[Verhaal] Verborgen wraak

Ik ben nog steeds erg aan het twijfelen of ik dit verhaal wel wil posten. Opbouwende kritiek is altijd welkom! Ik zal proberen om twee keer in de week iets te posten, omdat ik erg druk ben met school. In vakanties zal het wat meer zijn!

“Ik ben Melissa, een doodnormaal meisje van negentien uit een klein dorpje vlakbij Assen. Wat niemand weet, is dat dit het beeld is wat me al maanden redt van de vreselijke delicten die ik heb gepleegd.”

Hoofdstuk 1:
“Melissa? Melissa, hoor je me?”
Ik hoor de stem van mijn moeder, maar het dringt niet tot me door. Nogmaals hoor ik mijn naam.
“Melissa, alsjeblieft!”
Door de spleetjes van mijn ogen probeer ik te zien wat er gebeurt. Het enige wat ik zie, zijn wazige beelden die voorbij flitsen: zwart, wit, zwart, wit …
Mijn ogen vallen weer dicht. Langzaam dringt er tot me door wat er aan de hand is. Ik probeer het nogmaals. “Mam?”

[i]Vrijdag - 29 november:
Lief dagboek,

Ik ben net wakker geworden in een ongelofelijk, ongemakkelijk bed. Wat er is gebeurd? Dat weet ik niet zo goed. Wat ik wel weet, is dat ik in een of ander ziekenhuis lig en enorm word vertroeteld: goede zorg die ik eigenlijk niet verdien. Ik voel me zó enorm schuldig. Ik móét gewoon tot hem door kunnen dringen! Ik schijn hier trouwens al een week te liggen en mag morgen zeer waarschijnlijk naar huis. Niet te geloven. Wat is er toch met me gebeurd?[/i]

“Jeetje, Melis. Wat ben je opgeknapt!”
Oh, het is m’n moeder maar. Ik begrijp haar niet, maar ik ben er eigenlijk ook nog niet aan toe om te weten wat er precies is gebeurd. “Dankje.”
“Van de arts mogen we je meenemen naar huis. Je schijnt een wondertje te zijn. Alles is weer in orde.”
Wondertje? Ik, een wondertje? Ze moest eens weten. “Ik loop wel. Wat frisse lucht zal me goed doen.”

Er gaat van alles door m’n hoofd. Duizend vragen waar ik antwoord op wil. Of, waar ik juist geen antwoord op wil. Nu pas besef ik dat m’n moeder de enige was die me op kwam halen. Waar is papa? Waar is Stef? Waarom waren ze niet mee naar het ziekenhuis?

“Ga even rusten op de bank, schat. Ik zal wel wat lekkers voor je maken. Kopje thee?”
Ik hoor mijn moeder praten, maar het interesseert me niet. Wat interesseert me nu eigenlijk wel? Alles wat wordt gezegd gaat rakelings langs me heen. “Waar zijn papa en Stef eigenlijk?”
Even blijft het stil. M’n moeder komt de kamer ingelopen, zet wat op tafel en wil weer richting de keuken vertrekken.
“Hallo? Contact?”
Dan draait ze zich om. “Papa is naar een vriend."
“En, Stef?”
Het blijft stil. “Mam, waar is Stef?”
Ik zie de tranen schitteren in haar ogen. Ik loop naar haar toe en druk mezelf zachtjes tegen haar aan. “Mam? Wat is er? Waar is Stef?”
Ze zegt niet veel, maar haar enkele woord is voor mij genoeg.
“Weg.”
Ik voel alles in mijn lichaam blokkeren. “Pardon?!”

Je vroeg om een mening in de schrijfkring dus hier ben ik.
Inhoudelijk gezien is er niks op aan te merken, je maakt me nieuwsgierig naar wat ze heeft gedaan en wie Stef is, waar Stef is. Tekstueel gezien is het niet bijzonder interessant of creatief, maar niet slecht. Dus ook niet echt iets op aan te merken. :slightly_smiling_face:

Veel succes met je verhaal

Tutududududu SUPER-IRINI
sorry

Eigenlijk zou elke nieuwe gesproken zin van een ander persoon op een nieuwe regel moeten beginnen. Ik vind het een beetje verwarrend.

:grinning_face_with_smiling_eyes:

Het leest inderdaad fijner als je nieuwe zinnen op een volgende regel zet.
Voor de rest ben ik het wel met super Irini eens :slightly_smiling_face:

Bedankt, allemaal!
Ik ga nog wat aanpassingen doen in de tekst, want ik vond eerlijk gezegd mijn manier van schrijven ook niet echt top, alleen wist ik niet hoe ik het beter kon doen. Meer tips zijn áltijd welkom!
Wel leuk dat jullie zo enthousiast zijn over de inhoud!

Voor iedereen:
Ik heb de tekst van hoofdstuk 1 een beetje aangepast. De post met hoofdstuk 1 staat nog wel gewoon bovenaan het topic!

Niet om te zeuren, maar naar mijn mening staan er nu weer teveel regels en dat leest net zo vervelend.
Niet alles hoeft op een andere regel, alleen als er een andere persoon begint te praten. Als er niets écht is veranderd kan het gewoon op dezelfde regel blijven. :slightly_smiling_face:

Oh, oke. Dankje! Pas ik dat nog even aan.

Beter?

Ja zo is het goed :slightly_smiling_face:

Probeer creatief te zijn met stijlmiddelen, woordkeus, zinsopbouw en andere middelen. Als de actie is (even heel cliché) ‘Ik huil’ kan je dat op nog veel meer andere manieren zeggen, snap je?
Dat is een beetje spelen en oefenen maar dat komt echt wel goed :slightly_smiling_face:

Ik ga denk ik dit stukje herschrijven en in die schrijfstijl m’n hele verhaal ga uitwerken.

Interessant verhaal! Je weet goed de spanning op te bouwen, en dat dagboekfragment tussendoor vind ik erg tof. Ik snap wat jij en LaVey zeggen, het is inderdaad een beetje ‘plain’, maar ik zou je nu niet te veel verbijten op dit stuk. Het ziet er zo goed uit, je brengt de boodschap over en nu te veel focussen op dit tekstueel sterker maken, kan een geforceerd effect hebben omdat dat jouw stijl nu niet is. Ik denk dat je beter kan proberen het hele verhaal af te schrijven, en dan daarna eventueel terug naar het begin en de boel herschrijven. Daar leer je denk ik meer van, en da’s ook leuker voor jezelf (:

Je leert denk ik meer van dagelijks wat schrijven, dan van wekelijks schrijven en dagelijks herlezen, in dit stadium. Vooral omdat je zelf ook niet helemaal weet wat je eraan kan doen (en ik denk dat niemand je daar echt mee kan helpen. Stijl is iets wat zich moet ontwikkelen, en het ontwikkelt zich doordat je schrijft).

Oké, laatste feedback-puntje: ik vind de “laat me met rust” een beetje uit de lucht komen vallen. De hoofdpersoon vraagt waar iemand is, moeder zegt ‘weg’, hoofdpersoon vraagt om herhaling, moeder zegt ‘laat me met rust’. Terwijl hoofdpersoon net terug is uit het ziekenhuis, bladibla gezellig thee drinken met de opgeknapte dochter. Ik zou persoonlijk eerder iets doen van, 'Laten we het er nu even niet over hebben, [snijdt ander onderwerp aan]" of “Ik leg het je later uit, je bent nu nog niet stabiel genoeg” oid.

Ik ben echt benieuwd naar de rest though, de inhoud is erg interessant en ik ga dit proberen te volgen :slightly_smiling_face:

Awh, dit doet me heel goed. Dankje! Je motiveert me echt weer om verder te gaan!

Iemand nog op- of aanmerkingen over de inhoud? Iemand al enige ideeën over wat er gaat gebeuren?

Hey allemaal,

Ik heb er even over nagedacht en ik ben van plan dit verhaal te laten verwijderen.
Ik heb op dit moment niet voldoende tijd om eraan te werken en vind het dan ook niet leuk om jullie heel lang te laten wachten op een klein stukje.
Komende tijd ga ik proberen aan m’n verhaal te werken wanneer ik een moment van vrije tijd heb, want ik vind het wel erg leuk. Wanneer ik een eind op weg ben, zal ik weer beginnen met posten.

Ik sluit je topic eerst even, zodat eventuele lezers kunnen zien dat je 'm laat verwijderen. Dan verwijder ik hem later deze week, als je het daarmee eens bent