat het is.
Een open plek wordt omringt door licht en ik stap de kamer binnen. Door het midden van de kamer loopt een soort van treinspoor en in het midden staat zo’n ding die je altijd in films ziet, zo’n spaceshuttle achtig dingetje. Wat moet dit nou weer betekenen? Jonah draait zich om en op zijn gezicht staat een enorme grijns. Nu begin ik weer aan zijn acteertalenten te twijfelen. Wat een emotionele omslag. Hij kan net een vrouw zijn. ‘Tadaaaa!’en hij spreidt zijn armen. ‘Wat is dit voor iets?’ vraag ik. De muren zijn kaal en het lijkt alsof hier geen mens is geweest in 100 jaar. ‘Toen ik hier aankwam dacht ik dat ik ergens heen moest, dus ik heb wat onderzoek gedaan en toen vond ik dit. Er lag een brief bij, hier.’ En hij overhandigt me een verzegelde brief die gebroken is. ‘Wat staat er in?’ Vraag ik hem. ‘Kijk zelf maar.’ Ik open de brief en begint te lezen.

Lieve parel en jonah,
Jullie zullen vast erg van streek zijn en geen idee hebben wat er aan de hand is. Ik zal het even uitleggen. Toen ik ongeveer 15 jaar oud was ben ik gerecruteerd voor een kinderspy programma, dit klinkt allemaal heel onwerkelijk, maar het is waar. Ik wilde daar alleen niets van weten en ik heb hun aanbod afgeslagen. Na een aantal jaar besefte ik me, dat ik het wel wilde, maar toen was ik al te oud geworden. Ik was 21 toen ik aangesproken werd door een meneer. Hij vertelde me over een ander programma, wat je ook opleid tot geheimagent. Ik heb dit aanbod aangenomen en ben nog steeds geheim agent. Dit is voor jullie vast heel verwarrend en ik begrijp dat het ook erg ongeloofwaardig klinkt. Elke keer dat ik een ‘congres’ had, was ik eigenlijk in het buitenland op missie. Een tijd geleden kwam ik tijdens een missie een jongen tegen die op dezelfde missie zat als ik, maar voor een andere firma. Mijn firma en zijn firma kregen ruzie en uiteindelijk kwamen ik en zijn firma erachter dat zij het programma zijn dat ik ooit geweigerd heb. Om veel samen te vatten: Ze zijn boos, omdat ze denken dat ik alle informatie van hun heb doorgespeeld aan mijn eigen firma. Dit is deels waar, maar niet zoals zij denken dat het is. Ik wil graag dat jullie je geen zorgen maken en veilig zijn, daarom stuur ik jullie naar een safehouse. Dit is van jullie achtertante en een oude vriend van mij. Jullie kennen ze niet, maar jullie gaan het daar vast heel leuk hebben! Gedraag je en we zien elkaar snel! Mamma gaat ergens anders heen.
Liefs,
Charles jullie vader.

Lijkt me een leuk verhaal!
Maar ergens komt het me ook een beetje bekend voor :flushed:
Ga door ga door :slightly_smiling_face:

Het doet me denken aan zo’n film, ik weet niet meer hoe hij heet.

Is die film misschien Spy kids? Daar doet het me ook aan denken. Maar ga verder!

Haha, had ik eigenlijk nog niet aan gedacht! Maar jullie hebben wel gelijk! T komt goed ^^ Nieuw stukje volgt! x

Laat me weten wat jullie ervan vinden! Iemand nog een verzoek of tips? x

Ik draai me om naar jonah. ‘En nu? We moeten daar dus heen, hoe dan?’ Jonah kijkt me aan alsof ik gek ben. ‘Duhhh! Met dit ding natuurlijk?’ Hij stapt opzij en ik zie de spaceshuttle weer. ‘No way, hoe weet je dat? Misschien is het wel helemaal niet zo, straks gaan we daarin dood en kan niemand ons vinden!’ Jonah rolt met zijn ogen en draait zich om naar de spaceshuttle. Wanneer hij op een knopje drukt opent het dak zich automatisch. ‘Get in, sister! Lets do adventure!’ ‘do? Ja tuurlijk, maar ik denk het niet. Ga maar alleen. Ik heb genoeg avontuur beleeft voor deze dag.’ Ik ga op de grond zitten. De grond is koud en hard en een rilling loopt over mijn rug. ‘Serieus? Heb je die brief wel goed gelezen? Als we niet gaan, zijn we straks dood! Dus stap in, veel heb je hier toch niet meer te verliezen! En waarom moet ik hier de volwassene spelen? Jij bent ouder!’ Roept jonah. Hij draait zich om en stapt naar binnen. Zuchtend sta ik op.
Ik loop naar de spaceshuttle en kijk naar binnen. Het is verrassend luxe. Er staat een grote, leren, zwarte bank in waar Jonah op zit. Juist op dat moment klikt hij de tv aan en opent zijn blikje cola. Ik snuif de geur op van het leer. Alles ziet er gloednieuw uit. Het staat in groot contrast met het perron.
Ik stap naar binnen en gelijk schuift de deur achter mij dicht. De tv verandert van kanaal en vangt mijn aandacht.
Opeens komt er een vrouw in beeld. ‘Hoi Parel en Jonah, Ik ben Emma. De shuttle vertrekt binnen 30 seconde en dan komen jullie mijn kant op. Ik ben jullie safehouse, zoals Charles, jullie vader, het altijd zei, haha!’ Ze kijkt vrolijk in de camera en het lijkt me een aardige vrouw.
Als ze niet zo nep zou lachen, tenminste. Ze probeert ons duidelijk gerust te stellen, maar het werkt niet zo goed. ‘De reis duurt ongeveer een uurtje. Maak het je gemakkelijk en dan zie ik jullie snel!’ Het beeld verschuift weer naar de televisiezender en vrolijke kinderen dansen over het scherm. Ik ga naast Jonah op de bank zitten en schop mijn laarzen uit. ‘3,2,1’ Opeens worden Jonah en ik naar achter geduwd op de bank.
De spaceshuttle schiet naar voren met een enorme snelheid en algauw is het ‘perron’ uit zicht. Het licht springt aan en ik kijk om me heen. Jonah zit ben een angstige blik voor zich uit te staren. Ik aai over zijn hoofd.
‘Het komt goed JJ. Wij zijn veilig.’ ‘En pappa en mamma dan? Wij zijn misschien veilig, maar ik zie hun niet in een safehouse zitten?’ boos draait hij zich weer naar de tv. Hij zapt naar disney channel en maakt het zich comfortabel. Ik laat hem maar. Het was nogal een grote schok en ik moet zelf ook even bijkomen. Naast de bank staat een magazinehouder. Ik pak er eentje uit en kijk naar de datum.
Twee maanden geleden. Dat is raar? Dit ding is toch al eeuwen niet gebruikt? Het zal wel. Ik sla het blad open en begin te lezen.

Na een tijdje gelezen te hebben kijk ik weer op. De ramen zijn nog steeds donker, alleen anders. Ik sta op en loop naar één van de ramen. Ik tuur naar buiten, maar kan niet precies opmaken waar we zijn. Opeens zwemt er een vis voorbij. Natuurlijk, wat een cliché. Wij zouden wel in een film kunnen spelen! ‘Wat nou als het daar niet leuk is?’ Jonah’s stem haalt me uit mijn gedachten. Ik draai me om en kijk hem aan. Jonah’s handen friemelen zich samen in een grote warboel en zijn eens zo nette blouse is helemaal verfrommeld. Jonah’s gezicht is weer veranderd in onweer. Hijlijkt echte net een vrouw! . Heeft hij zich al die tijd dat we al in dit ding zitten zich alleen maar zorgen gemaakt? Zijn gezicht heeft iets van rimpels, fijne lijntjes. Zeer speciaal, normaal kan hij zijn lach niet bedwingen en is hij het stralend middelpunt. ‘Ach jonah, pappa was niet voor niets voor zo’n programma gevraagd. Blijkbaar is hij heel goed. Hij redt zich echt wel, no worries.’ Mijn stem lijkt ver weg en het lijkt alsof ik niet degene ben die praat. Ik zou bang of boos of op zijn minst verbaasd moeten zijn, maar het doet me allemaal niet zo veel en dat baart mij zorgen. Jonah heeft last van stemmingswisselingen en ik heb geen eens een stemming? Ik ben benieuwd hoe het safehouse is. Als ik het woord ‘Safehouse’ hoor, dan denk ik aan één huisje op het platteland in frankrijk, wat niets in de buurt heeft. Het zou me niets verbazen als we ons eten nog moeten jagen. De tv staat nog steeds op disney channel op een laag volume en ik irriteer me aan al die hoge stemmetjes. Mijn ogen vallen op een klein kastje in de hoek van de kamer. Ik loop er heen en zak op mijn knieeën. Ik trek het kastje open en gelijk komt er een glimlach op mijn gezicht. Food! En drinken en eten. Heel, veel eten. Ik open het kastje verder en staar naar al het lekkers. Chocolade, mijn favoriet natuurlijk! Koekjes, snoepjes, kauwgom, pepermunt, frisdrank, chocomelk, alles. Echt alles lag in dit kastje. De holy grill van alle kastjes. Met een grijns op mijn gezicht draai ik me om naar Jonah. ‘Oh Jonaaaaaaaah, heb je trek? Moet je eens kijken!’ Jonah springt op en loopt op een drafje naar me toe. Ook hij buigt door zijn knieën en zijn gezicht licht op. Ik pak een mars, een dr. Pepper en een paar plakken ontbijtkoek. Voor normale mensen lijkt dit helemaal niet zo holy grill achtig, maar voor mij wel. Ontbijtkoek is zo lekker! Jonah’s handjes vliegen door het kastje en ze komen er vol me snoep uit. Tevreden gaan we weer op de bank zitten. Wat is dit toch raar. Ik kom thuis van hockeytraining, word opgewacht door een rare vent, die mij vervolgens optilt en meeneem naar de woonkamer. Uiteindelijk beland ik in onze geheime speelkamer en bij een spaceshuttle ding en nu varen we door de oceaan heen. Eigenlijk best leuk. Begrijp me niet verkeerd het is allemaal ontzettend vervelend. Maar wie weet wat voor avontuur dit kan worden? Eindelijk een pauze in mijn saaie leventje, zo krijg ik goede verhalen om te vertellen tijdens saaie verjaardagen van een tante. ‘Binnen 5 minuten bereikt u uw besteming.’ De machinale vrouwenstem klinkt hard door de ruimte. ‘Zo snel al? Ik heb het idee dat we hier pas tien minuten zitten!’ Jonah knikt. ‘Ja, ik ook. Prima hoor. Ik klaag niet.’ De eens donkerblauwe ramen worden steeds iets lichter, de vissen worden kleurrijker en er is allemaal koraal. Ik sta tegen het raam gedrukt en staar naar de enorme scholen vis. Waar zouden we nu zijn? Op dat moment trekt de space shuttle uit het water en gaan we weer de grond in. Na één minuutje mindert de shuttle vaart, tot we stil staan. Ik kijk Jonah aan. Dit is het dan.

Leuke stukjes!
Ben benieuwd naar het volgende stukje :slightly_smiling_face:
Snel verder!! :upside_down_face:

Ik blijf vandaag maar typen, haha! Ik ben al veel verder in het verhaal en misschien is het beter als ik regelmatiger wat post, dus niet 3x op een dag;) Laat me weten wat je ervan vind!

Hoofdstuk 2[/b]
Ik doe een stap van het raam af en kijk naar hoe de deur opengaat.
Gladjes en elektronisch glijd hij naar voren en schuift dan omhoog. Achter de deuropening staat een jonge vrouw van ongeveer 20 jaar. Ze heeft bruin haar en haar blauwe ogen lichtten haar gezicht helemaal op. Ze heeft een slank, tenger postuur en ze draagt de nieuwste trends qua kleding.
‘Hoi Jonah en Parel. Welkom bij het safehouse. Ik ben sandra, jullie persoonlijke begeleider. Ik volg jullie hele leven al, alles wat jullie doen, dus probeer geen gekke dingen. Ik heb je door.’
Haar stem klinkt zachtjes en licht, bijna alsof ze fluistert.Ze draait zich om en gebaart dat we mee moeten lopen. ‘Jullie zijn op het moment in Florida, Amerika.’ Ik kijk haar ongeloofwaardig aan.
‘Florida, in een uurtje zijn wij van Amsterdam naar Florida gereist?’ Ze kijkt me serieus aan en barst dan in lachen uit. ‘Doe niet zo mal, wat dacht je dan?’ Ik kijk nog eens goed naar haar. Ze heeft een lieve glimlach en haar ogen schitteren als ze praat. Ik weet niet of ze een grapje met ons probeert uit te halen of dat we haar moeten geloven. ‘Heeft jullie vader jullie niets verteld?’ vraagt ze. Ik schud mijn hoofd. ‘Wij hoorden pas vandaag over alle, ehm, zaken.’
Haar glimlach wordt nog breder. ‘Zo, dat hoor je niet vaak! Jullie vader is dus echt een man van zijn woord! De meeste andere kinderen die binnen gebracht worden, weten de plattegrond van dit huis al bijna uit hun hoofd, zo goed weten ze wat er speelt.’ ‘Andere kinderen?’ vraag ik. Ze negeert mijn vraag en loopt verder de verlichtte gang door. ‘We eten over een uurtje, om half 7 om precies te zijn. Tot die tijd mogen jullie jullie spullen bekijken en een beetje wennen aan de omgeving. Je mag op je eigen verdieping rondlopen, maar niet naar beneden of omhoog. Voor het eten worden jullie gehaald.’ Op dat moment staat ze stil bij een deur waar ze drie keer op klopt. De metalen deur gaat langzaam open en een wat oudere man van ongeveer 40 steekt zijn hoofd om de deur. ‘Dit zijn Parel ( nummer 1) en Jonah (nummer 5 ).’

