[VERHAAL] voor alles is er een reden

verder?xx
p.s ik verander de title misschien nog wel n x , want ik wist zo snel niet echt iets te bedenken.

Daar is het eerste applaus , wat voor mij een teken is om na 2 seconden spotlights te beginnen aan de eerste noten van mijn liedje. Voor eventjes sluit ik mijn ogen , nog altijd denkend aan jou. Ik moet mijn tranen wegslikken, maar dan toch , ontsnapt er eentje. Ik kan wel door de grond zakken ,maar dat is niet waarvoor ik hieraan begonnen ben. Ik ben hieraan begonnen om te laten zien dat ik sterk ben , niet om eraan toe te geven dat ik bijna uit elkaar val van ellende.
Met trillende stem zing ik het begin van mijn liedje .
‘I think you’d like my new hair
I cut it when you weren’t there’

Ik open mijn ogen en zie je zitten , niet zoals ik zojuist nog dacht te zien achteraan bij de rest van onze klas. Maar op de eerste rij van de vele rijen die volgen. Ik zie dat je me met grote ogen aankijkt , wat me doet genieten. Natuurlijk ben je verbaast dat ik zonder jou ook nog zo veel lef heb. Zoveel lef dat ik ons liedje durf te zingen , dat liedje waar we samen zoveel tijd aan besteedde toen we nog samen waren. Alleen heb ik het een beetje veranderd. Ja precies , alleen maar om jou weer met beide benen op de grond te zetten. Ik kwam hier vanavond met een doel , je zou verontwaardigd zijn , en dat ben je. Ik zou nu met mijn liedje kunnen stoppen en weer terug gaan naar mijn oude leven. Maar nu ik hier toch ben , laat ik het dan maar mooi afronden. En misschien… Misschien dat er dan nog wel een toekomst zou zitten in mijn leven hier in Springsville,op de school voor bijzondere kunst.
‘’this time I’ll be fine
I’ll be fine
I’ll be fine’

De spots gaan uit en ik sta op. Om nooit meer om te hoeven kijken.

Het begon allemaal toen ik op 16 jarige leeftijd hier op school startte. Mijn vader zette me af op een wildvreemde school ver weg van mijn oude leventje in Seattle. Wat eigenlijk nooit gebeurd zou zijn geweest als mijn moeder niet gestorven was. Al vanaf mijn geboorte stond mijn toekomst vast. Ik zou naar Harvard gaan net zoals mijn moeder deed op 18 jarige leeftijd. Mijn moeder was altijd al een grote dictator geweest. Als ik vroeger thuis kwam met een 4 voor Nederlands werd ze al boos , dan smeet ze met deuren en riep ze dat er nooit iets van me terecht zou komen als ik niet beter mijn best deed. Niet dat ik me niet afvroeg waarom ik altijd zulke slechte punten haalde voor Nederlands. Mijn moeder liet me niet buitenspelen met andere kindjes , computeren was taboe en een gezellig dagje weg zat er zelden in. Zeker niet doordeweeks want dan moest ik uiteraard naar school. Later bleek pas dat ik dyslexie had. Niet dat het alleen lag aan de dyslexie , het was mijn gehele hersentoestand die er mee te maken had. Ik was nou eenmaal niet geboren voor het gymnasium , en al helemaal niet voor Harvard. Mijn moeder heeft het dan ook nooit geaccepteerd dat ik na de basisschool aan het vmbo begon. Ik heb nooit echt begrepen waarom ze nu zo graag wou dat ik naar het gymnasium en naar Harvard ging. Ik heb het nooit kunnen vragen , want pas toen ik het durfde te vragen was ik al te laat.

mooi! verder. (:
ga je nou 2 verhalen beginnen? Ö

geweldig :]

verderr :grinning:

xoxo

haha nee , ik had het eerste net gepost en toen dacht ik , nee die andere vind ik veel leuker om te schrijven.
Maar ik weet niet of en hoe je een topic kan verwijderen :wink:

