*verhaal* verdwenen en verloren

Ik heb dit verhaal hier al eens eerder geplaatst, maar ben gestopt omdat ik vast zat. Ik heb het nu helemaal verandert en wil het nog eens opnieuw proberen. Ik ga het verhaal dit keer op een ander moment beginnen, waardoor het gemakkelijk kan zijn dat jullie het niet meer herkennen. Waarschijnlijk ga ik de namen van de personages ook veranderen.
Laat me weten wat jullie er van vinden.

In het woestijn-savanne-achtig gebied lijkt overleven een belangrijke regel. Zonder goede overlevingstechnieken kom je nergens.
Maar in dit gebied, is dat maar een bijzaak. Je moet veilig kunnen leven. Vele dierlijke en door de mens gemaakte hindernissen liggen op de loer.
Dit gebied is niet gemaakt voor de mens en de mens niet voor dit gebied.

Proloog

Snel ren ik achter de groep aan. Mijn hoeven ploffen neer in het savannezand en veroorzaken hevige stofwolken. Af en toe knijp ik mijn ogen dicht, in de hoop zo minder stof binnen te krijgen.
Degene voor mij vertraagt, waardoor ik bijna tegen hem aanloop. Ik probeer mijn hoeven zodanig in het zand neer te zetten zodat ik nog sneller afrem, maar bots toch tegen de vorige aan. Hij zag het niet aankomen en door de schok doet hij enkele stappen voorwaarts. Recht tegen degene voor zich, die dan weer tegen degene voor hem aanbotst.
Eens iedereen weer goed staat, kijken ze allemaal naar achter. Naar mij, naar de oorzaak. De leider van de groep doet teken dat ik als eerste het water in moet. Dat wil ik niet. Degene die als eerste het water in gaat, moet controleren of er geen vijanden aanwezig zijn. Of het veilig is om over te steken.
Dat wil ik niet, maar het moet. Ik kan niet tegenspreken. Ik kan niet eens praten. Ik ben zo’n stom savannehert dat geen geluid kan maken. Daar profiteren ze van. Ze laten me van alle dingen doen, zonder bang te hoeve zijn dat ik er iets van zeg. Ik zal toch nooit reclameren.

Voorzichtig lopen mijn hoeven naar het water toe. Vlak voor de grote plas hou ik halt. Mijn rechter poot, die al vaker een wonde is opgelopen, laat ik langzaam het water in zakken. Als er niets gebeurt laat ik ook mijn andere poot volgen. Eens mijn poten aan het water zijn gewend doe ik enkele stappen naar voor, waardoor ook mijn achterpoten het water in staan.
Heel voorzichtig doe ik er nog enkele stappen bij. Mijn lichaam staat nu half onder water en er is momenteel nog niets gebeurt. Een scheut opluchting giert door mijn lichaam.

De rest van de groep komt stilaan dichterbij, op het moment dat ik iets aan mijn poten voel. Ik wil zo graag melden dat ze terug moeten gaan, dat het niet veilig is. Ik begin snel met mijn poten te bewegen en rondje te draaien in de hoop dat ze verstaan wat ik bedoel.
Jammer genoeg snappen ze niet wat ik bedoel en komen nog dichterbij. Waarschijnlijk denken ze dat ik gek ben geworden.

Als ik een hap in mijn poot voel slaak ik een kreet. Eén waarvan ik niet eens wist dat ik het kon. De groep schrikt en holt terug het water uit. Enkele vallen ook ten prooi aan de vijand, maar de meeste komen heel vachts terug aan de kant.
Niemand kijkt nog naar mij of een ander slachtoffer. Vanaf nu is het ieder voor zich.
‘Red je poten,’ is de belangrijkste regel tijdens een invasie. ‘Die van een ander zijn niet belangrijk.’
Ik slaak nog een kreet als er ook in mijn ander poot wordt gebeten. Op hetzelfde moment trekt er een andere bek vol scherpe tanden aan mijn achterpoten. Ik zink het water in en verlies lucht. Het water ziet rood van al het ontsnapte bloed.

Puntige tanden komen in mijn nek te staan en scheuren mijn hoofd van mijn lichaam.

Je schrijfstijl spreekt me wel aan.
Ik volg. :upside_down_face:

leukk