[Verhaal] Vals spel

Het is echt heel lang geleden maar ik heb nu weer een nieuw stuk en ik ben van plan snel verder teschrijven want ik heb nogal wat inspiratie xD

Even later word ik wakker. Ik open mijn ogen en wrijf mijn slaap eruit. Dan zie ik Rianne slapend naast het bed zitten. Ik tik haar zachtjes aan en ze schiet omhoog.
“Audrey, je bent wakker. Je hebt lang geslapen ik ben zelf ook even ingedommeld.” zegt ze terwijl ze gaapt.
“Hoe laat is het?” vraag ik. Ze kijkt vluchtig op haar horloge.
“10 uur.”
“Nu al? Ik moet maar eens naar huis gaan.”
“Nee, niet voordat je mij verteld hebt wat er aan de hand is!”
“Nou goed dan…”
“Neem even rustig adem, ik heb geen haast. Lucht je hart.” zegt Rianne bezorgd, ze legt medelevend haar hand op mijn arm.
“Ik… ik weet niet meer wat ik moet doen, eerst was alles super en nu is alles een grote ramp geworden”
“Hoe dat zo?”
“Nou het begon met het huis, ik was het er niet mee eens. Ik vond het veel te groot, helemaal niet wat ik in gedachte had maar hij bleef doordraven over hoe geweldig het was en uiteindelijk heb ik daaraan toegegeven.”
“Waarom heb je dat gedaan?”
“We hadden er ruzie om en dat wou ik niet, ik dacht dat het het beste was als ik hem zijn zin zou geven. Ik dacht dat dan alles weer goed zou komen met een hapily ever after ofzo”
“Wat gebeurde er toen?”
“We gingen meubels shoppen, vandaag dus. We waren daar en toen we binnenkwamen stond daar de afschuwelijkste bank die ik ooit gezien had. William keek er met grote ogen naar en zei zo maar uit het niets dat we die zouden nemen. Ik werd woedend.”
“Mm dat klinkt nogal terecht, er bestaat toch zoiets als overleg?”
“Ja precies, dus ik werd kwaad en hoe meer ik er over na ging denken hoe kwader ik werd. Het gaat altijd alleen om hem, hij beslist praktisch alles en tot voorheen pikte ik het altijd maar. Ik snap het gewoon niet.”
“Je was je er niet van bewust meid, je houd van hem.”
“Ja dat weet ik dus zo net nog niet, hij is heel aardig en kan de liefdevolste man ter wereld zijn maar hij is ook bazig en denkt vaak alleen aan zichzelf. Ik vind hem verwend, ik weet niet of dat wel bij me past.”
“Och meid toch!” Zichtbaar geschrokken neemt ze me in haar armen en wrijft medeleven over mijn rug.
“Denk er nog even goed over na, maak geen overhaaste beslissingen oké?”
“Hoe bedoel je?” vraag ik en ik kijk haar verbaasd aan.
“Nou als je niet van hem houd zou dat einde huwelijk kunnen betekenen als je snapt wat ik bedoel, maar overhaast dit niet. Praat met hem, of nee beter ga een tijdje op vakantie. Zonder hem!”
“Hee dat is nog niet eens zo’n gek idee. Ga je met me mee?”
“Nou nee, ik zit met de kleine. Maar in je eentje kan je je ook prima vermaken. Neem iets met een kuuroord, laat je verwennen en denk er goed over na. Wellicht maak je nog nieuwe vrienden.”
“Wellicht wel ja, al klinkt het lang niet zo goed als een vakantie met jou, maar ik begrijp het kleine Kristie heeft je nodig.”
“Het spijt me.”
“Gek daar hoef je je toch niet voor te verontschuldigen!” zeg ik en ik kijk haar streng aan. “Je kind komt nou eenmaal op de eerste plaats en dat snap ik best.”
“Dankje.” zegt ze en slaat opnieuw haar armen om me heen.