We zaten samen in de auto op weg naar de stad. Het was de dag waarop ik een toelatingsbrief kreeg voor de Universiteit van Seattle. Mijn moeder had hem met een afkeurende blik aan me overhandigd waarop ik de brief naar mijn kamer bracht om even later bij haar in de auto te stappen en het er niet meer over te hebben. Maar toen we midden op de snelweg zaten durfde ik het dan toch te vragen.
‘Moeder, waarom heeft u er nou geen vrede mee dat ik misschien niet zo slim ben aangelegd als u zou willen dat ik was?Waarom wilt u perse dat ik naar Harvard ga?’ Even zag ik haar mijn kant op kijken. Ik keek uit het raam. De regendruppels gleden over het raam, en buiten zag je niets meer dan donkere wolken en de lichtjes van andere auto’s. ‘Moeder , houdt u eigenlijk wel van me?’ durfde ik er aan toe te voegen.
Toen ik weer haar kant op keek zag ik iets wat ik nooit had verwacht , tranen stroomde over haar wangen . Haar laatste woorden waren :’Natuurlijk houd ik wel van je’. En toen gebeurde het ongeluk. Een vrachtauto ramde de auto binnen vanaf mijn moeders kant. Ze was op slag dood terwijl ik er alleen een paar schaafwonden aan over hield. Nog altijd vraag ik mezelf af waarom het gebeurd is. Het leek allemaal zo toevallig , alsof god wou dat het zo af zou lopen.
Die dag ben ik dan ook naar de kerk gegaan.
Ondanks dat mijn moeder nooit echt lief voor me was, nooit enig teken van liefde had getoond hield ik wel van haar. En zo impulsief als ik was stormde ik de kerk binnen , liep naar het altaar en schreeuwde de longen uit mijn lijf. Zoute worden kwamen uit mijn mond , dat ik nooit meer in god zou geloven, dat hij een gemene man was , dat ik liever had dat ik dood was gegaan .Een pastoor stond toe te kijken ,maar hield zich stil. Pas toen ik na meer dan een uur in elkaar zakte op de koude kerk vloer kwam hij naar me toe lopen. Hij heeft me toen verteld dat mijn moeder het zo gewild had. Dat ze een geheim met zich mee droeg wat haar hart van binnen verscheurde en dat toen ik naar het geheim vroeg ze met haar laatste woorden god seinde om er een eind aan te maken. Vol ongeloof keek ik de man aan , hoe wist hij dit? Alsof hij mijn gedachte kon lezen : glimlachte hij naar me en zei hij : meisje , huil niet ,ga voort en onthoud dat er voor alles een reden is. ‘God keeps lying
saying this is for the best and nothing here is wrong’

persoonlijk vind ik het best wel mislukt. maar dit stukje vertelt al wat meer over het verhaal .

ik vind het super!

Toen ik thuis kwam heb ik die woorden meteen in mijn dagboek geschreven. ‘Voor alles is er een reden’ Ik heb toen de hele avond op mijn bed gelegen met diezelfde pagina voor me. Ik was niet in staat om verder te schrijven. Dit dagboek had ik ooit eens van mijn moeder gehad. Het zou geen mooi begin zijn als ik er meteen in zou schrijven over haar dood. In plaats daarvan zou ik verder moeten gaan met mijn leven. Nogmaals dacht ik na over de woorden van de pastoor in de kerk. ‘Voor alles is er een reden’ Beelden flitsten langs mijn ogen , en een warme traan stroomde over mijn wang. Wat was de reden voor mama’s dood? Daar was het beeld. Ik zag mezelf als een klein meisje met een haarborstel in mijn rechterhand. En bovenal , ik zag er gelukkig uit.‘Twinkel twinkel kleine ster …’ Mijn zin werd afgebroken door een boze vrouw die de kamer binnen kwam lopen. ‘Ik had je nog zo gezegd dat je moest stoppen met dat lawaai!Ga je sommetjes maken Lynn!’ En dan laat ik de microfoon vallen.
Zo lag ik uren op bed. Na het ene beeld volgde het andere en zonder dat ik het door had schreef ik wat in mijn dagboek tot dat ik in slaap viel.
De volgende ochtend werd ik wakker, ik had nog steeds dezelfde kleren als die dag ervoor aan en ik barstte van de hoofdpijn. Even dacht ik erover om naar beneden te gaan , te ontbijten en me dan ook daadwerkelijk aan te kleden. Maar iets hield me tegen. Toen ik dan toch maar mijn bed uit stapte voelde ik een koud stuk ijzer bij mijn grote teen. Ik schrok en keek naar beneden. Mijn ogen bleven rusten op het slotje van mijn dagboek. Zuchtend pakte ik het op. Daar had ik toch niet zo van hoeven te schrikken. Maar dan valt mijn oog op de eerste bladzijde. Blijkbaar heb ik gisteravond alle beelden die ik van mezelf zag opgeschreven in woorden. Maar nog opvallender dan dat zijn de 3 woorden die eronder staan . Ik herken het handschrift van mijn vader. In sierlijke letters staat er : Special Art Acedemy.
Snel zet ik mijn laptop aan en type de 17 sierlijke letters in op Google. Mijn oog valt op hun website. Voor iedereen tussen de 15 en 17 die geïnteresseerd is in verscheidende manieren van kunst hebben wij een mogelijkheid uit duizende… Mijn ogen volgen de rest van de tekst.
Heeft u interesse ?Neem dan contact met ons …’Goedemorgen schoonheid’ Het was mijn vader die in de deuropening stond. Zijn ogen waren nog roder dan de avond ervoor en het leek wel alsof hij met het uur ouder was geworden. Daar stond hij dan. Van mijn sportieve en gelukkige vader was niks meer over. Dit leek meer op iemand die geen zin meer had in het leven. Hij was duidelijk ingestort. Terwijl ik… vreemd genoeg niet eens op instorten stond.

indanks dat ik nog steeds zeker weet dat niemand eht leest;p

Ik lees :slightly_smiling_face:
verder !! ik vind het egt een goed verhaal

xoxo

een 4 voor Nederlands in Amerika?

verder (:

hihi ja , niet bij nagedacht eigenlijk. maar ik denk dat dit voor veel mensen makkelijker is om te lezen. k laat het maar zo.
x dankje voor de tip :wink: