*Verhaal* Vallen

[b]
[size=5pt]Ik ben laatst gestopt met een paar verhalen, begonnen met sommige maar ik merk dat het iets wat sombere mij meer trekt dus ik ben weer begonnen.

De ontsnapping lag in jouw ogen.
Ik wou verdrinken in liefde en wakker worden in de hemel.
Ze zeiden dat dat niet kon en dat ik onmogelijk was.
Ik nam de uitdaging aan.

[/b][/i]
Ik moet zeggen dat ik eenzaam ben van ze.
Ze zeggen dat ik het moet voelen, ik wil het niet voelen heb het al te lang gevoeld ik voel liever niet. Niet meer.
Ze zeggen dat ik in ontkenning leef terwijl ze de keiharde woorden van realiteit in mijn gezicht gooien, ik zie het allemaal maar soms sluit ik gewoon even mijn ogen.
Duisternis is soms even mooier dan licht.
Ik moet praten met mensen, de gesprekken in mijn hoofd tellen niet mee. Soms vergeet ik dat ik niet echt tegen mensen heb gepraat. Wie zal luisteren? zij in ieder geval niet.
Zij willen dat ik doorga met leven. Dat ik ondertussen snel het verleden verwerk en dat zonder om te kijken.
En dan probeer ik ze uit te leggen dat het gaat, soms goed soms minder. Dat ik gewoon tijd nodig heb.
Als ik zeg dat het goed gaat ben ik leugenaar, een lafaard die zich verschuild achter een lach.
Zeg ik dat iedere keer als ik wakker word mijn ogen opgezwollen voelen ben ik depressief, een opgever.

Dus nu voel ik soms niet, als een tijdschakeling. Aan uit.
Nee ik lieg, ik voel alles nog heel goed. Ik voel het gemis nog iedere dag.
Steken van schuld, verdriet en frustratie raken mijn hart iedere dag nog.
Geloof mij, ze missen nooit.
Maar ik had een uitweg gevonden, iets waar ze me nooit konden vinden.
Misschien omdat ik daar onherkenbaar was.
Op het podium.
Daar was ik een ander, waren emoties niet mijn eigen. Dacht ik niet na maar ik sprak wel.
Omringd met mensen die om haar gaven, zij die ik niet was.
Ik hield ervan. Van het applaus de energie die zich vormde om mij heen.
Het speeksel dat blindelings rond vloog. Het licht dat mij altijd leek te vinden.
Helaas ging het licht uit, verlieten de mensen het theater en ging het kostuum weer terug in de kast.
Het is een bijrol en geen hoofdrol. Ik doe niet tekort aan ik. Hoeveel mensen er kijken maakt mij helemaal niks uit. Volle zalen lege zalen, zolang het podium er maar is zal er altijd een middelpunt zijn.