Verhaal: Valerie

Hee meiden,

ik zit al een tijdje op girlscene de zelfgeschreven verhalen te lezen. Nu lijkt het me zelf ook ontzetten leuk om te schrijven, nou ja goed te schrijven. Ik weet van mezelf dat ik daar niet echt goed in ben. Maar ik zou het toch wel willen leren, en ‘oefening baart kunst’, nietwaar? :wink:

Ik heb in het verleden wel wat verhalen geschreven, maar ik heb nog nooit echt een verhaal uitgeschreven.
Telkens stopte ik omdat ik er niet tevreden over was.

Ik ben deze week begonnen met een nieuw verhaal. Het gaat over een meisje dat gepest wordt en zichzelf lelijk vindt.
Nu ben ik nogal perfectionistisch ingesteld en ben ik van mening dat dit verhaal niet heel goed is. Toch dacht ik, laat ik de gok wagen. Jullie kennen me overigens niet persoonlijk, dus waar zou ik me druk over maken?

Tips, kritiek, feedback, alles is welkom! Graag zelfs! :slightly_smiling_face:
Veel leesplezier!
Ik probeer elke dag een stukje te posten.
Het verhaal is niet heel lang.

Liefs,

‘Wie mooi wil zijn, moet pijn lijden’

Valerie

Valerie, valerie… Valérie, valurie, válurie…. Valeriee… Ik keek naar mijn gezicht in de spiegel. Ik zag mijn lelijke dikke wangen en mijn spleetogen. Mijn vette haar hing sluik langs mijn hoofd. Wie ben ik? vroeg ik me af. Wie was ik nou? Pff… Ik voelde een zware steen in mijn buik. Ik zuchtte nog eens diep. Waarom ben ik zo lelijk? en ik keek nog eens naar mezelf. En waarom moeten ze dat nou de hele tijd zeggen? Ik kan er toch ook niks aan doen? Ik kwam wat dichterbij en keek naar mijn onzuivere huid. Zouden ze die puistjes zien? Ik dacht na… Pff… waarom? Ik wil ook knap zijn, net als Laura en Beatrice. Zij zijn populair, krijgen veel aandacht van jongens, hebben leuke kleren en iedereen doet aardig tegen ze. Alleen als je knap bent kun je vrienden krijgen… ik ben niet knap… Ik keek nog een keer naar mezelf in de spiegel en begon zachtjes te huilen. Ik keek naar mijn kleren, nee die waren ook lelijk en ik had echt altijd hetzelfde aan. Ik trok mijn shirt omhoog en keek naar mijn buik, ik mag ook wel eens afvallen, dacht ik, zeker bij mijn kont… Pff hoe vaak hebben ze daar wel niet iets over gezegd… Mijn kont is echt gigantisch… en mijn benen ook… Tranen rolden over mijn wangen. Het is niet eerlijk! Alles gaat fout! Waarom mag ik niet gelukkig zijn? Waarom mag ik niet knap zijn?!

Eigenlijk was ik altijd al onzeker over mezelf geweest, vroeger, nee heel vroeger niet. Toen ik op de camping de grootste lol had. Mijn vader en moeder zeiden altijd dat ik heel snel vrienden maakte en iedereen me aardig vond. Daar was ik toen best trots op, maar daarna werd ik wat ouder en ging ik aan mezelf twijfelen. Zelfs in groep vijf al! Ik was altijd al een verlegen meisje geweest en zei niet zo veel, maar mensen vonden me toch prettig gezelschap, ik maakte vaak grapjes. Toen ik weg ging van mijn oude basisschool noemden ze me ‘het zonnetje van de klas’, maar nu…

leuk verhaal :slightly_smiling_face: en goed onderwerp.

Verder! ben benieuwd. :slightly_smiling_face:

Bedankt voor de reacties! :slightly_smiling_face: Ik zal weer een nieuw stukje posten!

Ik heb twee jongere zusjes. We hadden vaak ruzie, ik vooral met Rosalie, mijn oudste zusje. Ze kon het altijd zo goed met mijn vader vinden, ik niet…
We botsten vaak, hij zei ook wel eens dat ik een dikke kont had en lelijk was, gewoon omdat hij niet wist wat te doen. Nee, ik was geen gemakkelijk kind voor een ouder. Later ben ik erachter gekomen dat ik gewoon jaloers was, jaloers op Rosalie, omdat ze alles zo goed kan. Mijn vader vergeleek ons vaak, ik kwam er meestal slechter uit naar voren, ten minste dat dacht ik. Dat was het enige waar ik op lette, waar ik slechter in was. Maar Rosalie is knapper dan ik en beter dan ik én ze is zijn lievelingsdochter, dat was overduidelijk. Ik was nergens goed in en nergens goed voor, wat moest dat nou met mij?
Mijn tweede zusje, Evelien, is een erg vrolijk en enthousiast meisje. Ze zingt elke dag en overal, al is het nou in de supermarkt of op zwemles, nooit heeft ze energie te kort. Ik was er jaloers op dat ze zo mooi kon zingen en dat ze dat gewoon overal durfde, maar ja ze is wel nog maar zes jaar oud, die houdt zich daar natuurlijk nog niet mee bezig.

Ik hoorde iemand thuis komen en trok snel de wc door, ook al was ik niet geweest. Ik wilde niks laten merken. Ik hoorde voetstappen in de gang en het getinkel van een sleutelbos, fijn… papa is thuis. ‘Hoi!’, riep ik, zo enthousiast mogelijk.

‘Hé, ben jij al thuis? Hoe was het op school?’, riep hij naar boven.
‘Mwa wel goed’, zei ik, ‘ik heb morgen een proefwerk.’
‘Ja, je moet hard werken in de brugklas,’ zei hij.
Ik liep vanuit de badkamer naar mijn kamer, één grote rotzooi lachte me tegemoet. Pff, dat moet ik ook nog doen…
Ik heb echt geen zin om te leren, geschiedenis, jeeh… Toch pakte ik mijn boeken. Ik plofte neer op de bank en begon te lezen.

Na anderhalf uur was ik klaar. Zo, geen zin meer, dacht ik en legde tevreden mijn geschiedenisboeken weg. Ik ging op msn en tot mijn verbazing waren er best veel mensen online. Niet dat ik nou zoveel contactpersonen had, maargoed… Shit, Ilona is online, daar heb ik nu echt geen zin in. Ik wilde snel wegklikken, maar het was al te laat.

Ilona; Hoi schat! Alles goed?
Valerie ; Ja, met jou?
Ilona; Ja, ook! Al goed geleerd?
Valerie; Ja, jij?
Ilona; Nee… heb ik echt geen zin in man, ik kijk morgen wel wat ik haal…

Ilona is nou niet bepaald mijn type vriendin, maar toch fiets ik elke dag met haar naar school. De meeste
projecten doen we ook samen. Eigenlijk zijn we altijd wel samen, maar we verschillen zo van elkaar. Ik ben rustig, zij is druk. We konden samen wel echt om de raarste dingen lachen, maar toch, we passen op de een of andere manier niet bij elkaar. Ik doe veel aan school en zij, nou ja, zij niks…
Ilona is erg spontaan en op de eerste schooldag had ze al meteen vrienden gemaakt. Ik liep maar met haar mee. Ik ken haar van de basisschool, eerst mocht ze me niet, maar later zijn we toch steeds meer vriendinnen geworden. En nu, nu zitten we bij elkaar in de brugklas. Ze is erg slim en hoeft bijna niks te doen voor school. Ik kijk tegen haar op, maar iets irriteert me. Ze vindt zich zelf nogal wat, sinds Laura en Beatrice hebben gezegd dat ze knap is. Ze trekt vaak de aandacht van jongens naar zich toe, ten koste van mij. Ze gaat of over mij zitten praten, of ze laat me volledig links liggen. Maar toch doe ik aardig… want ik heb niemand anders…

Valerie; haha jij haalt toch wel hoger dan ik, of je nu leert of niet!

En dat is waar… Hoe hard ik ook leer, zij is altijd beter. Als ze een keer lager heeft zegt ze dat ze niks had gedaan en dat het daardoor komt. En ik geloof het, altijd, want ik ben dom. Dat hoor ik ook vaak.

Ilona; Haha ja inderdaaaad!

We praten nog een beetje over dingen en school. Mijn moeder roept dat we gaan eten, maar ik heb echt geen zin, dus ik blijf zitten. Na een tijdje moet Ilona ook gaan eten.

Ilona; Hee maar schat, ik ga er weer vandoor, eten! Zie ik je morgen? En wel op tijd zijn heee!
Valerie; Is goeed! tot morgen!!
Valerie; dikke kus
Ilona; hou van jee
Valerie; love you too

Zo eindigen we het gesprek altijd. Ik liep naar beneden. ‘Ja, sorry, ik wilde de paragraaf nog even afleren’, loog ik. Liegen, dat kon ik wel, je moest gewoon weten wanneer het kon en wanneer niet.

‘Doei! Ik ga!’, riep ik.
‘Tot vanmiddag!’, riep mijn moeder terug.
Ik pakte mijn fiets en zag Ilona al bij het bakkertje staan. Samen fietsten we naar school. Dat was meestal wel leuk, behalve als er jongens mee fietsten. Dan was Ilona in gesprek en ik fietste er geluidloos naast.

Eenmaal op school aangekomen merkte ik dat dit een stomme dag zou worden. Ik zag Laura en Patrick bij hun kluis staan. Ze keken naar me en begonnen te lachen. Ik voelde een pijnscheut in mijn buik en beet op mijn bovenlip om mijn tranen tegen te houden. Ik wist dat ze het over mij hadden…

In de les pakte ik mijn spullen. Ik zat naast Pascal en daar was ik totaal niet blij mee. Waarom had de mentor mij nou naast hem gezet. Misschien omdat ik rustig was en hij juist druk was en zomaar door de klas schreeuwde. Ik had een hekel aan hem en hij aan mij… Elke dag deed hij wel iets stoms, hij kneep in mijn arm, hij trok aan mijn haar, hij zei dat ik lelijk was, hij zei dat ik maar een klein deel van de tafel mocht hebben en nog meer kinderachtige dingen en ik liet het gewoon over me heen komen. Hoe gemeen het ook was, ik deed niks. Dat haatte ik aan mezelf. Ik bleef maar onzeker lachen, maar hij ging door. De rest van de klas merkte dit natuurlijk op en zeker Patrick, Karel en Wouter deden hier aan mee. Niemand die me hielp. Ze pakten mijn pen af en de klas bleef natuurlijk maar lachen, zelfs Ilona. Uiteindelijk riep de leraar de klas tot stilte, maar Pascal ging fluisterend door. Hij zag aan me hoe zwak ik was, hij zag het in mijn ogen, hoe ik het ook probeerde te verbergen door er maar gewoon om te lachen. De bel ging en ik was verlost. Ik fietste weer met Ilona mee naar huis, die natuurlijk deed alsof er niks aan de hand was. Soms was het ongemakkelijk na school, ik probeerde het gesprek dan op gang te houden. Ik wist dat ze eigenlijk niet met me wilde fietsen, maar ze kon niet anders. Vaak fietsten er anderen mee, vaak jongens. Dan had ze geen last van me. Ik zei niks…

Meestal kwam ik na school in een leeg huis. Mijn ouders werkten allebei fulltime. Rosalie en Evelien gingen daarom vaak naar oma. Ik deed dat vorig jaar ook, maar nu zat ik natuurlijk al in de brugklas. Als ik thuis kwam voelde ik me eenzaam en liet me meestal op mijn bed vallen en begon hard te huilen. Ik schreeuwde met mijn hoofd op mijn kussen zo hard als ik kon. Ik vond het fijn om alleen thuis te zijn dan kon ik tenminste huilen. Ik vond het fijn om te huilen, ik voelde me machteloos…

Ik keek op de klok. Shiiit, het is al kwart voor elf. Snel sluitte ik mijn computer af en begon aan mijn huiswerk. Ik was goed in uitstellen. Om half een lag ik in bed, maar ik kon niet slapen. Ik kon nooit slapen. Ik lag maar te piekeren en na te denken over de volgende dag. Ik ben écht lelijk.

De volgende dag op school was natuurlijk weer het zelfde liedje. Gedurende het jaar werd het steeds erger. Ilona betrok me bijna nergens meer bij en het bleef hangen op samen naar school fietsen. Ze had andere vriendinnen gekregen, zij was al helemaal ingeburgerd in de klas. Ik niet… ik was meer, hoe zeg je dat, uitgeburgerd? Nee, verbannen, dat was ik. En ik lachte me zelf uit, mijn uitlachen ging over op huilen en uiteindelijk lag ik weer neergeploft op mijn bed met mijn kussen op mijn hoofd. Ik wil niet meeeeeer!

Ik meldde me steeds vaker ziek, mijn moeder geloofde me. Ik was goed in liegen. ’s Middags lag ik op bed, huilend. En niemand die het door had. Pascal niet, Laura niet, Patrick niet, Beatrice niet, Wout niet en al helemaal Ilona niet.

Na anderhalve week moest ik toch echt weer naar school. Hoe erg ik er ook op gehoopt had dat het daarna anders zou zijn, het ging gewoon door. Ze moesten me altijd hebben.
Laura zag me aan komen lopen en zei: ‘Zeg, volgens mij kom je bij het verkeerde lokaal.’
Ik keek omlaag en probeerde door te lopen, mijn hoofd was rood.
‘Nee, ik heb jou hier nooit eerder gezien. Volgens mij ben je echt de verkeerde kant opgelopen. Je zit niet bij ons in de klas, toch Bea?’, zei ze gemeen.
‘Nee, ik ken haar ook niet. Dom kind’, siste ze erachter aan.
Ik werd misselijk, waarom was ik nou zo lang thuis gebleven? Dat was al helemaal een teken van zwakheid. Ik haatte mezelf. Ik wilde het lokaal in stappen, maar ze hielden me tegen.
‘Mag ik er langs?’, vroeg ik met een piepstemmetje.
‘Haha, loser.’ Ze lieten me er door maar Laura stak nog net haar been uit en ik struikelde. Ik viel op mijn buik, midden in de klas. Mijn shirt was wat omhoog gekropen.
‘Oeh lekker kontje’, hoorde ik Wouter zeggen. Ik schaamde me kapot en moest bijna huilen. Ik beet net zo lang op mijn lip totdat ik bloed in mijn mond proefde. Ik haatte mezelf.

Ik meldde me steeds vaker ziek, mijn moeder geloofde me. Ik was goed in liegen. ’s Middags lag ik op bed, huilend. En niemand die het door had. Pascal niet, Laura niet, Patrick niet, Beatrice niet, Wout niet en al helemaal Ilona niet.

Na anderhalve week moest ik toch echt weer naar school. Hoe erg ik er ook op gehoopt had dat het daarna anders zou zijn, het ging gewoon door. Ze moesten me altijd hebben.
Laura zag me aan komen lopen en zei: ‘Zeg, volgens mij kom je bij het verkeerde lokaal.’
Ik keek omlaag en probeerde door te lopen, mijn hoofd was rood.
‘Nee, ik heb jou hier nooit eerder gezien. Volgens mij ben je echt de verkeerde kant opgelopen. Je zit niet bij ons in de klas, toch Bea?’, zei ze gemeen.
‘Nee, ik ken haar ook niet. Dom kind’, siste ze erachter aan.
Ik werd misselijk, waarom was ik nou zo lang thuis gebleven? Dat was al helemaal een teken van zwakheid. Ik haatte mezelf. Ik wilde het lokaal in stappen, maar ze hielden me tegen.
‘Mag ik er langs?’, vroeg ik met een piepstemmetje.
‘Haha, loser.’ Ze lieten me er door maar Laura stak nog net haar been uit en ik struikelde. Ik viel op mijn buik, midden in de klas. Mijn shirt was wat omhoog gekropen.
‘Oeh lekker kontje’, hoorde ik Wouter zeggen. Ik schaamde me kapot en moest bijna huilen. Ik beet net zo lang op mijn lip totdat ik bloed in mijn mond proefde. Ik haatte mezelf.

‘Zeg, Val’, zei mijn moeder. Oei, dat klonk niet goed. Ik merkte aan haar stem dat er iets was.
‘Ja?’, vroeg ik.
‘Heb je zin in een kopje thee?’, vroeg ze.
‘Oh, ja hoor, lekker’, ik probeerde zo normaal mogelijk te reageren, maar ik was toch wel een beetje bang voor wat er zou komen.
Eenmaal aan tafel met een kopje thee, zei ik: ‘Nou, wat is er mama?’
‘Ik wilde gewoon even kletsen lieverd, of alles wel goed met je gaat’, zei mijn moeder, even bezorgd als altijd. Mijn hoofd werd rood en er sprongen tranen in mijn ogen. Nee, het gaat niet goed mam, het gaat zelfs heel erg slecht, wilde ik haar zeggen. Maar ik kon het niet, ik schaamde me te erg. Ik was bang dat ze anders teleurgesteld in me zou zijn. Ik wist dat ze mijn waterige ogen zag.
‘Nee, dat niet. Het is… ‘, ik probeerde snel iets te bedenken.
‘Jij en Ilona hebben toch geen ruzie he? Ik zie haar de laatste tijd zo weinig’, zei mijn moeder bezorgd.
‘Ja, wel dat is het wel’, zei ik iets te opgelucht, omdat dit een erg goede dekmantel was. Ik probeerde me te herstellen, ‘Het liep al een tijdje niet zo lekker tussen ons en nu heeft ze wat andere vriendinnen gekregen dan ik, dus vandaar.’
‘Maar ze sluiten je toch niet buiten hè?’, vroeg mijn moeder.
Goh, wat haatte ik deze gesprekken. Mijn moeder was echt heel lief, maar ik haatte het als ze me zo overhoorde. Als ze nou eens wat vaker thuis zou zijn…
‘Nee, het komt wel weer goed’, zei ik en dronk mijn laatste slok thee op. Ik gaf haar een knuffel en liep richting de deur. ‘Ik moet weer gauw verder leren!’ riep ik, inmiddels al op de trap.