[Verhaal] Verboden Gevoelens

Hallo allemaal,
Ik ben sinds kort begonnen aan een nieuw verhaal en wil het toch wel graag met jullie delen!
Ik ben benieuwd wat jullie ervan vinden. Tips & commentaar is altijd welkom!

Karakters:
Jessie
Rachel
Jayden
Milan
Max
Dylan
Leah
Dhr. Visser
Justin

Proloog:

Zijn ogen spraken boekdelen en zijn lach was als die van niemand anders. Het oogcontact tussen ons, zorgde ervoor dat ik alles om me heen even vergat. Er was slechts één probleem. Het hoort niet zo te zijn, het mag niet eens zo zijn. Het is verboden, dat is wat de mensen om ons heen zouden zeggen, tegen de regels. Ze moesten eens weten. Toch zit hij vast in mijn hart en daar zou ik hem voorlopig niet uit krijgen. Ik kan er gewoon niet meer mee stoppen, daarvoor zit ik er al veel te diep in. Iets wat zo ontzettend fout is, voelt tegelijkertijd als het beste wat me ooit is overkomen. Nooit, maar dan ook echt nooit, mag iemand te weten komen wat er tussen ons speelt, want dat zou nare gevolgen hebben. Voor mij, maar nog veel meer voor hem en dat is wel het laatste wat ik wil.

Het verhaal is ook te lezen op Quizlet±
http://www.quizlet.nl/stories/114410/verboden-gevoelens/

Klinkt spannend Que!
Ik ga volgennnn <3

Que!
Ik volg ook. (:
Ben benieuwd!

Spanninnnggg
Me follows u :grinning:

Volgtttttt

Hoofdstuk 1

Met een zucht stapte ik de school binnen en keek even om me heen om te kijken of ik een bekend iemand zag. Toen ik niemand zag, wandelde ik rustig naar mijn kluisje en pakte de juiste boeken eruit. Ik propte ze in mijn tas en zwaaide die opnieuw rond mijn schouder. ‘Jessie!’ Hoorde ik opeens mijn naam en draaide me om, waarna ik in het grijnzende gezicht keek van Rachel. Ik maakte een vrolijk sprongetje en omhelsde mijn vriendin. ‘Raz, hoe gaat het, hoe was het in Spanje?’ vroeg ik grijnzend, toen ik weer een stap van haar af had gezet. ‘Het was echt geweldig,’ antwoordde ze en keek me grijnzend aan. ‘Je ziet er goed uit man,’ glimlachte ik, toen ik haar even had bekeken. Ze was ontzettend bruin geworden en haar ogen straalden. ‘Thanks, jij ook hoor, je haar is weer zo heerlijk blond geworden door de zon,’ glimlachte ze toen en trok me mee in de richting van haar kluis.
Ik leunde tegen de muur aan, terwijl zij haar goede boeken uitzocht. ‘Jay!’ riep ik enthousiast toen ik hem de hal in zag komen lopen en rende op hem af om hem te omhelzen. ‘Lang niet gezien, looking good,’ grijnsde ik en gaf hem een tik tegen zijn buik. ‘Jij ziet er zelf ook niet slecht uit hoor,’ antwoordde hij lachend en sloeg een arm om mijn schouders, om weer terug te lopen naar Rachel. Ook die twee begroetten elkaar enthousiast. Rachel had Jayden leren kennen via mij, aangezien hij naast mij woont en zij de laatste jaren erg vaak bij mij over de vloer komt. Vanaf het begin had ik al gemerkt, dat ze elkaar wel zagen zitten, alleen wisten ze het zelf nog niet. Daar moest dit jaar ook maar eens verandering in komen. We zaten nu al in de zesde en dat betekende dat dit, als alles goed verliep, ons laatste jaar zou zijn.

Leuk!
Snel weer verder. ^^

I’m following

Verliefd op de FC’s trouwens! :smiling_face_with_three_hearts:

Yeah, thanks. Ik ben net klaar met allemaal, maar misschien komen er later nog nieuwe karakters bij.

I want more!

Leuk, snel verder!

Snel verder! Het is echt leuk :grinning:

Klinkt echt leuk! Je schrijft echt fijn!

Nog een klein stukje voor vandaag, aangezien ik al redelijk veel erbij heb geschreven!

Ik luisterde een beetje naar het gebabbel van Jayden en Rachel, toen mijn oog viel op een jongen die langsliep. Met zijn bruine haren en sprekende ogen viel hij mij aardig op. Voor een moment hadden we oogcontact en dat hield ik even vast. Helaas duurde het maar heel kort, omdat ook hij natuurlijk gewoon doorliep. ‘Jes, je luisterde niet,’ hoorde ik opeens van achter me en draaide me om naar Rachel. ‘Sorry wat zei je?’ Vroeg ik en keek haar vragend aan. ‘Naar wie keek je daarnet?’ Vroeg ze toen met een grijns op haar gezicht en ik voelde mijn wangen rood kleuren. ‘Gewoon iemand die langsliep,’ mompelde ik zo nonchalant mogelijk. ‘Ja, ja,’ grinnikte Rachel, die natuurlijk allang doorhad dat ik begon te blozen, maar voor nu liet ze het erbij. ‘Maar ehm, ik zei dat we naar de les moesten, onze nieuwe mentor ontmoeten,’ begon ze toen weer en trok me mee naar het goede lokaal. Ik stak nog snel een hand op naar Jayden, en liep toen snel met haar mee.

In het lokaal aangekomen, zochten we twee tafeltjes achterin uit en ploften naast elkaar neer. Ik legde mijn tas neer naast mijn stoel en trok mijn shirtje aan de onderkant recht. Toen ik opkeek, zag ik dat onze nieuwe mentor het lokaal in kwam lopen en meteen voelde ik de elleboog van Rachel tegen mijn arm. Ik wierp een blik op de man die voor de klas stond, of eerder gezegd jongeman, want hij leek me niet veel ouder dan ergens eind twintig. Toen hij opkeek, en merkte dat ik hem bekeek, wendde ik snel mijn blik af en trok even een grijns naar Rachel. Ze wist precies waar ik het over had. ‘Hallo allemaal, ik ben meneer Visser, jullie nieuwe Nederlandse docent, maar daarbij ook jullie mentor,’ begon hij en ik hoorde een paar meisjes uit de klas giechelen. Op dat moment werd er op de deur geklopt en de conrector kwam binnen lopen, met aan zijn zijde de jongen die ik zojuist in de gang had zien lopen. ‘Jongens en meisjes, dit is een nieuwe leerling, zorg ervoor dat hij zich een beetje op zijn gemak voelt,’ begon ze. Opnieuw had ik oogcontact met de jongen en ik kon een glimlach niet verbergen. ‘Misschien kun je je even voorstellen,’ verbrak de stem van de conrector de stilte en de jongen knikte. ‘Nou euhm, ik ben Milan, achttien jaar en ik ben hier sinds kort op school gekomen, aangezien ik net verhuisd ben,’ vertelde hij toen. Zijn naam paste perfect bij zijn uiterlijk naar mijn mening. De conrector knikte tevreden en gaf Milan een duwtje. ‘Neem plaats en een fijne eerste dag nog,’ zei ze toen en met die woorden wandelde hij het lokaal weer uit en sloot de deur achter zich. ‘Welkom Milan,’ glimlachte meneer Visser, terwijl Milan plaats had genomen naast Max, ook één van mijn vrienden, maar ik kende hem nog niet erg lang. Nadat iedereen zich had voorgesteld, begonnen we helaas alweer aan de les. Altijd vonden leraren het nodig om na de vakantie meteen hard aan het werk te gaan, een beetje jammer. Ik lette niet echt op en bladerde wat door mijn agenda, toen ik plotseling mijn naam hoorde. Ik werd uit mijn gedachten gehaald en keek op naar meneer de Visser. ‘Sorry wat zei U?’ Mompelde ik toen, lichtelijk beschaamd, terwijl ik hem aankeek. Ik betrapte hem op een vermakelijk lachje dat op zijn lippen speelde en bleef hem strak aankijken. ‘Of je het volgende stukje voor wilt lezen,’ grinnikte hij toen en ik knikte. Rachel wees me aan waar we waren en ik las braaf het stukje voor.

Leeeeuk!
Verder ;’)

Je schrijft mooi Que! En ik ben trouwens echt verliefd op de fc’s zoals al eerder gezegd, wat ik wel een beetje jammer vind is dat ik al denk te weten wat het plot is. - maar dat hoeft niet zo te zijn hé

zoals sanne zegt, ga maar verder :hugs:

ik ben Milan, achttien haar en ik ben hier sinds kort op school gekomen,

Haar=jaar 1 foutje :3

Snel verder!!