Verhaal. Verlossing 18+ (Lust 2)

Hallo lieve meiden!

Ik kon het toch niet laten en ben vandaag vrolijk begonnen met Lust deel 2! Ondertussen ben ik bezig met het perfectioneren en verbeteren van deel 1 om het uiteindelijk op te sturen, en weet dus niet hoelang en hoeveel ik dit deel blijf posten.

Op deze website kan je het verhaal volgen, ik heb besloten om het hier weg te halen:

http://www.wattpad.com/story/23466222-verlossing

JAAAAAAAAA GOEDZO LIEVE NIEN

Na een maand weg geweest te zijn, (naar Zuid-Afrika, maar ben Liam helaas niet tegen gekomen :frowning_face: ), eindelijk bijgelezen en ik stond zowat te springen toen ik zag dat je gelijk verder ging met deel 2! Je schrijft echt geweldig Nienes!!

Jaaaaaaaaaaa :grinning:

JAAAA je gaat nu al verder. :heart::heart::heart::heart:
Love you :hugs:

Woehoe :upside_down_face: Ik volg weer!

JEEJJJ en ik volg uiteraard weer!

Jeeejj :upside_down_face:

Ik volg weer ! :grinning:

Hoofdstuk 1

extra lang stuk om mee te beginnen haha!

Liam

Voorzichtig streek ik een pluk honingblond haar van haar wang af en schoof deze achter haar oor. Ik lag op mijn zij naast haar en leunde op mijn hand terwijl ik mijn andere vingers over haar haren liet glijden.
Ze snurkte zachtjes, heel zachtjes, en het was aandoenlijk om te zien. Als ze sliep zoals dit, zag ze er eindelijk vredig uit, alsof er geen zorgen in haar turbulente leven waren.
Ik vroeg me af hoelang deze sereniteit dit keer zal duren.
Ze had haar perzikkleurige lippen een stukje gespreid en ik haalde achteloos mijn duim over haar volle onderlip.
Ik hield van haar, zoveel dat ik af en toe niet wist wat ik er mee aan moest. Het was een gevoel zo diep dat het geweldig was, dat ik me de meest gelukkige man op aarde voelde. Maar het was een liefde die mij tegelijkertijd zo ontzettend kwetsbaar maakte.
En ik was nooit, maar dan ook nooit kwetsbaar geweest.
Nooit. Niet tot die ene ochtend, toen zij aan mijn keukentafel had gezeten en mij zo doordringend aan had gekeken met die felgroene ogen. Ik was op slag verloren geweest.
Met een glimlach dacht ik terug aan de dag dat ze mijn leven binnen was gewandeld, of gedonderd is misschien beter verwoord, en mijn hele wereld op zijn kop had gezet…
Het was inmiddels bijna een halfjaar geleden, een halfjaar waarin zo ontzettend veel veranderd en gebeurd was. Waar ontzettend veel dingen waren gebeurd waar ik heel gelukkig van was geworden, maar gebeurtenissen waar wel een enorme donkere wolk overheen hing.
Met een zucht stond ik op uit het bed, ik kon toch niet slapen. Ik kon al drie weken niet fatsoenlijk slapen. Elke keer als ik mijn ogen sloot was ik bang om te slapen, bang om haar weer te verliezen, om haar kwijt te raken.
En als ik al wel sliep, dan werd ik door de omstandigheden elke keer snel weer gewekt, maar ik wist dat zij daar ook niets aan kon doen en nam het haar ook niet kwalijk.
Ik wandelde de badkamer in om te pissen en deed de lamp aan. Ik knipperde een paar keer door het felle licht en wreef in mijn ogen.
Toen ik klaar was en mijn handen waste keek ik gruwelend naar mijn reflectie in de spiegel. Mijn wallen waren nog nooit zo groot geweest, ik zag er vermoeid uit en ik wist het.
Ik streek mijn warrige bruine haar uit mijn gezicht, de plukken hingen inmiddels ver over mijn grijze ogen heen. Het werd veel te lang, ik moest hoognodig weer eens naar de kapper.
Zuchtend keek ik weer naar mezelf. Ik was zelfs bleker dan normaal en mijn haar was niet meer opgelicht door de zon omdat ik nog amper buiten kwam, ik zag er niet uit zoals mijn oude vertrouwde zelf.
Hoofdschuddend wendde ik mijn blik af terwijl ik besloot morgen maar de hele dag buiten door te brengen. Ik drukte de lamp uit en wandelde weer zachtjes de slaapkamer binnen. Mijn blik wendde zich kort naar de perfecte, gebroken vrouw die in mijn bed lag.
Ze lag op haar zij met haar knieën opgetrokken. Ze had haar goede hand onder haar gezicht gevouwen en haar gewonde hand lag voor haar gezicht. Het witte gips was inmiddels versierd met allerlei krabbels en geklieder van haar dochter, Leah, en zag er vrolijk gekleurd uit.
Of nou ja, eigenlijk is ze haar zusje, maar voor het gemak blijven we Leah gewoon haar dochter noemen. Leah weet zelf niet beter, en ze is te jong om haar in verwarring gebracht te worden.
Ik bleef stilstaan voor het raam en leunde op de vensterbank. Ik tuurde in het donker naar het huis aan de overkant waar ze twee weken geleden was vernederd en mishandeld.
Ik kneep mijn vuisten gefrustreerd samen. Nog nooit had ik me zo ontzettend hulpeloos gevoeld als die ochtend, zo ontzettend kwetsbaar. Ik zal nooit vergeten hoe het voelde toen de jongens en ik landden, toen we onze telefoons aandeden en allemaal verschillende gemiste gesprekken hadden van de meiden en Carlos.
Ik zal het verschrikkelijke hulpeloze gevoel nooit vergeten toen wij als idioten door de terminal renden, naar de uitgang, naar het busje van Kai en naar huis scheurden.
De volslagen paniek die me op het moment overmande toen ze door het raam viel, toen ik dacht dat het gedaan was, heeft me tot op de dag van vandaag nog steeds niet helemaal verlaten.
De opluchting die volgde toen de artsen zeiden dat het goed met haar zou komen, toen ze na lang wachten eindelijk haar ogen open deed, was iets waar ik mij wanhopig aan vasthield.
Ze was er nog, na alle ellende was ze er nog.
Hij liep nog ergens rond. De man die haar dit had aangedaan liep nog steeds ergens rond en ik wist niet dat ik moest doen.
We konden niets doen behalve wachten. Wachten op de politie wanneer ze hem eindelijk zullen vinden of wachten tot hij zichzelf hier weer liet zien.
Ik hoopte op deur nummer 2. Dan kon ik hem aandoen wat hij haar had aangedaan, hem laten voelen hoe het is om vernederd te worden, geslagen te worden en getraumatiseerd te worden.
Met verbazing had ik toegekeken hoe ontzettend sterk ze was. Hoe knap ze hier doorheen was gekomen en probeerde door te gaan met haar alledaagse leven.
Natuurlijk zag ik het wanneer haar ogen bang naar buiten flitsten, hoe ze opschrok als iemand haar onverwachts aanraakte, hoe angstig ze elke keer keek als de voordeur opensloeg.
Ik hoopte dat het ooit minder werd, dat ik de pijn bij haar weg kon nemen. Ik kon niet meer doen dan er voor haar te zijn, dan er altijd voor haar te zijn.
Een nerveus gemompel leidde mij af van mijn overpeinzingen. Een gemompel wat ik inmiddels goed herkende, het was weer zo ver.
Ik wreef zenuwachtig over mijn gezicht voor ik het bed weer in stapte en naar haar keek, ik hoopte dat het deze keer goed ging, dat het meeviel.
Ze lag te woelen en te draaien in haar slaap. Haar spieren spande zich keer op keer aan en zweetdruppels verschenen op haar gezicht.
“Nee,” murmelde ze paniekerig. “Nee, nee… Nee alsjeblieft niet…” Ze klampte haar goede hand vast in het kussen en begon onbedaarlijk te snikken.
Mijn hart brak. Mijn hart brak elke nacht weer bij het zien van haar pijn. Ik deed wat ik elke nacht deed en ging voorzichtig tegen haar aanzitten. Ik sloeg een arm om haar heen en wreef zachtjes met een duim over haar schouder.
Ze verstijfde eerst en begon te trillen. “Blijf van me af,” snikte ze terwijl ze in elkaar kroop, haar knieën drukten tegen mijn bovenbenen aan. “Nee niet doen, blijf van me af. Alsjeblieft pap.” Ze sliep nog.
“Sssh, ik doe je niks,” fluisterde ik zachtjes voor ik bukte en haar een zachte kus op haar haar gaf en mijn mond bij haar oor hield. “Ik doe je niks, Ella. Je bent veilig, je bent bij Liam…”
Ze begon weer hard te snikken en drukte haar gezicht tegen mijn shirt aan. Haar goede hand hield zich krampachtig vast aan mijn shirt terwijl haar lichaam onbedaarlijk schokte. “Nee, nee, nee. Liam is hier niet. Liam komt niet… Will, waar ben je Will?”
De tranen sprongen in mijn eigen ogen en ik slikte ze weg, ik voelde me zo ontzettend machteloos en gefrustreerd. Ik wist inmiddels dat ik haar niet abrupt wakker moest maken, dat had ik de eerste nacht gedaan nadat ze terug was, en dat was geen pretje geweest. Ze had gegild en de boel bij elkaar gekrijst, het had heel lang geduurd voor ze eindelijk gekalmeerd was.
Ik kon niets anders doen dan haar zacht toespreken en vasthouden, haar liefhebben. Meestal werd ze dan uiteindelijk vanzelf wakker.
“Ssh,” begon ik weer terwijl ik zacht over haar arm streelde. Ik begon haar liedje te neuriën, Golden Green, daar werd ze meestal wat rustiger van en haalde mijn andere hand steeds weer door haar haren. Ik streek de natte plukken haar uit haar gezicht terwijl ze de namen van mij, haar dochter en haar broer bleef door mompelen.
Zoals verwacht nam het snikken iets af terwijl ik door bleef hummen. Haar schouders schokten langzamer maar haar hand kneep nog herhaaldelijk in mijn shirt.
Na enkele minuten was ze zo goed als rustig, en ik wist uit ervaring dat ze elk moment wakker kon worden.
“Ella? Ella, het is oké… Je bent veilig,” probeerde ik zachtjes terwijl ik met mijn vingers over haar wang streek.
Ze knipperde een paar keer duf met haar ogen voor twee grote ogen mij verdrietig en geschokt aanstaarden. Een verdwaalde traan gleed uit haar ooghoek en ze gaf een korte snik.
“Liam,” piepte ze voor ze haar gezicht weer huilend begroef in mijn shirt. “Liam, sorry…” klonk er gedempt onder een bos haar. Ze hield me vast en haar schouders bewogen weer van verdriet.
“Het maakt niet uit. Ik ben er voor je, Ell,” zei ik zacht terwijl ik haar stevig vasthield en haar herhaaldelijk zoende op haar hoofd. “Ik ben er altijd.”

Niceeee, ik volg ofcourse weer! :upside_down_face:

!!!

Wow. Supermooi geschreven, ben er helemaal stil van. Ik hou van je verhaal en van je schrijfstijl en van deel 2 en van jou :slightly_smiling_face:
Je maakt echt mijn dag goed als ik zie dat je een stukje online hebt geplaatst

Kippenvel overal, wauw wat prachtig!

Wauww, dit is gelijk een bladwijzer geworden op mn mobiel :cold_sweat:

Ik ben zo blij dat je al zo snel weer begint met deel 2!!! Ik volg zeker weer!:heart:

weer zo’n mooi stukje! <3

Suuuupermooi stukje, ben heel blij dat we zo snel alweer verder kunnen lezen :upside_down_face:

:upside_down_face: