[Verhaal] Verstrikt.

Verstrikt.

http://i39.tinypic.com/aynep2.jpg

De achttienjarige Beau ziet eruit als een lief en onschuldig meisje, maar niets is minder waar. Ze heeft veel vriendinnen, haalt goede cijfers op school en is geliefd bij de jongens. Toch vindt ze haar leven enorm saai en probeert daarom meer spanning te creëren. Het lijkt allemaal perfect te verlopen, tot ze verstrikt raakt in een web van haar eigen leugens en geen enkele manier weet om hier weer uit te komen. De mensen in haar omgeving hebben niets door, maar dit verandert al snel als Beau probeert te vluchten zodat niemand achter de waarheid komt.
Haar vriendinnen maken zich grote zorgen en zetten een reddingsactie op touw om haar te helpen, maar willen ze dat ook nog als ze weten wat Beau al die tijd voor ze verborgen heeft gehouden?

***

Ik wil graag tips / kritiek! Dus aarzel vooral niet en roep wat je ervan vindt. Ook zou ik het leuk vinden om alleen al te horen of het je aanspreekt, zodat ik mijn eerste hoofdstuk kan plaatsen.

Ik geef Purpleberry helemaal gelijk :slightly_smiling_face: Posten maar! :grinning:

***

Het was een erg warme dag en de complete populatie huismussen was intussen uit de dakgoot gevallen, en dat terwijl het pas zeven uur ’s ochtends was. Onrustig draaide ik in bed, slapen lukte al anderhalf uur niet meer en het zou niet lang meer duren voordat… “Beau! Opstaan liefje!” De opgewekte stem van mijn moeder galmde door de kamer. Bah, wat had ik daar een hekel aan. Ik was ’s ochtends al niet vrolijk en het werkte nou niet bepaald motiverend als ze zo begon.
“Mam, je weet toch dat ik vrij ben vandaag? Dat heb ik je gisteren nog verteld!” Vrij? Ik? Ze moest eens weten. Toch kon het me niet schelen wat ze vond of dacht, ik wist dat ze niet naar school zou bellen dus kon ik zeggen wat ik wilde. Ik zuchtte even en dacht diep na, vandaag was de dag dat mijn leven zou veranderen. Hoe het precies zou gebeuren was zelfs voor mij nog niet helemaal duidelijk, maar ik zou er persoonlijk voor zorgen dat deze dag de boeken in zou gaan als ‘de dag die het leven van Beau compleet veranderde’.
Vlug zwaaide ik mijn benen over de rand van mijn twijfelaar en ging rechtop zitten. Het moest schokkend zijn, zo schokkend dat iedereen er lang over na zou praten. Zo schokkend dat het bijna ondenkbaar was.
Mijn hand stak ik onder mijn kussen en ging opzoek naar mijn iPhone. Even een SMS naar Fay zodat ze wist dat ik niet zou komen. Er is iets heel ergs gebeurd, ik ben er niet vandaag, je hoort het morgen! Kus.
Nu moest ik wel met iets goeds komen, anders zou ik volledig voor schut staan. Mijn gedachten raasden door mijn hoofd, maar iets zinnigs schoot me niet te binnen.
Lichtelijk geïrriteerd liet ik mezelf achterover vallen en dacht opnieuw diep na. Ik kon natuurlijk zeggen dat mijn oma was overleden, maar dat was al tien jaar geleden en Fay wist dat. Of dat ik van de trap gevallen was en mijn been had gebroken, maar dan zou het raar zijn als ik zonder gips op school kwam.
Na een tijdje schoot ik omhoog met een brede grijns op mijn gezicht. Dit plan was geweldig! Zo snel mogelijk pakte ik mijn kladblok onder mijn bed vandaan en begon druk te schrijven. Dit zou niemand snel vergeten. Onmogelijk.

***

Oeh verder ;d

Up! :grinning:

Meer!!!

Lijkt me een leuk verhaal!
Verder!!