[verhaal] Vreemd

Proloog

‘Je vriendinnen zullen altijd tussen ons in blijven staan.’ Het blijft door m’n hoofd spoken. De hele dag door. Het is nu twee dagen geleden dat Jim dat zei, maar ik kan het niet vergeten. Had ik m’n vriendinnen maar tegengehouden zodra ik wist wat ze wilden gaan doen. Maar nee, ik gaf ze de toestemming om het te doen, alleen omdat ze zeiden dat ik de schuld op hen mocht schuiven als hij er iets van zou zeggen.
Als ik erover nadenk klinkt het stom, maar op dat moment was ik allang blij dat ik eindelijk weer eens kon lachen met m’n vriendinnen. Samen, met z’n allen. Er was de afgelopen tijd alleen maar ruzie geweest, iedereen had zich geërgerd aan elkaar en er was geroddeld. Maar nu leek alles verleden tijd, gewoon, omdat we iets stoms konden doen, iemand konden terugpakken.
Eigenlijk was het ook wel zijn eigen schuld, bedacht ik me. Hij had het recht niet om te zeggen dat mijn vriendinnen raar zijn. Hij kende ze niet eens goed. Maar ik snap wel dat hij dat zei, want wat hij van ze wist, bewees dat ze raar waren. Eigenlijk was het sowieso een zooitje, die vriendinnen van me. Het ene moment stonden ze altijd bij elkaar en het andere moment was er knallende ruzie. Ja, Jim had de juiste woorden gebruikt. Een raar zooitje vriendinnen.
Ik had meteen moeten beseffen dat hij er ook mee zat wat m’n vriendinnen zeiden. Een hele dag gepest worden door tweedeklassers is niet iets wat een vijfdeklasser echt waardeert. Maar nu is het te laat. Ik heb niet het idee dat hij ook nog maar één ding met me te maken wil hebben, ik heb hem helpen kiezen. Nu kan hij tenminste eerlijk zijn tegen zijn vriendin.

Goed geschreven.
Ik heb er niet erg op gelet, maar ik heb een klein foutje ontdekt:
alleen omdat ze zeiden dat ik de schuld op hen mocht schuiven als hij er iets van zou zeggen.

snel verder!

Wel mooi! Gauw verder schrijven hoor! Echt knap, maar één foutje.

^^ ik heb het verbeterd, dankjewel voor jullie reacties ! :relieved:

http://i.imgur.com/yrMQ2.png

‘Hier, en pas openmaken als je alleen bent. Beloof me dat.’ Ik pak de envelop aan die mevrouw Vranken me geeft. Voor Rachel staat erop. Als ik hem omdraai zie ik linksboven een hartje staan. Ik kijk mevrouw Vranken aan.
‘Van wie is de brief?’
Ik zie dat ze de vraag al had verwacht en ze schudt haar hoofd. ‘Dat mag ik niet zeggen, maar wat er ook instaat, hij geeft veel om je. Als je de brief wilt lezen kun je wel even naar de wc gaan, dan mag ik je officieel uit de klas laten gaan.’
Ik knik dankbaar en loop de klas uit. De dichtstbijzijnde wc is in de hal, maar dan kan iedereen me zien. Bovendien zit Jim in lokaal D16, als ik daar langs loop zie ik hem misschien nog. Tenslotte is nog niet iedereen in het lokaal.
Ik bekijk de brief nog eens, het handschrift komt me bekend voor, maar ik kan het niet plaatsen. In ieder geval niemand uit onze klas, en het moet van iemand zijn die ook les heeft van mevrouw Vranken. Jim heeft les van mevrouw Vranken, maar die zal het wel niet zijn. Ik bedoel, als ik met hem praat dan gaat het altijd over zijn liefdesleven en hoewel onze gesprekken altijd uren duren, soms zelfs tot midden in de nacht, kan ik me niet herinneren dat er ooit iets zinnigs is verteld. Dus waarom zou hij dan nu opeens een brief schrijven?
Oh god, daar staat hij. Z’n zwarte haren vallen op door z’n lengte, hij steekt een kop boven de rest uit. Mijn ogen ontmoeten zijn ogen en er komt vanzelf een glimlach op m’n gezicht. Ik zie dat hij ook glimlacht en naar de brief kijkt. Hij slikt en loopt het lokaal in. Vreemde reactie… Ik loop langs het lokaal en zie dat hij naar buiten kijkt, zodra hij me ziet wendt hij zijn blik af. Zou hij iets afweten van de brief? Of verwachtte ik teveel? Er is maar een manier om daar achter te komen, de brief lezen. Ik loop door naar de wc’s en kijk of er niemand is. Ik hoop dat de brief van Jim is. Ik hoop het echt.
Voorzichtig maak ik de envelop open. Er zit een klein briefje in, het is opgevouwen. Ik vouw het voorzichtig open.

Lieve Rachel,
Ik ben laf. Ik durf het je niet recht in je gezicht te zeggen, maar ik vind je leuk.
Ik hoop dat je hetzelfde voor mij voelt, en als dit niet zo is, dat dit onze gesprekken niet beïnvloed.
Het is altijd gezellig met jou en ik hoop dat het zo blijft.
Praat alsjeblieft met niemand over deze brief, ook al zou je hetzelfde voelen.
Geef me ook geen antwoord, ik zal het je vragen als ik het wil weten.
Natuurlijk mag je wel gewoon praten op msn.
Je bent belangrijk voor me en wat er ook gebeurd, dat zal je altijd blijven.
X Jim.

De brief is van Jim, hij vindt me leuk. Kutzooi. Ik weet niet meer goed wat ik moet denken, ik weet alleen dat ik hetzelfde voor hem voel, maar niet kan toegeven aan dit gevoel. Niet op dit moment.
Ik vouw het briefje op en stop het terug in de envelop. Niemand mag de envelop vinden, anders denkt Jim natuurlijk dat ik het heb doorverteld. Ik besluit de envelop in m’n agenda te stoppen, niet dat die daar wel veilig is, maar gewoon in m’n tas is ook niet echt veilig.
Ik weet zeker dat Kim meteen vragen gaat stellen over de brief als ik terug ben in het lokaal. Ik wil niet tegen haar liegen, maar om dit nu meteen helemaal tegen Kim te gaan vertellen… Ze weet niet eens dat ik Jim leuk vind, en dan zou het vast alleen erover gaan dat Naomi op hem is en dat ze het nu wel kan vergeten…
Terwijl ik terugloop naar het lokaal voel ik dat m’n iPhone trilt. Ik haal hem uit mijn broekzak en lees snel de sms.
Lieverd, ik wil afscheid nemen. Het leven wordt me te zwaar. Ik zal over je waken als ik er niet meer ben, hou voor altijd van jou! X
Oh god, Nina!

Verder o,o

wauw goed geschreven! verder!

dankjewel voor de reacties !
ik ben nu verder aan t schrijven, binnenkort weer een stukje ! X

Dit kan ze toch niet menen? Al die tijd heb ik helemaal niet gemerkt dat het slecht met haar ging. Ik voel een traan over m’n wang rollen en typ een sms terug. Dat is het enigste wat ik kan doen op dit moment…
Liefje, alsjeblieft doe het niet! Wat er ook aan de hand is, ik sleep je erdoorheen! Het komt allemaal goed, zolang je hier blijft! Je familie en vriendinnen kunnen niet zonder je, verlaat ons niet. X
Ik klik op verstuur. Het voelt alsof ik te weinig doe om haar tegen te houden, maar ik weet ook dat het op dit moment het enigste is wat ik kan doen. Ik kan nu alleen maar hopen dat ze geen zelfmoord pleegt… Het mag gewoon niet… Ik ken haar niet eens zolang, maar ze betekend veel voor me. Ik gun het sowieso niemand om te sterven.
‘Rachel, gaat het?’ Jim staat tegenover me. ‘Ben je zo van slag vanwege de brief?’
Ik schud m’n hoofd. Ik ben niet van slag vanwege die brief, absoluut niet. Ik zou hem het liefste nu vertellen dat ik van hem hou, maar ik ben te bezorgd om daar nu aan te denken. Nina mag geen zelfmoord plegen.
‘Nee. De brief was echt mooi en vanuit je hart geschreven. Ik begrijp alleen niet precies waarom je niet wilt weten of ik hetzelfde voor jou voel… maar…’ ik zucht, ontgrendel mijn mobiel en laat hem de sms zien. ‘Hierdoor ben ik van slag…’
Hij kijkt naar de afzender, leest de sms, kijkt mij aan en leest de sms dan opnieuw.
‘Meent ze dit serieus? Of zegt ze vaker zo’n dingen?’
Wat een rare vraag, wie zegt nou vaker zo’n dingen? Dat zijn toch gewoon mensen die om aandacht vragen? En dan zou ik toch niet zo van slag zijn?
‘Nee, dit is de eerste keer dat ze dat zegt. Anders zou ik ook niet zo geschrokken zijn… maar ik weet niet wat ik moet doen.’
‘Je kan niks anders doen dan een sms terugsturen, dat heb je al gedaan. Je moet gewoon afwachten. Het komt goed, ik heb dingen over haar gehoord, dat ze dat vaker zou zeggen. Ik denk dat ze gewoon aandacht vraagt.’
Hoe durft hij te zeggen dat Nina gewoon aandacht vraagt? Dat slaat nergens op, dat zou ze nooit doen! Je hoort zoveel over mensen, meestal is de helft van wat je hoort niet eens waar. Blijkbaar gelooft hij dus wel alles wat hij hoort.
‘Je kent haar niet dus je hoeft ook niet te oordelen.’ Zodra ik het heb gezegd heb ik spijt ervan. Het komt wel erg bot over. Zo te zien vindt hij dat ook, want hij loopt weg.
‘Jim, wacht!’ hij blijft staan en ik loop naar hem toe. Hij draait zich om en voordat ik besef wat ik doe omhels ik hem.
‘Sorry, ik wilde niet zo bot zijn. Tenminste niet tegen jou.’
Jim is verbaasd maar beantwoord m’n omhelzing. Hij slaat zijn armen om m’n middel heen. Ik ben blij dat hij de glimlach op m’n gezicht niet kan zien. Ik zou hem het liefste nu meteen vertellen dat ik ook meer als vriendschap voor hem voel, maar in de brief stond duidelijk dat ik het pas mocht zeggen als hij ernaar vroeg. Ik blijf het vaag vinden dat ik het niet gewoon mag zeggen, maar goed, hij wilt het zo dus dan zal ik wel niks zeggen.
Ik laat hem voorzichtig een beetje los, zodat ik zijn gezicht kan zien. Hij glimlacht en is rood. Zo rood heb ik nog nooit iemand gezien, maar ik vind het wel schattig.
Zijn gezicht komt steeds korter bij mijn gezicht, ik verwacht dat hij me ieder moment zal zoenen.
Ik voel dat hij mijn hand vastpakt, mijn ogen blijven naar hem kijken. Als ik nu naar beneden zou kijken zou ik het moment verpesten, dat is zeker. Onze lippen staan op het punt om eens goed kennis met elkaar te maken totdat we iemand onze kant op horen lopen. Ik merk dat hij niet weet wat hij moet en het moment is verpest. Hij geeft me een kus op m’n wang en loopt terug zijn lokaal in.
‘Rachel, waar bleef je zolang?’ snel draai ik me om. Ik kijk in het lachende gezicht van mevrouw Vranken.
‘Het was een lange brief mevrouw, het spijt me.’ Ik meende er niks van, maar het leek het beste excuus wat ik zo snel kon verzinnen. Gelukkig gelooft ze het en ik loop terug naar het lokaal. Als ik de deur opendoe is het doodstil, maar zodra ze zien dat ik het ben en niet mevrouw Vranken gaan ze gezellig door met kletsen.
‘En wat staat er in de brief?’ Verwachtingsvol kijken Kim, Naomi en Alba me aan. Ik wil niet tegen ze liegen, ik vertel ze gewoon wat minder. Tenminste, voor nu dan.
‘Niks bijzonders, alleen een liefdesverklaring.’
Alba begint te lachen om de manier waarop ik het zeg, en ik besef dat het wel heel lomp eruit kwam. Net alsof een liefdesverklaring niks bijzonders is…
‘Van wie?’ vraagt Naomi.

hy
super mooi
goed dat je er nog zoveel bij hebt kunnen verzinnen.
xx :ok_woman:

Leuk! Je moet echt verder schrijven!

.

ok dit word echt geweldig!!!
wat heb je eigenlijk met de andere hoofdstukken gedaan?
xx :bowing_man:

haha die komen nog, maar miss beetje anders fso.
maar dan miss t 2e hoofdstuk niet … want anders is t ook opeens vanuit iemand anders bekeken en dat zorgt voor verwarring…
xx :relieved:

ja ok maar ik vond dat ook wel mooi.
dus ja.

ja ik ook, maar dan zal t wel duidelijk moeten dat t niet voor verwarring zorgt…
maar komt goed (:

ja dan moet je misschien duidelijk schrijven [fgcolor=#0039B3]jim[/fgcolor]

verder

Verder!

Verder!