[verhaal] Voor jou.

Leuk! :grinning: Verder!

haha leuk ik volg :grinning:

bedankt voor de reacties allemaal! Vanavond komt er een nieuw stukje (:

Omg. ‘Het was ook wel een beetje een Dave.’ =’] slechtslecht.

mooi verhaal, verder!
Ik bne benieuwd hoe dat met die zus ging, een ziekte in ieder geval. Maar dat zal (denk ik) nog wel in het verhaal voorkomen

Sorry meiden, ik had gisteren en vandaag mijn eigen pc (waar het verhaal op staat) niet tot mijn beschikking, nieuw stukje komt morgen! sorry!

Up ?

argh ik dacht dat ik allang weer een stukje had gepost!
oké er is een nieuw stukje onderweg!

ROOM JE hebt nieuwe naam. :slightly_smiling_face:

Dave en ik stapten uit op station Westminster. De Houses of Parliament en de Big Ben waren niet te missen. Het was indrukwekkend om iets dat je normaal alleen op televisie zag ook daadwerkelijk in het echt te zien. Het voelde alsof het gebouw me aanstaarde, op me neerkeek. Mijn mond viel open. Dave pakte mijn hand en trok me mee. “Je wilt toch wel dichterbij hè?”
Wat een vraag, natuurlijk wilde ik dichterbij. Toen we voor het gebouw stonden werd ik stil. Ik beet op mijn lip en de tranen sprongen in mijn ogen. Wat zou Amy dit graag gezien hebben! Dave merkte dat er iets met me aan de hand was. Hij keek me bezorgd aan, maar ik besloot er niet op te reageren. Ondertussen sloeg de Big Ben zes uur. Wat? Was het al zo laat? “Gaat het wel?” vroeg Dave voorzichtig. Ik haalde mijn schouders op. Nu ik hier stond, in Londen, besefte ik nóg meer hoe erg ik Amy miste. Zij zou dit nooit kunnen zien en ik wel. Waarom? Dit was zo oneerlijk! Waarom had Amy’s droom niet uit kunnen komen! Waarom was ik niet ziek geworden? De liefde van mijn leven ging ik toch nooit ontmoeten!
Ik was te ver in mijn gedachten verzonken om te beseffen wat er gebeurde. Dave had me bij mijn arm gepakt en was met me in de eerste de beste taxi gestapt. We zeiden niks. Ik keek naar de voorbijglijdende straten, zonder te beseffen waar we heen gingen. Niet zo veel later stapten we uit voor de Starbucks waar het allemaal begonnen was. Glazig keek ik uit mijn ogen, ik wist niet meer wat er gebeurde. Dave pakte mijn hand en ging de Starbucks in. Hij liep door naar achter, naar een deur. Achter die deur zat een trap. O ja, Dave zijn appartement zat hier, wist ik met enige moeite te herinneren. “Jij blijft vanavond maar bij mij, anders gaat het niet goed komen,” hoorde ik Dave zeggen. Het leek van ver weg te komen. De deur achter ons viel dicht en in het donker liepen we de trap op.

Up

Leuk! Verder :slightly_smiling_face:
je hebt een nieuwe naam! :grinning:

Oke een lap tekst, maar ik wil je helpen.

Toen ik het begin las dacht ik : YES een verhaal! Een verhaal met spanning en met een bedoeling!
Ik vind het idee echt super!
Alleen toen je begon met Dave dacht ik echt : NEEEE!!
Dit verhaal begint met ; tweelingzus/op reis/VOOR HAAR!
En dan komt er opeens een jongen met wie ze meegaat.
Niemand gaat zo snel mee met iemand, of wel soms?
Als je nou door was gegaan met amy, doel, blabla en LATER een jongen erbij zou trekken, zou ik het vet vinden, maar nu vind ik hem slap, sorry.

Het idee blijft leuk! Alleen zo vind ik hem slapjes. Laat dat verliefdheid nu even, dit verhaal heeft een andere bedoeling, toch? Vergeet je grote lijn niet, richt je eerst helemaal op Amy, dan pas op een jongen, en sowieso niet zo snel.

Ik wil je niet aanvallen, je snapt me wel, hoop ik…

so heee.

Up!
Haha heb je weer je naam veranderd?
X