Leuk!

De man knikt en opent de deur verder. Ik gluur om het hoekje en een kleurrijke gang strekt zich uit achter de man. Er loopt één jongen door de gang, voor de rest is het leeg.
Ik vraag me af waar we zijn? Waar praten ze nou weer met codes? En waarom houdt deze vrouw vol dat we in amerika zijn? En waarom zijn er allemaal regels, zoals op je eigen verdieping blijven?
De man schuifelt wat naar voren en strekt zijn arm. ‘Een hele eer om u te ontmoeten Parel. De eerste nummers zien we hier nog maar zelden.’
Waar slaat dit nou weer op? ik pak zijn hand en schud hem. ‘Ehm, dank u wel. Maar ik denk dat ik verward wordt met een ander. Ik heb geen idee waar dit allemaal over gaat.’
De man glimlacht en kijkt naar Jonah. ‘Jouw heb ik natuurlijk al eens gezien. Wat ben je groot geworden, zeg!’ Jonah’s mond valt bijna open. Ik stomp hem gauw in zijn zij en richt me weer tot de man. ‘Weet u zeker dat wij hier goed zijn. Wij zijn hier nog nooit geweest en.’ ‘Hier ben je goed. Wij verwachtten jullie al. Kom verder.’ Onderbreekt de man me.
Hij stapt opzij en nu zie ik de gang beter. Er zijn een aantal deuren en op de deuren hangen namen. Ik was Sandra even vergeten maar wanneer ze me een klein zetje geeft, draai ik me om. ‘Gaat u niet mee?’ vraag ik. ‘Nee, ik moet nog even met cameron praten.’ Ze geeft me nog een zetje, draait zich om en loopt weg. ‘Kom maar, kom maar. Wees niet bang. Volgens mij heb ik me niet eens voorgesteld. Sorry, sorry! Ik ben Gregory, maar noem me maar greg.’
Nu pas merk ik dat de man een klein accent heeft. Ik pak Jonah’s hand en stap naar binnen. ‘Prettig kennis te maken.’antwoord ik. Het gezicht van de man licht op en ik kan de kleine rimpeltjes bij zijn ogen zien krullen. Ik loop door tot een paar meter achter de deur. Jonah trekt zijn hand los en ik richt me weer tot de man. Hij pakt een paar sleutels en loopt de gang in.
Jonah loopt achter de man aan en ik ren op een drafje naar de man en Jonah toe. Ik kijk op de bordjes. Sarah (013), Emma (112), jonathan (011), Phillip (608). Elke naam heeft een cijfer en al snel zie ik mijn eigen naam.
Iedereen heeft tot dan toe een geel bordje, maar ik niet. Ik heb een goud bordje en mijn naam staat, in plaats van de gebruikelijke word lettertypen, in krullende en sierlijke letters. Greg pakt één van de sleutels en schuift hem in het slot, zonder de deur daadwerkelijk open te maken.
‘Er zijn een paar regels. Je mag niet zomaar iemands kame r in. Je moet kloppen en je mag alleen naar binnen met toestemming. s Avonds ligt iedereen in zijn eigen bed. De lichten gaan uit en we kunnen dat door de kier onder de deur zien. Als ik aan de deur kom, moet je die altijd open maken. Dat was het. Dit is jouw kamer Parel. Ik neem Jonah nu mee naar de zijne.’ Hij draait zich om en pakt Jonah’s hand vast. Wanneer ze de hoek van de gang om zijn, draai ik het slot open en stap ik naar binnen.

Het is sweetheart ipv sweatheart, tenzij je effectief zweethart wou zeggen? (staat in je eerste stukje) Ik heb niet verder gelezen dan dat, ik vond het een vrij afleidende typo en ik prefereer een andere schrijfstijl. Maar dat is een kwestie van smaak. (:

Haha! thanks voor de tip, tsja sorry… haha x

Ben benieuwd naar het volgende stukje :upside_down_face:

T stukje van de reis is vaag. K raak daar totaal de draad kwijt. Daarna als ze er eenmaal aankomen ook totdat ze naar binnengaan…

Aankomende zondag moet ik 2x 2,5 uur in de trein zitten hoop eigenlijk op een lekker lang stukje :flushed:

Jammer dat je niet meer schrijft keek echt uit naar het nieuwe stukje

Waarom ben je gestopt met schrijven? ik ben vandaag begonnen met lezen en toen opeens hield het op :’(

Hee meiden! Sorry, sorry, sorry dat ik zo lang niets gepost heb! Ik had een beetje het idee dat niemand mijn schrijfstijl echt leuk vond, ofzo. Haha! Om het goed te maken heb ik hier een nieuw stuk! xx suus
De kamer is super groot. In het midden van de kamer staat een tweepersoons hemelbed en de houten planken zijn licht roze. Er hangen witte doeken zwierig om het bed.
Er ligt een wit kleedje met wollige, opstaande haren. Daarop ligt een set pantoffels. Aan de linkerkant van de kamer staat een grote kast met een doos er boven op. Daarnaast staat een oud, houten bureau, die omlijst is door kastjes gevuld met boeken en andere spullen. Op de tafel ligt een aantekeningen blok met een pen en op de hoek van de tafel staat een klein kastje.
Aan de andere kant van het hemelbed is een grote deur en een enorme spiegel. Aan de spiegel hangt een barré en voor de spiegel staat een boksbal. Het plafond is hoog en alles in de kamer geeft een warme, rozige gloed af. Ik sluit de deur en gaap naar al het moois. Ik ren naar het bed en met een plof laat ik me op het zachte bed vallen. De glanzende lakens voelen als een wolk tegen mijn vel en even heb ik het idee dat ik in een droomwereld zit.
Ik sta weer op en loop naar de kast. Ik open hem en kijk naar alle lege planken. Ze hadden natuurlijk bedacht dat we eigen kleren mee mesten nemen en die kon je dan her kwijt. Helaas moesten wij halsoverkop vertrekken. Ik spring weer op het bed en beland aan de andere kant. Ik loop naar de deur en open hem. Achter de deur is het donker. Ik voel aan de rechterkant op de muur en wanneer ik ik het licht knopje vind en deze omschakel spring ik bijna uit mijn schoenen. Voor me staat een enorme badkuip met gouden kranen. De badkuip heeft veel weg van een jacuzzi, alleen is deze deels ingebouwd in de grond en komt hij hoogstens tot mijn heup.
Naast het bad is een hokje met spiegel ramen. Ik open het hokje en zie dat het een toilet is. Wanneer ik het hokje wil sluiten, valt het me op dat je van binnen wel naar buiten kan kijken, dus als ik plas zien anderen jou niet, maar jij hen wel. Raar. Ik sluit de deur en loop naar de wastafel.
Naast de wastafel staat een lange kast. Wanneer ik hem open, zie ik allemaal handdoeken en washandjes,maar ook shampoo, conditioner,zeep, scheermesjes,scheerschuim, bruisballen, een badkussen, etc. Alles wat je maar kan bedenken. Ik sluit het kastje en kijk in de spiegel, die boven de wastafel hangt. Ik heb donkere kringen onder mijn ogen en nu pas valt me op dat ik nog in mijn hockeykleding ben. Ik loop de badkamer uit en sluit de deur. Ik ga in precies dezelfde houding liggen als net en sluit mijn ogen. Waar zijn wij in hemelsnaam? Ik dacht dat we naar een safehouse gingen, dit lijkt eerder het agenten hoofdkwartier. En waarom heb ik een goud bordje en vond greg het een eer om mij te ontmoeten? Wanneer had hij Jonah gezien? Deze vragen en nog veel meer spelen allemaal door mijn hoofd en ik draai me om. Ik om er vanzelf wel achter en met deze gedachtten val ik in slaap.

