[verhaal] Voor jou.

Voor jou.

Dit verhaal heb ik al best lang op mijn pc staan en ik vroeg me af wat anderen ervan vonden. Hier het eerste stukje, de proloog.

[i]Allerliefste Lauren,

Als je dit leest ben ik er niet meer. Ik weet dat je het er heel moeilijk mee zult hebben, maar weet dat ik van je houd en dat altijd zal blijven doen. De plek naast je in bed zal leeg zijn, maar ik ben altijd bij je. Al ben ik er niet met mijn lichaam, in jouw hart en hoofd blijf ik voor eeuwig.

We zullen altijd op dezelfde dag geboren zijn en we zullen altijd zussen blijven. Niets of niemand kan dat veranderen. Jij was mijn beste vriendin, mijn steun en toeverlaat. Ik wil dat je niet blijft treuren, maar verdergaat met leven, samen met papa en mama. Beloofd?

En Lauren, weet je nog, die nacht toen het zo hard onweerde? We lagen samen in bed en bespraken onze dromen. Jouw droom was de liefde van je leven ontmoeten, mijn droom was reizen. Toen kwam de ziekte en nu leef ik niet meer. Ik zal nooit meer de plekken kunnen bezoeken die ik wilde bezoeken. Maar jij wel. Zou je dat voor me willen doen, Lauren?

Heel veel liefs van Amy, je tweelingzusje voor altijd.[/i]

Best goed, alleen te volwassen geschreven.

Brr. Ik vind het echt zielig. xD Maar… hou ; houd.

^ oja thanks, ik zal het verbeteren!

Met tranen in mijn ogen las ik de brief. ‘Natuurlijk zal ik dat doen, Amy,’ dacht ik. ‘Voor jou doe ik alles.’
Ik stond op en begon te rommelen tussen mijn oude schoolspullen. Amy had alle plaatsen waar ze nog naartoe wilde achter in mijn geschiedenisschrift geschreven. Ik gooide al mijn andere spullen op de grond, op zoek naar het schrift. Toen ik het had gevonden sloeg ik het open. Ik ging op de grond zitten, tussen de stapels blaadjes en schriften die ik daar zojuist neer had gesmeten. Ik bekeek het lijstje wat Amy had gemaakt. Ik kreeg tranen in mijn ogen toen er in haar vertrouwde handschrift stond:
[i]

  1. Londen
    Deze is logisch: Londen. Ik heb deze stad altijd al fascinerend gevonden. De Big Ben, de Tower of London, de London Eye en natuurlijk West End.

  2. Parijs
    Paris! De stad van l’amour, de Eiffeltoren en de Moulin Rouge. Wat ik vooral wil zien zijn natuurlijk de highlights en niet te vergeten de Mona Lisa.

  3. Madrid
    Madrid: de koninklijke stad van Spanje. Grote, indrukwekkende gebouwen, het koninklijk paleis: I’d love to see it!

  4. Barcelona
    De stad van meneer Gaudí, zoals velen het noemen. Sacrada Familia, Park Guell, Montjuïc. Barcelona lijkt me een prachtige stad!

  5. Rome
    Rome. Wat is het eerste wat je denkt als je aan Rome denkt? Het colosseum, de Trevi-fonteinen en Vespa’s. En de Italiaanse jongens natuurlijk.

  6. Athene
    Deze kan niet ontbreken. Lekker Grieks eten en o.a. de Acropolis bezoeken. Het Metropolis en Agora niet te vergeten! Het weer hier is natuurlijk ook perfect.
    [/i]
    Ik lachte door mijn tranen heen om de opmerkingen die erbij stonden. Dat was echt iets voor Amy. “Luister Lauren,” had ze gezegd, “als ik dit heb gezien ben ik nog lang niet klaar! Dan heb ik pas één werelddeel gehad!” Ik glimlachte. Wat een mafkees was Amy. Ik stond op en begon de schriften op te ruimen. Ik ging een ticket naar Londen boeken en mijn koffer pakken.

Aawh dat begin stukje is echt zielig. Heel goed geschreven! Ik ga dit verhaal volgen!

Verder, mooi!

Mijn vader en moeder brachten me samen naar Schiphol. Mijn koffer zat helemaal vol en het ticket naar Londen was geboekt. Ik had ingecheckt en nu kwam het afscheid. Ik wist niet wanneer ik terug zou zijn en hoe lang ik op elke plaats bleef. “Mam, je hoeft niet ongerust te zijn. Ik red me wel,” verzekerde ik haar.
Ze pakte mijn gezicht tussen haar handen en gaf me een kus op mijn voorhoofd. “Zorg goed voor jezelf,” zei ze en gaf me een dikke knuffel. Mijn vader gaf me een kus op mijn neus. “Doei Lauren, veel plezier! Wees voorzichtig.”
Ik rolde met mijn ogen. “Ja, zal ik doen,” lachte ik. Ik voelde de zenuwen in mijn buik. Ik ging op reis, helemaal alleen. Ik friemelde aan de ketting die ik om mijn nek had hangen. Het was een klein vogeltje, als symbool voor Amy. Zo zou ze altijd bij me zijn. Ik pakte mijn tas, zei mijn ouders nog een keer gedag en liep door naar de douane. Ik keek nog één keer achterom en maakte een kushand naar mijn ouders. Nu ging het echt beginnen.

Verder! :grin: ik ben helemaal fan!
x

mooi geschreven, verder!

Met stijf dichtgeknepen ogen zat ik in het vliegtuig. Door de douane gaan was makkelijk geweest, ik kon zo doorlopen. Gelukkig had ik ook geen vertraging dus alles liep gesmeerd. Tot ik in het vliegtuig zat. Mijn god, ik wist niet dat vliegen zo eng was. “Niks aan de hand moppie,” zei de vieze oude man aan mijn linkerkant. “Beetje turbulentie.”
Ik keek hem aan. Kon die man nou nooit zijn mond houden? Hij praatte al de hele vlucht tegen me. Ik wendde mijn blik van hem af. Ik keek naar de jongen naast me, die ongeveer net zo oud was als ik, en rolde met mijn ogen. Hij had ook wel door dat ik de man vervelend vond. Ik had nog geen woord met de jongen gewisseld maar toch mocht ik hem. Iets in zijn houding sprak me aan.
Ik verzamelde moed om hem aan te spreken. “Ook op vakantie naar Londen?” vroeg ik aan hem. “Excuse me?” vroeg hij met een extreem Brits accent. Fijn, een Engelsman, dacht ik.
“Dames en heren, over een paar minuten gaan wij de landing inzetten. Wij verzoeken u vriendelijk uw riemen vast te maken,” klonk het door het vliegtuig. Ik slaakte een zucht van opluchting. Eindelijk! De jongen
naast me grinnikte. Ik maakte mijn riem vast en herhaalde mijn vraag, dit keer in het Engels. Ik begon een heel onzinverhaal over dat ik het niet meer hoefde te vragen omdat hij waarschijnlijk uit Londen kwam. Ik zette mezelf compleet voor schut, iets waar ik goed in was. De jongen lachte en bevestigde dat hij uit Londen kwam. Ik knikte en legde mijn hoofd tegen de leuning van mijn stoel. Ik deed mijn ogen dicht en wachtte tot het voorbij was.
Na ongeveer twintig minuten waren we veilig geland op Heathrow. Het eerste deel van mijn reis, of beter gezegd Amy’s reis, zat erop. Ik had het vliegtuig overleefd en het avontuur kon beginnen.

verdeerrr

mooi geschreven!

Ik keek uit het raam van de zwarte Engelse taxi. Ik vond het verkeer hier zo eng: alles reed aan de verkeerde kant. Rare Engelsen, dacht ik. Mijn hotel was ongeveer twintig minuten rijden van Heathrow. Het lag niet in het centrum, maar door de goede metrolijnen in Londen was alles toch goed bereikbaar. Ik bond mijn lange, donkerblonde haar in een staart toen de chauffeur vroeg hoe lang ik bleef. “Ik heb geen idee,” zei ik. “Mijn hotel is voor vijf dagen geboekt, maar dat is alle zekerheid die ik heb.”
Ik glimlachte. Ik ging reizen zoals Amy dat ook zou doen. Alhoewel Amy van te voren niet eens een hotel geboekt zou hebben. Die zekerheid wilde ik dan wel hebben.
Ik praatte nog een beetje met de chauffeur. Ik was blij dat mijn Engels goed was, ik kon het me niet voorstellen dat ik niet met anderen kon communiceren.
De taxi stopte voor mijn hotel. Ik stapte uit en hing mijn zwarte Eastpack over mijn schouder. Ik wachtte tot de chauffeur mijn koffer uit de achterbak had gehaald en betaalde hem. Hij wenste me een fijn verblijf in Londen.
Ik checkte in bij het hotel. Alles ging heel soepel, daar was ik blij om. Ik bracht mijn koffer naar mijn kamer en besloot toen Londen een beetje te gaan verkennen. Ik liep naar buiten. Het was typisch Londen-weer: bewolkt met een briesje en een paar spetters. Ik keek om me heen: wat ging ik doen? Eerst maar een Starbucks opzoeken, dan zie ik daarna wel weer hoe ik verderga, dacht ik.

Sorry dat de eerste stukjes zo oninteressant zijn, het is allemaal nog een beetje de inleiding.

Leeuk!
Ook fijn dat het telkens korte stukjes zijn! dat leest lekkerder dan een grote lap tekst.
verder!

Ik liep de Starbucks in. Ik viste in mijn rugzak naar mijn portemonnee en bedacht ondertussen wat ik wilde bestellen. Ik liep naar de kassa, begroette de medewerker en bestelde een cappuccino. Met mijn koffie ging ik aan een tafeltje bij het raam zitten. Ik keek naar buiten, naar de voorbijgangers. Dit was een van mijn favoriete hobby’s: mensen kijken. Ik nam een slok van de cappuccino toen er op mijn schouder getikt werd. Een beetje geïrriteerd keek ik om: recht in het gezicht van de jongen uit het vliegtuig. Ik verslikte me en begon te hoesten. De jongen knikte.
“Ik wist dat jij het was!” glimlachte hij. Ik glimlachte onhandig en frunnikte aan het kettinkje. Dat deed ik altijd als ik nerveus was of me ongemakkelijk voelde. De jongen ging bij me aan tafel zitten. “Hoe heet je eigenlijk?” vroeg hij.
“Lauren.” Ik keek hem aan. Wat voor een toeval was dit? Van alle Starbucks in Londen moet hij net in dezelfde zitten als ik! dacht ik. De jongen knikte.
“Dave,” stelde hij zich voor. Oké, een Dave. Hij was ook wel een beetje een Dave. Halflang bruin haar en groene ogen. Het viel me nu pas op hoe knap hij was. Snel dronk ik mijn koffie op, ik wilde Londen verkennen! “Heb je haast?” vroeg Dave. Ik schudde mijn hoofd en zei dat ik op pad wilde. Dave knikte. “Als je me ooit nog wil zien ben ik hier best vaak te vinden. Ik werk hier,” vertelde hij. Oké, dat verklaarde een hoop. Mijn plannen om snel weg te gaan vielen in duigen. Dave en ik raakten in een gesprek verwikkeld. Hij was negentien jaar en was klaar met school. Hij werkte bij Starbucks en zijn appartement was hierboven. Ik luisterde geïnteresseerd. Toen ik op mijn horloge keek zag ik dat we ondertussen twee uur verder waren. Ik keek Dave aan. “Ik wil nog wel iets van Londen zien voor het donker wordt!” zei ik. Dave bood aan om met me mee te gaan, aangezien hij toch niet hoefde te werken. Ik stemde in en samen liepen we de Starbucks uit.

verder!!

Verder :wink:

Verder!

Dave en ik liepen druk pratend richting Paddington Station, om samen op de metro te stappen. “Wat staat er op je programma?” vroeg hij. Ik keek hem vragend aan. Welk programma? Dave begon te lachen. “Je bent helemaal niet voorbereid!”
“Weet ik,” zei ik. “Dat was ook niet de bedoeling.” Ik besloot hem niet al te veel te vertellen, ik wist niet zeker of ik hem honderd procent kon vertrouwen, een gevoel wat ik altijd had bij vreemdelingen. Dave lachte. “Zullen we dan maar met het belangrijkste beginnen?” vroeg hij. Ik knikte. Samen liepen we het metrostation in. “Big Ben en The Houses of Parliament dan maar?” knipoogde hij. “Als je weet welke metro we dan moeten hebben,” zei ik.
Dat was nogal een domme opmerking, Dave kwam uit Londen en wist waarschijnlijk heus wel waar hij moest zijn. Toch liep ik naar een metrokaart toe en keek waar we nu waren en welke metro we moesten hebben. “We moeten naar station Westminster!” zei ik triomfantelijk.
“Goh,” zei Dave. “Indrukwekkend.” Ik giechelde en porde in zijn zij. “En welke lijn moeten we dan wel niet hebben?” ging hij door.
Ik keek hem nep-boos aan. Toen concentreerde ik me weer op de kaart. Dave zuchtte en trok me mee aan mijn arm. Hij had zelf een abonnement, maar aan zoiets had ik niet gedacht. Hij kocht een kaartje voor me en sleurde me mee. Ik wist niet eens met welke lijn we gingen en durfde het niet te vragen. Toen we op het perron kwamen kwam de metro net aanrijden. Hij zat bomvol. Snel stapten we in. We konden niet meer zitten dus hield ik me vast aan een paal. Dave kwam naast me staan. “Daar gaan we dan!” zei hij.