[verhaal] trouble minded

http://notesfromdystopia.files.wordpress.com/2013/04/black-black-and-white-dark-girl-painting-favim-com-422787.jpg

twee weken geleden heb ik een kort verhaal “kracht” geschreven, omdat ik positieve reacties kreeg ben ik begonnen met een nieuw verhaal “trouble minded”
het is een soortgelijk verhaal, maar wat langer en daarom is het begin veel milder.
een korte richtlijn van het verhaal:

Maury is een 19-jarige student en sinds dit jaar woont ze op zichzelf. Ze is een fantastische pianospeelster en steekt hier dan ook heel veel tijd in. Van kleins af aan heeft ze al eigenaardigheden zoals haar fascinatie voor bloed, maar naarmate ze langer alleen is wordt ze steeds geobserdeerder door haar pianospel wat leidt tot psychoses. Ze gaat rare dingen zien en horen, ze zwelgt in haar eigen fantasieën en haar fascinatie voor bloed wordt een obsessie.
Haar leven gaat bergafwaarts en ze blijft alleen achter.

Aan het begin zal alles nog heel oppervlakkig zijn om het verhaal een inleiding te geven, dus het springt niet meteen in heftige scènes zoals mijn vorige verhaal. wel zullen het midden en het eind die trant hebben, maar wat uitgebreider.
Hopelijk vinden jullie het wat :slightly_smiling_face:

(oja ik probeer minimaal 2/3 keer per week iets te posten, maar het kan wat veranderen met hoeveel tijd/inspiratie/stukjes ik nog heb)

het eerste stukje:

“Lieve mama,
Ik ben goed aangekomen hier in Wageningen, het is een fijn appartementje.
De eerste dagen ben ik bezig geweest alles uit te pakken, waardoor alles er nu heel gezellig uitziet. Je moet gauw eens langs komen! Mijn studie gaat nog steeds erg goed, en ook mijn pianospel gaat nog steeds probleemloos. Ik hoop dat ik nog door kan gaan als ik met de tentamens bezig ben.
Ik ben heel blij met mijn eigen plekje maar ik mis jou wel heel erg, dus als ik over een paar weken jarig ben kom ik meteen weer naar je toe!
Ik hoop dat alles goed met je gaat, en hoop je snel weer te zien.
Heel veel kusjes van Maury.”

Ik lees de mail nog even door en druk dan op verzenden. Het icoontje van een envelop verschijnt op het beeldscherm. Na een paar seconden wordt het vervangen door een “mail verzonden” pop-up. Ik klik mijn mailbox weg en log nog even in op mijn schoolsite. Ik zie dat er aankomende woensdag een feest is op de universiteit, ik was helemaal vergeten dat ik me had aangemeld voor de feestcommissie. Zal ik gaan? Even heb ik de neiging om een mail te sturen dat het me leuk lijkt om te komen, maar als ik bezig ben met typen keer ik terug naar de werkelijkheid. Woensdag, op die avond heb ik een pianorepetitie. Snel tik ik een nieuw mailtje, voor mijn onstuimigheid me weer overneemt.
“hey,
sorry maar ik kom niet naar het feest, ik heb het woensdag druk met andere bezigheden.”

Ik verzend het berichtje wat ietwat kortaf is en klap mijn laptop dicht.
Ik leun achterover in mijn stoel en bedenk wat ik net heb gedaan. Erg populair zal ik me er niet mee maken, misschien had ik niet zo streng voor mezelf moeten zijn. Ik loop naar de badkamer en kijk in de spiegel. Ik voel een tweestrijd opkomen, een tweestrijd tussen het feest en mijn piano. Ik zou me niet zo moeten voelen, mijn pianospel is toch het belangrijkste wat er is? Ik heb het altijd zo leuk gevonden, ik kan het niet zomaar laten verwaarlozen door stomme sociale bezigheden.
Het is al laat, ik ga maar slapen en morgen denk ik vast weer helder.

Jaaa leuk, je hebt een nieuw verhaal! :grinning: ben heel benieuwd, klinkt heel tof in ieder geval!

^jaa dankje!
Ik hoop dat het goed uitpakt

Leuk :grinning: Ik volg!

yay er staat een plaatje in! :grinning:

Ah ziet er creepy en cool uit :grinning:

ja weet ik :grinning:
een beetje zo’n levend maar vanbinnen langzaam doodgaan effect

nieuw stukje :grinning:

Het lampje van de waterkoker brandt en ik giet het kokende water in een mok. Ik trek het keukenkastje open en zoek naar een doosje thee. Nog steeds kan ik niet wennen aan mijn nieuwe plek. Het is fantastisch, maar ergens mis ik mijn oude thuis. Hebbes, achter de honingpot vind ik een doosje met rooibos/kaneel thee.
Ik kijk gefascineerd naar het water wat langzaam rood kleurt. Als boomtakken met ontkiemende bloemen verspreidt de donkerrode thee zich door het water.
Prachtig, zo subtiel, het doet me denken aan bloed wat zich een weg baant door wondvocht. Een tijdje blijf ik zo staan, met mijn gedachten op nul, kijkend naar mijn theekopje. Ik schrik wakker uit mijn trance als mijn mobiel afgaat.
Vlug gooi ik het uit gelubberde theezakje in de gootsteen en met mijn inmiddels donkerbruine thee haast ik me naar mijn bureau waar mijn mobiel ligt.
Ik ontgrendel het scherm en tot mijn verbazing heb ik een whatsappje gekregen van een jongen van de universiteit.
“Heb je zin om vanmiddag een terrasje te pakken? xx”
Volgens mijn telefoon heet hij Mark, maar zijn gezicht kan ik me zo snel niet voor de geest halen. En van die auto als foto word ik ook niet veel wijzer.
Ik neem een grote slok thee, brand mijn tong en antwoord het appje met een korte:
“Is goed, vier uur bij het het parkje?”
Hier moet hij maar genoegen mee nemen.
Als ik langs de spiegel kom steek ik mijn tong even uit, een roodachtige gloed verspreidt zich over het verbrande deel.
Ik vind het niet erg.

up

Vandaag nog een stukje?

Leuk :slightly_smiling_face: ik zie al wat psychopathische trekjes voorbij komen, hehe. :slightly_smiling_face:)

nog één persoontje en dan post ik nog een kort stukje vanavond :slightly_smiling_face:

that’s me!

Je verhaal is super! Ik ben al meteen ingenomen door je verhaal. Het spreekt me echt aan, al is dit niet echt een genre dat ik vaak lees, toch ga ik het proberen!

aw bedankt! en veel leesplezier :slightly_smiling_face:

nieuw stukje:

Stipt om vier uur sta ik bij de ingang van het parkje, ik tik met mijn voet op de tegels en om de vier seconden kijk ik op mijn horloge. Plots hoor ik een stem achter mij zeggen:
“Zo prinsesje ongeduld.”
Ik draai me om en zie Mark staan. Ik wil hem terechtwijzen op zijn opmerking, wat haat ik het als mensen me zo noemen, maar ik hou me in. In plaats van een stortvloed aan de scheldwoorden die in mijn hoofd spoken zeg ik dat hij te laat is en begin te lopen richting het terras.
Ik hoor hem achter me lachen, misschien was het ook wel een komisch beeld.
Hij komt naast me lopen en begint een verhaal op te hangen over hoe leuk hij het vindt om dit te doen en dat we vaker samen zouden moeten zijn. Mijn gedachten dwalen af naar de etudes van Bach die ik nu zou kunnen oefenen.
Als ik neerplof op een zacht uitziende stoel is mijn irritatie weggetrokken. Ik pak de kaart en lees alles door, uiteindelijk besluit ik thee te nemen. Niets verslaat thee. Mark neemt een ijskoffie en terwijl hij bestelt bestudeer ik hem.
Ik begrijp niet zo goed waarom ik überhaupt met hem meeging omdat ik hem nauwelijks ken, maar nu ik hem zo zie ziet hij er goed uit.
Hij heeft een mooie kaaklijn, warrig donkerblond haar wat van voren wat overeind staat en blauw/groene ogen. Misschien dat ik deze jongen wel moet onthouden.
Als onze drankjes voor onze neus staan begint hij te praten
“Dus… je kent deze plek al neem ik aan?”
“Uhu, ik kom er graag. Het mooiste plekje van heel Wageningen.”
Mark lacht even, hij heeft een mooi gebit, recht en wit. Niet te wit, maar precies goed. Ik vraag me af of hij zijn tanden laat behandelen.
“Laat jij je tanden behandelen?”
voor ik het doorheb is het eruit gefloept.
“Uhm is het niet erg als ik dat een nogal rare vraag vindt? Misschien dat je eerst wat over je hobby’s kunt vertellen?”
Ik zie dat hij rode blosjes krijgt. Hij laat zijn tanden dus behandelen.
“Piano.” Zeg ik om een antwoord te geven.
“Alleen piano? Niks anders?”
“Nee, piano. Gewoon alleen piano”
Ik pak mijn thee en neem een slokje, het is nog warm en het glijd door mijn mond. Ik voel de verbrande plek nog steeds en de hitte van de thee laat de pijn terugkomen. Ik neem nog een slok, een grotere dit keer, en laat het een paar seconden in mijn mond voor ik slik. Mijn tong geeft een broeierig gevoel af, en heel ligt overheerst een bloedsmaak mijn citroenthee.
Heerlijk.

Ieuw, dat einde haha. Verder!

ik heb net zo’n gaaf stukje geschreven!
ik vind het gaaf
tijdens het schrijven klopte mijn broer op het raam en ik kreeg een hartverzakking omdat ik zo in de scène zat
ik hoop dat dit verhaal wat meer gaat lopen dan kan ik het sneller posten haha

Hahaha nu ben ik heel erg benieuwd! :grinning: Ja meer mensen zouden dit verhaal moet lezen!

Jaa ik kom als geroepen als ik dit zo lees! Verder!