[Verhaal] Vals spel

Helleu meiden,
Ik vind het echt geweldig om verhalen te schrijven en ben er op dit moment met een bezig. Ik ben benieuwd wat jullie ervan vinden.

http://i41.tinypic.com/28r16s0.jpg

“Is het niet een geweldig mooi huis schat,” zegt William. We staan in een ongelofelijk groot huis en kijken onze ogen uit.
“Ik ben er helemaal sprakeloos van,” zeg ik terwijl ik met een open mond naar het prachtige uitzicht vanaf de 3e verdieping kijk. Lange mooie grasvelden met prachtige mooie bloemen en daarachter de hemelse bergen. Sinds ik in Frankrijk ben komen wonen kijk ik mijn ogen uit, het is hier zo rustig, zo puur.
“We kopen dit huis,” zegt William tegen de makelaar alsof het niks is.
“Ho eens even, lopen we niet een beetje erg hard van stapel,” vraag ik.
“Welnee, dit is het perfecte huis, op de perfecte locatie, en op het perfecte moment,” zegt hij vol glundering in zijn ogen.
“Toch vind ik dat we er eerst goed over na moeten denken,” zeg ik voorzichtig, een beetje bang om hem uit zijn geluk te halen.
“Maar natuurlijk, dat begrijp ik heel goed, als jullie het huis willen bellen jullie mij maar,” zegt de makelaar.
“Nou goed dan, laten we maar gaan schat,” zegt William iets wat teleurgesteld.

verderschrijven!

VERDER VERDER VERDER!!

Dit word één chicklit!!

Verdeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeer :sunglasses:

verderverder!

Na héél lang geen inspiratie hier toch weer een stukje!!

Weer terug in het hotel aangekomen , schop ik mijn schoenen uit, laat mezelf vallen op mijn bed, en sluit mijn ogen om vervolgens te verzeilen in de gedachtes die door mijn hoofd ronddwalen. Al die drukte van vandaag, onvoorstelbaar, en nu nog steeds. Moet ik het huis wel kopen, niet kopen? Ik weet het niet. Ik vind het zo’n ongelofelijk groot huis waarvan je zegt wow, maar waar je je eigenlijk niet in thuis kan voelen. Ik weet nog wel wat ik vroeger voor huis wilde. Een mooi huis, niet te groot maar ook niet te klein. Met een enorme tuin, heel veel bomen heel veel privacy en dan een simpel houten bankje in de tuin waar een hartje ingekerfd is. Binnen is alles heel mooi, ouderwets maar toch modern en overal zie je pastelkleuren. Nou dit grote huis lijkt daar totaal niet op. Misschien moet ik het hem gewoon vertellen dat ik dit niet wil maar ik wil hem geen verdriet doen. Ik moet maar gewoon rekening met hem houden.
“Vond je het geen mooi huis,” vraagt William opeens.
“Jawel maar het is zo groot,” zeg ik een beetje onwennig, snel ga ik recht op zitten en haal goed adem. Dit is het moment. Dit is het moment om hem te zeggen dat we zijn droomhuis gaan kopen, en tegelijkertijd ook het moment waarop ik het huis van mijn dromen op moet geven.
“Ik denk dat ik wel aan de grootte kan wennen,” zeg ik met spijt, eigenlijk kan ik er niet aan wennen, jammer dan.
“O wat geweldig!” roept William blij uit, hij pakt me beet en zwiert me door de lucht met zijn ogen vol tranen en een grote lach op zijn gezicht. Ik weet dat dit de juiste beslissing is, kijk hem daar nou staan. Zo gelukkig, zo blij.

mooi !!

vraagje : hoe maak je die cover??

Met zo’n progamma: Photo filtre, zoek maar eens op op google, je kan het namelijk gratis downloaden… Verder is het heel simpel gewoon knippen/plakken, tekst toevoegen en een kader… et voila je hebt een cover! :slightly_smiling_face:

Leukk!!
Vaste lezeres ;d

Inspiratie : huis te duur xD

ooh dankje:D

Speciaal voor jullie, een nieuw stukje!! :slightly_smiling_face:

De volgende dag gaan we meubels shoppen want we kunnen al snel in ons nieuwe huis. We komen de eerste winkel binnen en William kijkt met grote ogen en zijn mond open naar een bank.
“Wat,” vraag ik hem.
“Hallo, die bank is geweldig, die moeten we hebben,” zegt hij.
“Heb ik ook nog wat te zeggen,” vraag ik.
“Natuurlijk wel, maar deze bank is gewoon geweldig, die nemen we,” zegt hij. Hij gaat op de bank zitten en pakt de grote stapel met proefstoffen erbij.
“Kijk eens schat, we zouden rood leer kunnen nemen,” zegt hij heel serieus.
“Je maakt een grapje zeker,” zeg ik terwijl er een klein schaterlachje op mijn gezicht verschijnt.
“Nee natuurlijk niet,” zegt hij weer bloedserieus. Weer gaat hij door de stoffen heen.
“We zouden natuurlijk ook appeltjesgroen kunnen nemen,” zegt hij dan.
“In geen miljoen jaar,” schreeuw ik uit.
“Maar…” Voordat hij zijn zin af kan maken grijp ik in.
“Wat denk jij wel niet, ik heb je al je zin gegeven met dat vreselijk grote huis, en nu denk je ook nog eens het hele interieur te kunnen gaan bepalen, wie denk je wel niet dat je bent? God ofzo,” snauw ik hem toe, ik loop boos weg en ga een eindje verderop op een afschuwelijk waterbed met bloemetjes erop zitten. Even later komt hij naar me toe.
“Schat…” Weer laat ik hem zijn zin niet afmaken.
“Niks te schat, het is altijd jij,jij,jij en nog eens jij. Ik word er zo verdomd moe van,” zeg ik. Inmiddels stromen de tranen over mijn wangen, en ben ik languit op het afschuwelijke bed gaan liggen. Hm het ligt niet eens zo gek. Ach dat doet er toch helemaal niet toe. Als ik vervolgens een blik werp naar William zie ik hem met zijn ogen wijd open naar mij staren.
“Je mag dan wel hooggeboren zijn, maar dat betekent nog niet meteen dat je alles mag bepalen,” snauw ik. Opnieuw staart hij me verbaasd aan.
“Ik denk dat ik maar eens naar huis moet gaan,” zeg ik om de stilte te doorbreken.
“Maar ik wil nog niet weg,” zegt hij met een zenuwachtige iets wat bezorgde blik in zijn helderblauwe ogen.
“Maak je geen zorgen, ik bel wel een Taxi,” zeg ik gemeen. Voordat hij ook zijn mond maar open kan trekken ben ik weg.

Ga maar verder. <'33

verder :ok_woman:

Verder!!!

Ooh dit is leuk :grinning:

Verder! <33

Ik vind deze eigenlijk best heel leuk geschreven.
Het eerste stukje niet maar de twee daarna zeker wel.

Wat me wel opvalt is dat je niet veel verschillende woorden gebruikt om situaties te beschrijven. Probeer eens andere woorden te vinden (www.synoniemen.net is daar heel handig voor).
Maar wat daar ook voor helpt is gewoon heel veel lezen zodat je dat allemaal tegen komt.

En nog een dingetje: Je gebruikt veel spreektaal. Dus de manier waarop je (als “jong iemand” zeg maar) praat. En dat komt onprofessioneel over. Niet dat het erg is maar ik denk dat je wel professioneel over wilt komen.

Het onderwerp trekt mij niet helemaal maar dat komt door mijn persoonlijke mening. Voor girlscene is dit wel leuk. Maar ik ga het wel volgen.

Zo. Zijn dit genoeg tips XD?

Ja bedankt

ga je nog schrijven :flushed:

Sorry dat ik zo lang niet meer heb geschreven. De inspiratie was gewoon niet daar… maar nu weer wel dus hier een stukje.

Ik storm de winkel uit niet wetend waar ik naartoe loop. Mijn hoofd is net een tikkende tijdbom vol met gedachtes. Waarom ben ik in hemelsnaam met hem getrouwd? Waarom? Ik laat me snikkend zakken en ik ga zitten op de ijskoude tegels midden in de straat. Mensen kijken me raar aan maar het kan me helemaal niks meer schelen. Plots zie ik door mijn wazig betraande ogen dat er iemand naast me komt zitten. Ik knipper een paar keer met mijn ogen en zie dat het mijn goede vriendin Rianne.
“Wat is er aan de hand Audrey?” vraagt ze bezorgd.
“Alles, het huis, de bank, mijn huwelijk,” stotter ik.
“Kom je zit helemaal te shaken, laten we naar mijn huis gaan,” zegt ze, en voordat ik ook maar tegen kan sputteren trekt ze me omhoog. We lopen door de regen, de ijzige kou. Na een half uur lopen zijn we eindelijk aangekomen bij Rianne’s huis. Het is een mooi modern maar toch ouderwets huis. Het is knus. Niet te groot maar ook zeker niet te klein. We lopen naar binnen, ik ril nog steeds van de kou. Dan neemt Rianne me mee naar boven. Ze gaat naar haar slaapkamer en beveelt me mee te komen. Ik loop mee niet wetend waar naar toe. Dan doet Rianne haar kast open en pakt een pyjama.
“Zo, trek deze aan en ga in bed liggen, dan pak ik een lekkere kop warme chocomel voor je,” zegt ze, en ze loopt weg. Ik doe wat ze zegt, ik trek de pyjama aan en ga in het enorme bed liggen. Stukje bij beetje wordt ik warm. Ik nestel me in de heerlijke dekens en probeer tot rust te komen. Dan komt Rianne weer binnen inclusief een kop warme chocomel met slagroom.
“Drink dit maar even lekker op, en doe dan even een dutje, als je weer wakker bent praten we verder,” zegt ze met een bezorgde blik in haar ogen. Ze weet altijd precies wat ik nodig heb. Wat ben ik toch blij dat ze mijn vriendin is. Ik laat het warme spul mijn keel binnenglijden. Ik houd de kop stevig vast en geniet intens van de warmte. Als de chocomel op is laat ik me weer zakken in de dekens en doe mijn ogen dicht.

VERDER