{verhaal} Tot het voorbij is.

http://i54.tinypic.com/jru3pv.jpg

Dit verhaal gaat over Kyra. Een vijftienjarig oud meisje dat heel gelukkig is met haar moeder alleen. Ze heeft een leuk huis, aardige vriendinnen, genoeg zakgeld en haar typische puberproblemen. Heel normaal zou je zeggen. Maar Kyra is niet zo normaal als je aan de buitenkant kan zien. Als ze 's nachts slaapt heeft Kyra voorspellende dromen. Nu denk jij zeker:Ja, vast!" Ik moet zeggen dat er al veel is uitgekomen. Zoals die keer dat de bank werd overvallen of die keer dat ze voorspelde dat haar moeder tegen een auto aan zou botsen en de bumper helemaal aan stukken lag. Toeval zeg je? Je moet het zelf weten, maar ik heb je gewaarschuwd. Kyra kan dingen die heel weinig mensen kunnen. Maar over een ding zou ze nooit hebben kunnen dromen. Dat haar vader en moeder gingen scheiden. En dat haar moeder daarna al snel een nieuwe vriend zou vinden. Was ze boos vroeg je? Ze was woedend, teleurgesteld en verdrietig in een keer. Maar een ding maakte een absoluut keerpunt in haar leven. Het verhuizen van het gezellige platteland en de veilige thuishaven die ze 15 jaar heeft gehad, naar een onbekende stad: Rotterdam. Ze ging verhuizen om bij de nieuwe vriend van haar moeder te gaan wonen. Ze had geschreeuwd, geprotesteerd en dingen kapot gesmeten. Ze had leugens over dromen naar haar toegeroepen, maar niks kon haar moeder ervan weerhouden om naar Rotterdam te verhuizen. Binnenkort zou ze een compleet nieuw leven beginnen. Misschien zou ze wel beginnen met een nieuwe Kyra. Wie weet het. Ik weet het zelfs nog niet. Alleen Kyra. Alleen Kyra weet het.

The best future is in your dreamsBeroemde schrijver

mis kun je beginnen met schrijven?

http://i53.tinypic.com/ok048l.jpg

Broken down, like a mirror smashed to pieces.

Heb je soms ook wel is het gevoel dat je helemaal alleen op de wereld bent? Dat er niemand is die jou begrijpt? Dat er niemand is die jou woorden gelooft? Dat er niemand is die naar je luistert? Dat er niemand is, helemaal niemand is die hetzelfde heeft als jij? Heb jij dat soms ook wel is? Nou, ik dus wel. Ik ben Kyra. Ik ben 15 jaar oud en ik heb voorspellende dromen. Heel normaal toch? Zo normaal al een vis die op het land kan leven als een paard. Of als dezelfde vis die kan vliegen als een meeuw. En zo ben ik ook. Ik ben anders.

“Kyra!” Een luide en hoge vrouwenstem schreeuwde de stem uit alsof haar leven er van af hing. Het meisje stopte niet. “Kyra! Kom onmiddellijk terug naar boven!” De vrouw probeerde snel de trap af te lopen, maar het lukte haar niet om het meisje bij te houden. Met een hard klap belande de deur tegen een kast aan. “Mijn kast! Kyra! Kom hier, onmiddelijk!” De vrouw spuugde de woorden uit alsof ze bang was om ze te gebruiken. “Nee!” Gilde het meisje woedend. Ze smeet de voordeur open en rende de oprit af. Ze rende, ze rende voor haar leven. Het is haar eigen schuld. Dat riepen de gedachtes van het meisje. Waarom doen ze me dit aan? Ze beet op haar lip. Tranen liepen over haar wangen. Hoe kunnen ze me dit aandoen? De bittere smaak van de tranen proefde ze in haar mond glijden. Ze slikte langzaam en pijnlijk. Ongelooflijk. Waarom? Wie? Hoe? Waren haar vragende woorden in haar hoofd. Ze rende nog steeds. Ze dacht er niet eens over na. Toen het speeltuintje in zicht kwam minderde ze vaart. Ze stopte bij een paar struiken en keek de buurt rond. Niemand te zien. Langzaam kwamen haar voeten weer in beweging. Ze stopte bij een van de struiken die in het midden stonden. Ze trok haar shirt strak omlaag en deed daarna haar handen omhoog. Ze liep er langzaam doorheen. Auw, autch. De prikkels van de struik staken in haar buik. Pijnlijk, zoals het nieuws dat ze net te horen had gekregen. Na een paar seconde stond ze voor een dicht getimmerd hutje. Hij lag verscholen onder zwijgende bomen. Met haar blote handen duwde ze een paar struiken weg en trok een scheef hangend plankje weg. Met pijnlijke, rode vingers trok ze nog wat planken weg die aan de zijkant los hingen. Moeizaam maakte het meisje zichzelf klein en kroop ze door de minuscule ingang. Ze ging zitten tegen een paar kussens. Ze lagen er al lang. Dat kon je zien aan de uitpuilende draden en de opvullingen die half eruit lagen. Ze trok haar benen op en legde haar armen erover heen. Er liepen opnieuw tranen over haar gezicht. Dit keer verschool ze haar gezicht niet. Langzaam opende ze haar mond en sprak de woorden: “Scheiden” uit.

Een tijdje zat ze daar maar. Zonder zich te vervoeren. Ze staarde naar de grond. Hoe konden ze mij dit aandoen? Zomaar scheiden zonder mij erbij te betrekken? Waarom heb ik hier niet eens over gedroomd? Waarom droom ik wel over vreemden, maar niet over mijn eigen leventje? Mijn eigen ouders? Ze kneep haar ogen samen en kneep haar vuist samen. Ze beet hard op haar lip. Zo hard dat ze haar bloed bijna kon proeven. En nu heeft mijn moeder gelijk een andere vriend? Ik weet vandaag pas dat ze gaan scheiden en ze heeft het nu al over haar “vriend”? Hoe lang heeft ze al met hem? Hoe lang is ze al niet meer verliefd op papa? Hoe lang weten ze al… Dat ze gaan scheiden? Enorm veel vragen dwarrelen in haar hoofd. Op zoek naar een uitweg in haar hoofd. Op zoek naar een antwoord. Abrupt stond ze op. Ik moet wat doen. Ze stond op en rekte zichzelf kort uit. Ik moet het nu doen. Nu is het nog niet donker. Kyra snelde de ‘geheime hut op de open plek’ weer uit en keek voordat ze uit de bosjes stapte, of ze iemand kon zien. Niemand. Ze liep uit de bosjes en stak het speeltuintje over. Ze begon wat sneller te lopen. Wacht? Ik heb net staan huilen? Hoe moeten mijn ogen en kleding er wel niet uitzien? Net voor het einde van het speeltuintje zette ze zichzelf tot stilstand. Ze voelde aan haar ogen en wangen. Ze trok haar trui wat wijder uit en depte hiermee haar gezicht. Hopelijk kom ik niemand tegen die ik ken. Ze keek rond of ze niemand zag. Daarna trok ze haar broek iets op, deed haar shirt goed en veegde wat grassprietjes van haar kleding af. Good to go. Ze liep weer in een snelvaart door. Al snel was ze bij het einde van de straat. Nog maar een paar meter… Nog maar een paar meter en dan ben ik er. Dan kan ik gewoon zijn wie ik ben. Dan hoef ik me voor even niet te verschuilen. Ze stak langzaam de straat over. “STOPPPPP!” schreeuwde opeens een stem. Onmiddellijk volgde ze het bevel op. Een auto raasde net voor haar voeten op volle vaart voorbij. “Dankje.” Sprak ze langzaam uit. Ze keek om zich heen. Er was niemand te bekennen. Ze staarde naar de grond en dacht. Maar haar gedachtes waren te vol met vragen om dit er ook bij te proppen. Ze liep weer door totdat ze de stoep tegemoet kwam. Daarna sloeg ze rechtsaf. Al snel naderde ze een oud vervallen huis. Er lagen overal borden, papieren en andere dingen. Er waren pas tientallen mensen geweest om te protesteren tegen de sloop van het huis. Gelukkig maar. Ze liep het pad op. De kiezelsteentjes maakte het klassieke krakende geluid. Ze stapte over naar het houten opstapje. Deze kraakte ook weer. Langzaam opende ze de deur. Met een kleine aarzeling liep ze naar binnen. De kamer was gevuld met duisternis. Slechts een enkele raam verlichtte de kamer lichtjes met wat licht. Zo zag je dat er een paar stoelen en een tafel in het huis stonden. Deze waren bedekt met plastic. Opnieuw keek ze naar het raam. Er stond nu een jongen. Ze keken een paar tellen ademloos naar elkaar. Ze richtte haar blik naar de grond en toen weer snel naar het raam, maar de jongen stond nu vlak voor haar. “Hoi Kyra…” waren zijn woorden.

verder! Leuk verhaal en goed geschreven

Dankje :slightly_smiling_face: