[Verhaal] Transformation

Je bent erg populair, je hebt leuke vriendinnen en alles zit je mee. Je hebt geld zat en leuke ouders die veel voor je over hebben. En dan doe je één ding verkeerd en ben je alles kwijt. Je vriendinnen laten je vallen, geen enkele jongen kijkt meer naar je om (nou ja, niet positief iniedergeval), er wordt over je geroddeld en je ouders lijken ook compleet gestoord te worden. Het liefst heb je dat de grond onder je voeten weg zou zakken. Dan kan je geen blunders meer maken, niet meer zien hoe je vriendinnen het fijn hebben zonder jou. En al helemaal niet zien hoe iedereen je uitlacht. Geloof me, dat is een van de ergste dingen die er zijn…

[i]Fiona, 6 maart, de klas, 12 minuten over twee om precies te zijn.
Liz kwam met een gezicht, zo duister als onweer, de klas binnen. “Wie, in godsaam, is er zo grappig geweest mijn broek te verstoppen?” Ik moest een lach onderdrukken. Pas nu zag ik de rood met wit gestipte rok die ze aan had. Vast uit de toneelkast. Daar haalde mevrouw Fennings altijd de kleren voor haar toneelstukken uit. Het was een grote kast met vier kledingrekken vol kleren. Allemaal even armoedig. Iedereen hield wijs zijn mond. Er werd een klein propje op mijn tafel gegooid.

Wie zal het zijn? Liefs, Noa

Ik schoot in de lach. “Jij, Fiona? Ben jij degene die denkt grappig te zijn?” Oops.
“Liefje, nee! Dat zal ik toch nooit doen?” En ik lieg niet eens. Liz had altijd al een hekel aan mij en mijn vriendengroepje. Alleen omdat we soms wat over haar praatten. Moest ze er maar niet zo belachelijk uitzien hoor. Liz liet een vaag gescheld horen. “Maar Liz, die rok valt toch niemand op? Zo loop je er iedere dag bij!” Even dacht ik dat er stoom uit haar oren zou komen. In plaats daarvan slaakte ze een hoge gil. Wie kon er dan ook op tegen één van de populairste meisjes van school?[/i]

Tips?

Verder [:

In laatste zin: We kon er dan… = Wie kon er dan, toch?

inderdaad! doorgaan:)

Fiona, nog steeds 6 maart, nog steeds in de klas, half 3
De minuten tikten voorbij. Tik, tik, tik. Ik zat mijn oranje gelakte nagels te bestuderen, terwijl ik met Jenna en Noa over de dag praatte. We vertelde elkaar alles. Tot in de kleinste details. “Noa, heb jij iets mede te delen?” Noa glimlachte haar halve glimlach. “Ja, zeker! Vanavond om 12 uur houdt ik een zwembadparty. Iedereen is welkom.” Ach, we waren het gewend. Noa was altijd al van het onverwachte geweest. De leraar keek haar verbaasd aan. Noa keef hem terug, met nog steeds dezelfde glimlach die haar gezicht siert. De klas reageerde enthousiast. Achter in de klas zat Liz chagerijnig voor zich uit te staren. Dag kabouter paddestoel, rood met witte stippen! “Oh, Noa! Ik heb er zin in. Kan ik eindelijk mijn nieuwe bikini showen!” gilde ik net iets te hard. Meneer Verbruggen draaide zich naar ons om. “Nu is het klaar! Verdomme. Eruit.” Beter zo. Hoefde we tenminste geen saaie lessen meer te volgen. Daar heb ik toch niets aan. Voorlopig heb ik geld zat en anders ga ik maar een bijbaantje als model nemen. Daar heb je geen wiskunde, geschiedenis of wat dan ook voor nodig.

Sorry, kort stukje. Ik ga morgen verder…

Ben benieuwd hoe je het onderwerp uit gaat werken, omdat het best wel veel wordt gebruikt.
Het zijn wel korte stukjes trouwens =) Dat zie ik in een boek nog niet zo snel gebeuren
Maar goed, ik ben benieuwd, ga maar verder!

Heelerg leuk, verder! :grinning:

Noa schoof haar stoel met een boos gebaar aan en liep heupschuddend de klas uit. Ik probeerde haar bewegingen nauwkerig na te doen. Dat lukte bijna niemand. Ze was uniek. In kleding, in beweging, in alles. Dat was nou juist wat haar zo populair maakte. De klas keek ons na. Ik wist dat Noa ervan genoot. Ze hield van aandacht. Of het nou positief of negatief was. Zodra we de klas uit waren barstte ze los. “Wat is dit nou weer voor onzin? Hier kan je ons er toch niet voor uitzetten?” Ik knik. “Ja.” Noa zuchtte. “Is dat het enige wat je kan zeggen?” Weer een slechte beurt gemaakt. We liepen langs de vieze jongenswc’s op de derde verdieping. Het stonk er naar stront en eieren. Zó smerig! Ik stak mijn neus in de lucht en probeerde de vieze lucht niet in te ademen. Bah! “Ik word gek van dat mens. Ik dacht nog wel dat ik alles bij haar kon maken…” zei Noa met een pruillipje. Ik begon wild te knikken.
“Dat dacht ik ook!” Zuchtend keek Noa mij aan. “Ja joh? Dacht jij dat ook? Wat een toeval.” Waarom opeens deze enorme uitval? Het leek wel of ze mij de laatste tijd moest hebben. Alles deed ik fout. Of ik liep te veel achter haar aan of ik gaf haar te veel gelijk. Maar als ik het andersom deed was het ook weer niet goed. “Maarja, zullen we alvast naar gym? De bel gaat toch bijna!” Ik mompelde een vaak akkoord en we liepen richting het gymlokaal. Een jongen van ruim 20 jaar stond in sportkleding het materiaal goed te zetten. “En jij bent?” vroeg ik. Hij keek me raar aan. “Ehh, ik val vandaag in. Meneer van der Wal is ziek en hij vroeg mij als invaller.” Shit, blunder nummer één. Hij was nog niet eens zo lelijk ook. Noa stond natuurlijk naast mij mooi te wezen. Ze glimlachtte zoals alleen zij dat kon. “Oké, welkom. We zullen het u niet te moeilijk maken.” zei ze met een knipoog. Bloosde hij nou? “Nou, dat is ehh, aardig.” Hij draaide zich om. “Kleedkamer.” fluisterde Noa in mijn oor. Ik liep heupschuddend de kleedkamer in en keek achterom. Geen Noa. Ik deed de deur op een kier open en zag Noa met haar benen over elkaar op de kast zitten, een gesprek voerend met de invaller. Aha, daarom moest ik naar de kleedkamer. Ik liep terug naar het houten bankje, haalde mijn gymkleding uit mijn tas en begon me om te kleden. Ik moest nodig nieuwe gymkleding hebben. Dit rokje kon écht niet meer. Die had ik vorig jaar ook. En het hemdje was veel te klein geworden! Ik zuchtte diep. Zal ik Noa even roepen? Beter van niet. Als ze gestoord werd kon ze behoorlijk pissig worden. Intussen stroomde de kleedkamer vol met klasgenoten. Jenna kwam gelijk naar me toegerend. “Hij was echt kwaad om niks hé?!” Ik knikte vaag. “Waar is Noa?” Waarom moest ze dat nou vragen? “Bij die invaller.” Bij het woord invaller begon Jenna nerveus te giechelen. “Hoe oud is die?! Vind ze hem leuk denk je?” Ja, tuurlijk vond ze hem leuk. Ik knikte en schudde tegelijkertijd mijn hoofd. “Ja, wat is het nou?” zeurde Jenna. “Ik weet het niet. Ze vindt hem fucking heet, nou goed?” Jenna schoot in de lach. Dit was ze natuurlijk niet van mij gewend. “Echt waar? Hij haar ook denk je? Oh, oops! Natuurlijk. Iedereen ziet haar wel zitten.” Ze giechelde. Oh, god. Wat ergerde ik me soms aan dat meisjesachtige gegiechel. Niet dat ik jongensachtig giechelde, maar toch.

Als je het leest, wil je dan ook reageren? Want ik zet dit verhaal op girlscene voor tips en kritiek en nou ja.

Haha vooruit dan maar, ik weet hoe irritant het is als je ziet dat mensen wel kijken maar niet reageren xD

Ik vind het een leuk verhaal, alleen het viel me op dat je zinnen vaak kort en “eentonig” zijn. Probeer een beetje meer te varieëren in zinslengte en opbouw, bijvoorbeeld door zinnen met komma’s samen te trekken. Verder ben ik wel benieuwd naar de rest, aangezien dit onderwerp vaak wordt gebruikt in chicklits… Ik wil wel weten hoe je er je eigen draai aan geeft^^

Ja, dat is idd wel waar. Van die zinnen. Ik zal het proberen te veranderen :stuck_out_tongue_closed_eyes: