[Verhaal] Van de aardbodem verdwenen

Hallo!

Een aantal van jullie kennen mij misschien van het verhaal Geen uitweg meer. (Dat is niet een eerder deel, het zijn losstaande verhalen).

Ik ben aan een nieuw verhaal begonnen en wil graag weten wat jullie vinden. Als je tips hebt of iets dergelijks, geef ze, ik wil graag leren! Ik twijfel er zelf een beetje over, het begin begint een beetje rustig en leidt het verhaal een beetje in. Het zijn trouwens twee verhalen in 1, 1 deel gaat over het slachtoffer en 1 deel over de agenten. De stukken over de agenten zijn schuingedrukt.

Dit verhaal staat ook op wattpad. (klik) Hier ben ik verder met plaatsen van het verhaal.

Intro

Anouk slagmolen in een jonge vrouw van 22, ze is verloofd met Bas Dekker en heeft een goed leven. Totdat ze van de aardbodem verdwijnt…

Ramon Pauwels en Karlijn Bos zijn de agenten die de verdwijning van Anouk onderzoeken. Onderling spelen gevoelens een belangrijke rol, al helemaal als Karlijn in een levensbedreigende situatie terecht komt…

Van de aardbodem verdwenen is een gevecht van leven en dood, met het nodige vleugje romantiek.

Hoofdstuk 1

Je leven kon ik één klap veranderen, soms was het erger dan je van te voren kon bedenken. Dat overkwam de 22-jarige Anouk Slagmolen.
Anouk zat op de computer op de redactie van het tijdschrift waar ze voor werkte. De blonde vrouw schreef over van alles, maar in dit artikel kon ze zichzelf totaal niet vinden. Mode, ze vond het vreselijk, haar interesse lag daar niet. Ze wist er bijna niets van en wat er totaal niet mee bezig; als Anouk er maar leuk genoeg uit zag, verder boeide het haar niet. Maar aangezien haar collega ziek was, moest ze de mindere taken wel op zich nemen. Kop op, dacht ze, het was maar tijdelijk, dat kon ze toch wel overleven?
Anouk Slagmolen was een jonge vrouw die vorig jaar haar studie journalistiek had afgerond. Ze had nog niet zo heel veel meegemaakt in haar leven.
Ze keek even naar haar beeldscherm waar slechts een aantal onsamenhangende zinnen stonden. Een zucht klonk door het kleine kamertje.
Haar gedachte dwaalde af naar haar vriend; Bas Dekker. Hij was een leuke man van 24 en over precies twee weken waren hij en Anouk twee jaar bij elkaar. Ze hadden al gereserveerd in het restaurant waar ze hun vierde date hadden, de date waarmee hun relatie allemaal was begonnen. Het was een restaurant in Enkhuizen, een klein stadje aan de haven.

Rond haf zes liep Anouk het grote, witte gebouw uit. De zon brandde op haar rug en het zweet stond op haar voorhoofd. Anouk haalde haar hand door haar lange blonde haren en liep richting de rode fiat. Ze opende het portier en een muur van warmte kwam haar tegemoet. Het was de hele week al ontzettend warm, vorige week had ze haar dikke jas nog aan en nu was zelfs het dunste jasje al te veel. Anouk gooide haar jas op de bijrijdersstoel en stapte in de auto. Met de airco en de radio aan reed ze de parkeerplaats af.
Een kleine tien minuten later parkeerde ze de auto voor de deur. Het was een wonder dat het nog kon, aangezien het parkeren een drama was in de buurt. Anouk stapte uit en liep richting de voordeur.
Ze woonde in een klein rijtjeshuis, schuin tegenover een speeltuintje. Eigenlijk was het een onbenullig rot huisje, waar je je kont amper in kon keren, maar het stond er en je kon er in wonen.

Leuk begin! Ik wil meer weten! + je eerste volger!

^Yeah dankje! Bij deze nog een stukje:

Anouk liep de woonkamer in en zag Bas op de zwart lederen tweezitsbank zitten. Haar mondhoeken bewogen zich omhoog en Anouk lachte naar hem. Ze nam plaats op de bank en ging tegen Bas aanliggen. Zijn heldere blauwe ogen keken Anouk aan, zijn rossige lippen zoende die van Anouk en zijn donkere haar kietelde Anouks voorhoofd. Anouk trok Bas dicht tegen zich aan en beantwoorde de kus.
‘Ik hou van je,’ fluisterde Bas zachtjes in Anouks oor. Anouk zweeg en zoende hem opnieuw. Zijn lippen voelde warm en zacht aan, als een zacht fluweel kussentje. De zoenpartij werd verstoord door het gepiep vanuit de keuken.
‘Het eten,’ zei Bas. Anouk zuchtte, ze wilde hem niet loslaten, ze wilde de hele tijd bij hem blijven en hem de hele tijd stevig vast houden. Ze wilde voor altijd samen zijn.
‘Ik heb lasagne gemaakt, speciaal voor jou,’ fluisterde Bas in Anouks oor. Ze lachte terwijl Bas op stond en een zoen op haar hand drukte. Hij liep richting de keuken en haalde lasagne uit de oven. De kaarsen op tafel werden aangestoken terwijl Anouk in zijn richting kwam gelopen. Ze sloeg haar armen om zijn middel en legde haar hoofd in zijn nek. Zijn donkere haren krulde in zijn nek en kriebelde Anouks gezicht alweer. Ze lachte.
Het stel at en lachte. Het was gezellig. Anouk wilde het niet anders hebben, dit was haar leven en ze hield ervan. Na het eten stond Bas op, hij liep naar de stoel van Anouk toe. Zijn wangen werden rossig terwijl hij zenuwachtig naar Anouk lachte. Hij pakte haar hand vast en drukte zijn lippen er voorzichtig op.
‘Lieve, lieve Anouk,’ begon hij voorzichtig. Ineens ging Bas op zijn knieën zitten. Anouk glimlachte en pikte stiekem een traan weg vanuit haar ooghoeken. Ging hij doen wat ze dacht dat hij ging doen? Bas pakte een zwart doosje uit zijn broekzak en maakte het open. Er zat een prachtige ring in het doosje.
‘Al bijna twee jaar ben jij degene die de leegte opvult, al bijna twee jaar weet ik zeker dat jij de vrouw voor mij bent. Lieve Anouk, ik hou van jou en ik wil dat jij mijn vrouw wordt. Lieverd, wil je met me trouwen?’ vroeg hij. Er stond een enorme lach op het gezicht van Bas. Zijn hart sloegen van opwinding drie sprongen over. Anouk kreeg tranen in haar ogen en keek Bas lang aan, even wist ze niet wat ze moest zeggen.
‘Ja! Ja natuurlijk wil ik jouw vrouw zijn!’ riep ze. Anouk keek Bas aan met een grote glimlach en onderdrukte de drang om een vreugde dansje te doen. Anouk vloog Bas in zijn armen en zoende hem. Vervolgens schoof Bas de prachtige zilveren ring om haar vinger.
‘Ik wilde je eigenlijk over twee weken pas vragen, tijdens het etentje, maar ik kon gewoon niet wachten,’ vertelde Bas.
‘Ik ben blij dat je het nu vroeg. Ik kan namelijk ook niet wachten,’ zei Anouk zacht, terwijl ze haar hoofd naar die van hem boog. Ze drukte haar lippen op de zijne. Anouks geluk kon niet meer stuk.

upje?

Super leuk stukje! Ga zo door!

Geweldig!
Je schrijfstijl is echt leuk!
‘waar je je kont amper in kon keren, maar het stond er en je kon er in wonen’ Geniaal gevonden!

Hier een klein stukje, vanavond heb ik nog een stukje:

Die avond lag Anouk dicht tegen haar aanstaande man aangedrukt in bed. Ze voelde zijn warme lichaam en glimlachte. Net toen Anouk haar ogen sloot ging de telefoon. Ze sperde haar ogen wijdt open en keek naar het witte plafond. Ze bleef stil, wie zou haar bellen? Toen de telefoon drie keer over was gegaan nam ze toch op.
‘Met Anouk Slagmolen,’ zei ze.
‘Hallo, u spreekt met Sam Aschman. Ik heb gebeld naar het kantoor en werd doorverwezen naar u. Ik zou graag iets met u afspreken, ik wil mijn verhaal graag kwijt,’ vertelde de man aan de andere kant van de lijn met zijn vreemde accent. Het leek nog het meeste op Frans. Anouk zuchtte, moest dat echt nu? Moest dat op dit tijdstip, op haar vrije avond? Ze keek naar de wekker die op het nachtkastje naast het bed stond. Het was half elf ’s avonds, wie bedenkt het om dan te bellen?
‘Uhm, prima, waar gaat het over?’ vroeg Anouk.
‘Mijn tijd dat ik onschuldig in de gevangenis zat,’ vertelde de man. Anouk rommelde in haar la om haar agenda te zoeken.
‘Wanneer komt het u uit?’ vroeg Anouk. Bas lag naast haar te slapen. Anouk lachte naar hem terwijl ze haar agenda uiteindelijk uit de la haalde.
’18 juni, om twee uur,’ zei de man. Anouk keek in haar agenda, er stond groot in gekladderd dat ze een afspraakje met Bas had. Het was hun tweejarig jubileum. Ze zuchtte, ze zou het precies op tijd kunnen redden. Anouk sprak met Sam af in het kleine café, vlakbij de haven en het huis van Anouk.

Echt super leuk geschreven ik volg dit verhaal

^Dankje! Zoals beloofd nog een stukje:

Anouk zat op de rode driezitsbank bij Isabella. Isabella was een goede vriendin van Anouk, al sinds de brugklas. Vroeger zagen ze elkaar elke dag en deden ze alles samen. Nu zagen ze elkaar zo veel mogelijk. Isabella was net als Anouk 22 en werkte als verpleegster in het ziekenhuis.
Anouk duwde haar hand onder Isabella’s neus en liet vol trots de prachtige zilveren ring zien.
‘Gefeliciteerd!’ riep Isabella direct toen ze de ring zag. Ze omhelsde haar beste vriendin en lachte breeduit naar Anouk.
‘Wanneer is de grote dag?’ vroeg ze.
‘Dat weten we nog niet, maar wat mij betreft zo snel mogelijk, het is een droom die uitkomt,’ riep Anouk. Ze nam een slok van de zoete witte wijn die op het kleine bijzettafeltje stond. Ze sloot haar ogen en genoot van het koude drankje. Anouk zette het glas terug op tafel en lachte naar Isabella. Het halflange donkere haar van Isabella zag er prachtig uit vandaag. Isabella keek Anouk aan met haar bruine, glinsterende ogen. Anouk voelde zich gelukkig. Isabella lachte en omhelsde Anouk nogmaals.
‘Ik vind het geweldig voor jullie,’ fluisterde ze.

Bas zat al op Anouk te wachten toen ze binnen kwam. Hij werkte veel thuis doordat hij een eigen bedrijf en winkel had. In de winkel was hij niet zo heel vaak, daar had hij personeel voor. Hij ontwierp en produceerde motoren en scooters en had een goedlopende zaak.
‘Hé, schoonheid,’ zei Bas toen Anouk binnen kwam. Ze glimlachte en liep in zijn richting. Ze gat hem voorzichtig een zoen op zijn mond. Vervolgens liep ze door naar de keuken, daar trok ze rijst en een pakje met saus mix voor kip siam uit de kast. Ze pakte een pan en zette die op het vuur. Bas stond op en liep naar de keuken. Hij masseerde de schouders van Anouk.
‘Jij moet hoognodig wat rust nemen en lekker ontspannen,’ zei hij. Anouk schudde haar hoofd, het viel allemaal wel mee. Zo moe was ze helemaal niet, ze hield het prima vol, ook al maakte ze lange dagen. Vanuit de kamer klonk muziek, het was het liedje van Bas en Anouk; heaven, van Brian Adams. Bas lachte, terwijl Anouk zich alleen maar focuste op het eten.
‘Wat is er lieverd?’ vroeg Bas. Anouk haalde haar schouders op en keek hem aan.
‘Ik weet het niet. Ik ben gewoon een beetje moe, denk ik,’ zei Anouk. Bas knikte terwijl ze elkaar in de ogen keken. Vlug drukte Anouk een zoen op zijn mond, om zich vervolgens weer op het eten te richten. Het was bijna klaar en daarna was het tijd voor ontspanning, die ze stiekem meer nodig had dan ze eigenlijk toe wilde geven.

----------------------------------------------------------------------------------------------------
dit was hoofdstuk 1, dus die was vrij kort. Hoofdstuk 2 is langer en dan begint het verhaal echt zeg maar ;p Het was al begonnen, maar het was meer in inleiding om de personen te leren kennen ;p

Leuk stukje! Ga zo door!

Nieuwe volger erbij (my)
Super goed!
Upje!

^Dankje! hier nog een stuke! Vanaf hier begint het eigenlijk echt ;p

Hoofdstuk 2

Twee weken waren voorbij gevlogen, net zo snel als een trein die van de ene naar de andere kant van Nederland reed.
Het was achttien juni, Bas en Anouk waren twee jaar samen. Twee jaar, 730 dagen, 24 maanden en heel wat uren en minuten. Het was een lange tijd, maar het zou langer worden. Veel langer nog.

Het was twee uur in de middag toen Anouk het kleine café in kwam lopen. Ze keek rond, het was klein, knus en gezellig. Het café stond blauw van de rook. Mensen praatte en lachte terwijl Anouk naar tafel zestien liep, zoals ze had afgesproken met Sam Aschman.
Anouk tikte zenuwachtig met haar nagels op het tafeltje, alsof ze haar eerste date had en veel te vroeg was gearriveerd. Na vijf minuten wachten en niks doen kwam er een man aangelopen die tegenover Anouk plaats nam. De man had donker haar en een licht getinte huid. Hij pakte Anouks hand en stelde zich voor als Sam Aschman.
‘Anouk Slagmolen,’ stelde ze zichzelf voor. De man knikte en keek Anouk doordringen aan, met zijn doffe bruine ogen. Ze schatte hem tegen de 40.
‘Vindt u het goed als ik het interview opneem?’ vroeg Anouk. De man schudde zijn hoofd.
‘Daar houd ik niet van,’ zei hij met een Frans accent. Ik vroeg me af of hij echt Frans was, of een halfbloed. Zijn achternaam klonk alles behalve Frans, maar hij praatte als een echte Fransman. Anouk zuchtte en pakte haar tas van de grond. Snel viste ze er een pen en een kladblok uit. Met een klap viel de blauwe tas weer op de grond.
‘Wilt u uw verhaal vertellen, of zal ik vragen stellen?’ vroeg Anouk. Haar blauwe ogen richtte zich op de man die voor zich zat.
‘Ik vertel mijn verhaal,’ zei de man. Ik knikte en bleef de man verwachtingsvol aanstaren. Na een korte stilte begon hij zijn verhaal: ‘ik ben onschuldig veroordeeld en heb een tijdje in de gevangenis gezeten voor verkrachting van een paar meisjes.’
‘Hoe lang heeft u in de gevangenis gezeten?’ vroeg Anouk.
‘Ik zou mijn verhaal vertellen, geen vragen had ik gezegd!’ riep de man geïrriteerd. Anouk schrok van de plotselinge uitbarsting van de man en besloot zich maar stil te houden, ook al was het moeilijk, vragen stellen zat nou eenmaal in het bloed van een journalist. Een journalist moest en zou alles hoe dan ook te weten komen, dus stelde je vragen.
‘Ik had die meisjes nog nooit gezien, maar zijn beweerde van wel. Ik heb nog nooit iemand verkracht en dat was ik ook niet van plan,’ vertelde Sam. Hij stopte even met praten en keek Anouk aan. Anouk zweeg en zag hoe Sam aan zijn broekzak wriemelde; hij was zenuwachtig. Had hij iets te verbergen?
‘Schrijf je wel mee?’ vroeg hij opeens. Anouk knikte. ‘Waarom staat er dan zo weinig?’
‘Ik schrijf op wat ik wil gebruiken in het artikel,’ vertelde Anouk. De man keek Anouk recht in haar blauwe ogen aan, ze voelde zich helemaal niet prettig in zijn bijzijn. Ze keek constant om zich heen en wilde het liefst weg, weg uit het café.

yess nieuw verhaal! i follow. =)

I follow it too^ :upside_down_face:

Leuk stukje neem je tijd, i’m waithing

Ik volg ook !

NIALLHORAN DIE FOTO VAN NIALL IS CUTEEEEEHHH!<3
op je profilefoto ja ik ben een directioner
sorry gaat niet over je verhaal maar ik zeg:
Verder leuk verhaal! :upside_down_face: :upside_down_face: :upside_down_face:

Yeah weer nieuw stukje! Super leuk!

‘Dat jaar in de gevangenis was vreselijk, ik leefde in een hel. Ik was eenzaam en ben al mijn vrienden kwijt geraak. Mijn vriendin heeft me laten zitten en mijn kind is mij afgenomen! En dat allemaal door een verkrachting die ik niet op mijn geweten heb!’ riep hij gefrustreerd. Ik knikte en maakte wat aantekening op het papier dat voor mij lag.
‘Kunt u misschien wat meer vertellen over het proces voordat u de gevangenis in ging?’ vroeg Anouk nieuwsgierig.
‘Ik zei geen vragen!’ schreeuwde Sam. De mensen in het café keken direct in de richting van Sam en Anouk. Anouk keek de man beschaamd aan en richtte haar blik op het papier, voor haar neus. ‘Maar goed ik vertel wat. Ik was vroeger niet zo’n lieverdje en was al een aantal keren in aanraking gekomen met de politie voor kleine conflicten. Maar dit keer werd ik uit het niets opgehaald en meegenomen naar het bureau. Ik werd er van beschuldigd vier meisjes meerdere malen verkracht te hebben,’ vertelde Sam. Anouk schrok, dit verhaal kwam haar verdomd bekend voor. Vorig jaar had ze er nog een groot artikel over geschreven voor het tijdschrift, tijdens haar eindstage. Wat moest die man nu ineens van haar? Zijn slechte daden wit laten wassen? Moest ze nu ineens iets positiefs over hem schrijven?
‘Volgens mij weer je waar ik het over heb,’ zei de man met een grijns op zijn gezicht. Anouk keek hem aan, haar blik verstarde. Ze haalde haar schouders op en keek om zich heen. Ze wilde er weg. Gelukkig was het café bomvol, dus zou de man geen gekke dingen doen, als hij dat al van plan was. Misschien wilde hij wel een normaal gesprek voeren en echt laten zien dat hij onschuldig was. De man greep met zijn hand naar zijn broekzak terwijl Anouk een reden zocht om weg te komen, maar er was geen reden.
‘Jij weet het dondersgoed hé?’ vroeg Sam nogmaals. ‘Ik wil dat jij dat artikel van vorig jaar recht zet. Het was één grote vergissing en als je het ware verhaal niet opschrijft is het je laatste vergissing!’ Sams ogen spuwde vuur, Anouk keek weg en nam snel een slok van haar witte wijn.
‘Bedreigt u me nou?’ vroeg Anouk zo kalm mogelijk. In werkelijkheid was Anouk helemaal niet zo kalm, haar hart maakte overuren van angst.
‘Nee, ik doe een voorstel,’ zei Sam met een lach op zijn gezicht.

Oeh spannend! Ga snel door!