[Verhaal] Vriendinnen zonder vriendschap (af!)

Lieve lezers,

Het is even geleden, maar ik heb het gemist om verhalen online te posten :slightly_smiling_face: Dit verhaal is vooral om te oefenen. Ik schrijf vrijwel altijd chicklits en nu ga ik proberen om een psychologische thriller te schrijven. Wil je graag meelezen, dan mag je me altijd verbeteren of tips geven. Ook vind ik het leuk om te weten wie je verdenkt etc, dan weet ik of ik de lezer kan misleiden!

Mijn andere verhalen:
Cosmopolitan
Tinteling

http://s15.postimg.org/rvzg5oi3v/VZV.jpg


Genre: Psychologische thriller
Onderwerpen: Moord, vriendschap

[i]- ‘‘Het was geen natuurlijke dood.’’

  • ‘‘Natuurlijk wel.’’[/i]

Synopsis
Na de begrafenis een crematie, gevolgd door koffietafels met slappe broodjes en zwarte koffie. Mensen aan tafel, gesprekken zonder onderwerp, roddels zonder waarheid. Na de crematie een begrafenis, met toespraken zonder emoties en gedichten zonder rijm. Zwarte en bruine kisten, zes planken, met honderden bloemen, maar zonder rozen. Een graf zonder tranen, een urn zonder tekst of enige vorm. Jij tussen zes planken, wij als zes vriendinnen. Vriendinnen zonder vriendschap, met het besef dat er niet altijd een uitweg is en dat jaloezie tot wanhoop drijft.

Ik volg! (:

Lijkt me een veelbelovend verhaal! Ik volg :slightly_smiling_face:

Ben heeel benieuwd! Ik ga volgen

Wow, ik dacht vandaag nog aan je andere verhaal (Cosmopolitan) Deze ga ik ook volgen :slightly_smiling_face:

Ik volg :slightly_smiling_face:

Ah snel posten meid! :grinning: Eindelijk mag ik het lezen haha! Ben benieuwd :slightly_smiling_face:

Ben benieuwd, heb je andere verhalen ook gelezen. Alhoewel dat al een hele tijd geleden is, haha. Snel posten! ;’)

Ahh superleuk dat er al reacties zijn! Ik hoop dat ik niet te hoge verwachtingen heb gecreëerd aangezien dit meer een oefening voor mezelf is :relieved: Er zullen dan misschien ook wel een paar foutjes zitten in de verhaallijn. In ieder geval bedankt voor de reacties en veel leesplezier! Liefs!

Hoofdstuk 1

‘Ik wil dat mijn vriendinnen shotglaasjes op mijn kist zetten, ze vullen met Tequila en een shotje nemen. Daarna wil ik dat ze rond mijn kist dansen op het nummer ‘Dansa Kuduro’.’

‘Dit is belachelijk!’
Elodie sloeg met haar hand op tafel om haar woorden kracht bij te zetten. Ik moest zeggen dat ik haar uitbarsting best begreep.
‘Hé, rustig aan,’ suste Isabel haar, ‘ze heeft dit blijkbaar zo gewild.’
‘Was ze dronken toen ze dit liet vastleggen?’ vervolgde Elodie.
‘Dat kun je echt niet zeggen,’ zei Janna, lichtelijk geïrriteerd.
We zaten met zijn vijven rond de tafel. De lege stoel, aan het hoofd, gaf me een leeg gevoel. En dat was ik ook, al mijn tranen waren op. Dit was het eerste moment dat we met zijn vijven samen waren. Het was niet de bedoeling om Lieke’s testament te bespreken, maar haar moeder had een kopie gemaakt en dat lag nu in het midden op tafel. Ik had het ook doorgelezen en ik had moeten grijnzen. Ik nam een slok van mijn rode wijn en keek verlangend naar de pakjes sigaretten die op tafel lagen. We hadden allemaal in geen jaren meer gerookt, maar tijdens deze rotperiode was het voor mij een lichtpuntje geworden.
‘Ik ga hier echt niet aan meewerken, hoor.’
Ik rolde met mijn ogen. Het was echt iets voor Elodie om hier moeilijk over te doen. Het was ook weer typisch dat ze de aandacht op zichzelf vestigde, terwijl verdomme één van onze vriendinnen net uit ons midden was gerukt.
‘Heb je dit stuk wel gelezen dan?’ vroeg Janna.
Met de kopie in haar ene hand en een sigaret in de andere, begon ze voor te lezen. ‘Ik wil dat iedereen mij herinnerd als vrolijk en levendig. Mijn leven was een schitterend feest. Mijn vriendinnen stonden altijd aan mijn zijde, mijn hele leven, zelfs in de kroeg. Ze zullen me haten om wat ik ze laat doen, maar hopelijk herinneren ze zo al onze mooie momenten. Ik wil niet dat ze huilen omdat ik weg ben, maar dat ze dankbaar zijn dat ze me hebben gekend.’
Het was even stil. De blik in Elodie’s ogen veranderde. Niet veel, maar ik zag het wel. Met mijn hand reikte ik naar het pakje sigaretten op tafel, en na Janna’s goedkeurende knikje haalde ik er één uit.
‘Nee, dat had ik nog niet gelezen,’ bekende ze, ‘maar dat neemt niet weg dat het belachelijk is. Wat moeten de mensen in de kerk hiervan denken?’
Ik haalde mijn schouders op, ookal had ik me nog niet echt gemengd in het gesprek.
‘Het gaat er niet echt om wat die mensen denken,’ zei Mette, ‘en we kunnen van tevoren zeggen dat Lieke dit zo in haar testament had gezet.’
Ze zei precies wat ik dacht. Gelukkig, want ik had vandaag niet veel zin om te praten.
‘Goed dan,’ zei Elodie, ‘dus we gaan vrijdag als idioten rond haar kist dansen?’

Leuk stukje! Het lijkt me gewoon een leuk verhaal.
Ik ben erg benieuwd naar meer, dus ik volg. :grinning:

Leuk! Ik ga ook volgen

Ik ga dit verhaal ook volgen, het klinkt heel interessant!
Net even stukjes van je andere verhalen gelezen, dat ga ik van het weekend ook eens goed bekijken :slightly_smiling_face:

Ik kan het niet laten om weer een stukje te plaatsen haha. Vind het zo leuk om weer online te posten! Bedankt voor de reacties!

Ik zag dat Julia haar tranen wegslikte. Haar stem trilde en ze sprak zachtjes de laatste woorden uit. Knap vond ik het, dat ze op dat moment durfde voor te lezen. Bij de laatste woorden barste ze in tranen uit. Ze kwam richting de kist lopen en ik omhelsde haar even. Samen met Julia zette ik de shotglaasjes op de kist. Deze glaasjes had ik nog samen met je afgerekend, tijdens onze feestvakantie in Turkije. Dit voelde raar. Het voelde ontzettend raar, maar ik wist dat je het zo had gewild. Ik had zes glaasjes neergezet, je hoorde er immers nog steeds bij. Je zou er ook altijd bij blijven horen. Elodie vulde de glaasjes met Tequila, jouw lievelingsdrankje. De muziek ging aan en de kille ruimte werd gevuld door een zomers dansnummer. Sommige mensen zouden het raar vinden, belachelijk. Dat kon ik me best voorstellen. Maar dat maakte niet uit Lieke, want we deden dit voor jou. Ik voelde me idioot als ik me zo bij je kist zag staan. Alsof ik blij was dat je weg was. De tranen stroomden over onze wangen en we pakten tegelijk de shotglaasjes. We proostten. We proostten op jou, lieve Lieke. Ik tikte de Tequila achterover.

Er werd een arm om me heen geslagen. Ik keek opzij en zag het lieve, vriendelijke gezicht van Rico. We stonden bij het graf, als ik het zo mocht noemen. Eigenlijk was het enige dat ik zag een diepe kuil. De ouders en broertjes van Lieke stonden voor ons. Ze waren gekleed in het zwart en ze snikten om en om. Lieke was veeleisend geweest, want ze had ook graag gewild dat iedereen een witte roos op haar kist gooide. Gelukkig had ze niet in haar testament gezet dat we vanavond op stap moesten gaan, want dat had ik niet aangekund. Ik friemelde aan de doorns van de roos en genoot van de kleine pijnscheutjes. Rico drukte een kus op mijn wang en ik glimlachte kort. Het besef dat Lieke er niet meer was kwam nu pas een beetje binnen. Ik had de gedachten aan haar steeds weggestopt. Een jaar geleden werd er een spierziekte bij haar vastgesteld. Ze werd steeds wat zwakker, maar ze had altijd nog de energie gehad om alles te doen wat ze wilde. Daarom was haar dood zo onverwachts geweest. De enige klachten die ze had gehad waren hoofdpijn en vermoeidheid. Jelle, haar vriend, had haar in bed gevonden toen hij thuis kwam van zijn werk. Ze had haar kleren nog aan en er stond een potje paracetamol op het nachtkastje. Ze leek te slapen, maar hij vond haar zonder hartslag. Vanaf toen ging alles heel snel. Dagen- en nachtenlang zaten we bij hen thuis. Lieke had in de kist in de woonkamer gelegen. Iedereen had gezegd dat ze er vredig bij lag, maar daar was ik het niet mee eens. Haar mond was een dunne streep, niks vergeleken met de volle lippen die om haar stralende lach hadden gelegen. Haar ogen waren dicht, terwijl we allemaal wisten hoe groot en helderblauw haar ogen waren geweest. Haar huid was grauw en ik herinnerde me haar gezonde, glanzende huid. Ik hoorde mensen fluisteren dat het goed was zo. Dat ze anders als een kasplantje was gestorven, in plaats van als een feestbeest. Maar het was helemaal niet goed zo. Lieke was maar vierentwintig jaar jong geworden en lag nu in de kist alsof ze een zwaar, ellendig leven had gehad.

Het doet me wel een beetje denken aan Joël van Carry Slee, maar dat maakt me niets uit, want je schrijft heel goed! Sooo, snel verder (:

Die heb ik gelezen! Haha. Had er zelf eigenlijk nog niet aan gedacht, maar ik kan je ook verzekeren dat het verhaal daar eigenlijk helemaal niet op lijkt. In ieder geval bedankt voor je reactie!

Ik ben eigenlijk wel benieuwd naar wat voor spierziekte ze dan gehad heeft, of meer zou krijgen, als je snapte wat ik bedoel (vage zin).
Snel verder!

Ik dacht zelf aan de spierziekte ALS, waarbij de eerste symptomen spierzwakte en moeheid zijn.
Maar goed dat je het opmerkt, dat stuk kan ik misschien iets beter uitwerken. Bedankt voor je reactie!

Ja dat kan wel, lijkt me leuk als je dat wat uitwerkt. Dan weten we ook meer van Lieke. Ik denk er ook alleen maar aan omdat ik best nieuwsgierig ben als mensen in hun verhalen spierziektes verwerken, omdat er in mijn familie ook een spierziekte voorkomt. Op een of andere manier wekt dat wekt toch wat nieuwsgierigheid ;’)