Hoofdstuk 3

Ik wordt wakker van het ringen van een bel en schoenen die van de trap af rennen. Ik kijk op de wekker naast het bed. De rode streepje geven 18:30 aan. Ik stap van het zalig bed af en kijk even in de spiegel die aan de muur hangt. Mijn kleren zijn verkreuked, ookal zagen ze er eerst niet al te best uit en mijn haar lijkt wel een vogelnest. Ik gooi mijn haar in een knot, met een gouden elastiekje dat op mijn nachtkastje lag en stap de deur uit. De gang is leeg op greg na. ‘Snel, opschieten! Straks bent u te laat!’ Hij gebaart naar de trap en ik ren naar beneden. De trap leid uit naar een grote deur en ik aarzel met het openmaken van de deur. Wie weet wat daar achter is? Ik open de zware, houten deur toch en ik kom uit in een groot vertrek. In het midden ligt een kleed en er staan 4 zwarte, leren banken. Op één vrouw na is de kamer leeg. ‘chutka , jany ŭžo pačali!’ De vrouw spreekt een onbekende taal en wijst naar één van de deuren. Ik ren erheen en open de deur. Ik stap naar binnen zonder te kijken, sluit de deur en draai me om. Heel, veel paar ogen kijken me aan. Ik ben in een groot vertrek beland met houten banken en tafels. Ik sta aan het begin van een gangetje, waar alle tafels op uit komen. Aan de andere kant is een grote, opgehoogde tafel, die over het vertrek uitkijkt. Aan de hoge tafel zitten 6 mensen, die allemaal naar mij kijken. De hele kamer is leeg op het schuiven van een paar voeten na. Ik loop naar voren en één man aan de opgehoogde tafel staat op. ‘Waarom ben je te laat?’ De stem van de man klikt gemaakt koud. Ik wed dat hij gezag wilt uitstralen, aar normaal heel aardig is. Ik hoor gefluister bij de tafels en ik kijk naar alle mensen die daar zitten. Jonah zwaait vrolijk naar me, vanaf een tafel achterin. Ik richt me weer tot de man aan de grote tafel en bedenk wat ik moet zeggen. ‘tsja.’ Begin ik. ‘Ik was in slaap gevallen en toen ik uit mijn kamer kwam was iedereen al weg. Ik wist niet dat ik hier moest zijn en ook niet dat ik klaar moest staan, sorry.’ De man kijkt me onderzoekend aan. ‘Wie ben je?’ vraag hij. ‘Parel.’ Antwoord ik hem. Een glimlach speelt op zijn lippen en uit de zaal klinkt zacht gegrinnik. ‘Dat bedoelde ik niet. Jjij bent duidelijk nieuw hier. Weet je wat je nummer is?’ ‘ehm, 001.’ Zeg ik. Opeens verstomt al het geroesemoes en iedereen staart naar me. Ik heb de man duidelijk van zij stuk gebracht, want hij kijkt de andere 5 mensen vragend aan. ‘Sorry Parel. Ik wist niet dat je hier was.’ De stem van de man klinkt een stuk vriendelijker en hij gaat zitten. Een andere man staat op. Hij zit naast de man en hij is veel langer dan de vorige. Zijn mondhoeken zij omhoog gekruld en ik schat dat hij rond de 30 is. ‘Welkom Parel. Wij hebben lang op je gewacht, maar gelukkig kom je ons eindelijk een bezoekje brengen.’ De stem van de man klinkt schel, maar warm en ik voel de brok in mijn keel langzaam verdwijnen. Nu ben ik degene die van zijn stuk is gebracht. Ik begrijp er helemaal niets van. ‘Ehm…’ Ik weet echt totaal niet wat ik moet doen. ‘Kom maar omhoog, parel.’ Zegt de man. Twijfelend kijk ik naar het 6-tal en loop dan naar de tafel. Ik loop het trapje op en stap op de verhoging. De man loopt met gespreide armen naar me toe en zodra ik op arm lengte afstand ben geeft hij mij een knuffel. Hij drukt me dicht tegen zich aan en fluistert in mijn oor: ‘Ik begrijp dat het allemaal heel verwarrend is nu, maar alles zal duidelijk worden.’ De man ruikt naar een lekker parfummetje en zijn trui doet me denken aan een houthakker. ‘Ik ben meneer Hoogeboom.’ De man draait zich richting de tafels en ik zie iedereen naar ons kijken. Sommigen kijken super blij en anderen hebben een jaloerse blik. ‘Dames en heren. Het doe mij een genoegen om jullie nummer 001 voor te stellen. Ik verwacht dat jullie Parel met veel respect zullen behandelen en haar een goede tijd gunnen in het safehouse. Breng het eten naar binnen!’ sprak meneer Hoogeboom.