Verhaal(tje) - 'Los'

Ze stapte onder de douche vandaan en sloeg een handoek om. Met haar vinger tekende ze op de beslagen spiegel: een hartje. ‘NINA!!!’ klonk plotseling het gekrijs van haar moeder. Nina trok langzaam haar ondergoed en een badjas aan.
‘NINA!’
Ze deed de deur open en liep de grote trap af.
‘Ik kom eraan, mam,’
Een rood aangelopen Lucille kwam haar al tegemoet. ‘Schat! Je ziet er nog niet uit - je haar is nog zeiknat - je bent nog niet eens aangekleed!’
‘Weet ik mam, ik heb nog een uur voordat de gasten komen!’
Lucilles ogen gingen nu helemaal uitpuilen. ‘Een uur ja! EEN UUR!’ Ze beende weg de tuin in en Nina liep achter haar aan, in badjas. Het was echt prachtig geworden, bijna nog mooier dan in de catalogi. Honderden, nee, miljoenen bloemen waren overal in de tuin geplant en de witte tent stond er fier tussenin. Bij de vijver flonkerden allemaal kleine lichtjes, waardoor het wel betoverd leek. De suikersculpturen waren bij de ingang van de tent opgesteld, langs de gouden loper. Lucille was alweer druk in de weer met de catering en Nina liep ook naar de tent toe. Daarbinnen was het even mooi. De zijkanten van de tent waren eraf gehaald, waardoor je eigenlijk gewoon in de buitenlucht zat. Aan het plafond schitterden nog een duizenden lichtjes en aan de randen was klimop gedrapeerd. In het midden stonden drie lange tafels, perfect gedekt in het wit, rood en goud. ‘Ga nou snel naar boven! Je jurk ligt op je bed klaar.’ gilde Lucille.


Toen Nina haar haar opstak voelde ze zich vreselijk deftig. De cocktailjurk die ze aanhad was mooi en diepblauw, maar de bijbehorende sieraden en de parmantige knot zorgde ervoor dat ze wel 30 leek. Ach, wat kon het haar ook schelen. Ze zou nu eens een keer níet doen wat haar moeder wilde: ze trok een paar speldjes weg en liet enkele lokken loshangen, ook veegde ze de lippenstift voorzichtig weg die haar moeder haar hoopvol had aangereikt. Stukken beter! Toen ze naar beneden kwam waren er gelukkig al een paar gasten, waardoor haar moeder het niet eens zag. Opeens deed Lucille alsof ze de rust zelve was, maar natuurlijk wist Nina wel beter. ‘Meneer, mevrouw, mag ik u voorstellen aan mijn dochter, Nina?’ zei Lucille joviaal terwijl ze Nina bij de schouder greep en naar voren trok. Beleefd gaf ze een hand aan het deftige echtpaar. Het was alweer duidelijk: dit werd een lange, lange avond.
Maar daar kwam al snel verandering in.
Nina stond verdekt opgesteld bij de vijver, uit het zicht van haar ouders. Plotseling zag ze een bekend gezicht tussen de mensen. Haar hart maakte een sprongetje. Dit was wel de laatste plek waar Nina hem had verwacht. Hoe kon hij- HIJ was het. De jongen van de leguanen op de ouderavond. De jongen aan wie ze de afgelopen dagen had gedacht. Een pak staat hem goed, dacht Nina. Met zijn handen in zijn zakken liep hij door de mensenmenigte, waarschijnlijk vroeg hij zich ook af wat hij hier deed. Nina wurmde zich erlangs en liep snel naar de jongen toe, maar toen ze voor hem stond wist ze opeens niet meer wat ze ging zeggen. ‘Hee!’ zei ze daarom maar. Gelukkig zag Nina herkenning in zijn ogen en ook hij keek verrast. ‘Hee!’ echoode hij. ‘Wat doe jij hier?’ vroegen ze tegelijk en ze lachten. ‘Ik ben met mijn vader meegekomen,’ zei de jongen. ‘Die werkt voor Perquin.’ Plotseling geneerde Nina zich ontzettend. Voor de enorme tuin, voor haar huis, voor haar geld en voor haar vader. ‘Uhuh…’ zei ze daarom maar vaag. Jammer genoeg bleef de jongen haar vragend aankijken. ‘Eh…’ begon ze. ‘Ik ben de dochter van-’
Ze werd onderbroken door de stem haar moeder, die uit de luidspreker naast haar kwam. ‘Test! Test! Wil iedereen zich naar de partytent begeven? Dankuwel.’
‘Zullen we dan maar?’ wenkte de jongen.


Lees op de volgende pagina verder :slightly_smiling_face:

verder!

leukleuk

Klinkt voor mij als standaard, maar dat komt denk ik omdat ik ook werd tegengehouden door mijn ouders. En mijn vriend heeft ADD, zonder de H. Goed dat je voor zo’n onderwerp kiest. Zeker niet stoppen! :slightly_smiling_face:

Leukleuk :grinning:

Ik vind het wel heel moeilijk om me te verplaatsen in iemand met ADHD, daardoor komt het ook nog niet zo naar voren in het verhaal, maar ik werk eraan :wink:

Toen Nina bij de tafels kwam zocht ze naar haar plek. Lucille had op de middelste tafel allemaal kleine goudkleurige bordjes neergezet met de namen van de belangrijkste gasten. Nina en de jongen, waarvan ze nog stééds de naam niet wist, liepen door het gangpad, op zoek naar een plek.
‘Hé, volgens mij zit jij daar.’
Ja hoor, een bordje met Nina Perquin’s naam stond op de ‘belangrijke tafel’. De jongen had er geen. Nina schaamde zich nog dieper. Ze schoof het bordje opzij en wilde achter de jongen aanlopen, maar op dat moment dook haar moeder op, die haar terug op haar plek duwde. Nina wilde een verontschuldigend gebaar naar de jongen maken, maar deze was al doorgelopen.
Hij nam plaats aan de linkertafel. Toen alle andere gasten ook hun plek hadden gevonden, greep Lucille Perquin de microfoon. Nina probeerde te kijken of de jongen al doorhad dat hij op het feest van haar ouders was, maar hij keek de andere kant op. Haar moeder heette iedereen welkom en legde uit hoe de barbecue geserveerd werd. Daarna gaf ze het woord aan meneer Perquin. Langzaam draaide de jongen zich toch om naar Nina en keek haar vragend aan. Hij wees onopvallend naar haar en naar haar vader. Nina knikte en sloeg haar ogen neer.


‘Zo, dus ik heb het genoegen om naast Nina Perquin te lopen?’ grinnikte Kas, toen de barbecue eindelijk was afgelopen. Nina gaf hem een duwtje en keek hem boos aan. ‘Grapje, grapje!’ zei hij. Ze liepen over het met lichtjes versierde bruggetje. ‘Ik weet jou naam niet eens,’ merkte Nina op en ze keek hem aan. ‘Ik ben Kas.’
‘Aangenaam,’ zei Nina en ze stak haar hand uit. Kas schudde hem, maar liet niet meteen los. Ze zag er echt heel mooi uit en op de een of andere manier zorgde ze ervoor dat hij een tinteling voelde. Ze liepen door, langs verschillende groepjes mensen die druk in gesprek waren. ‘Vertel nou eens,’ vroeg Nina, ‘Ben je nou wel of niet naar de 5e gekomen?’ Kas vertelde haar over zijn verandering van school en het besluit van zijn mentor. Al snel raakten ook zij in gesprek over van alles en nog wat: school, sport, muziek… Nina vertelde hoe hectisch het er bij haar thuis altijd aan toe ging en hoe druk iedereen zich maakte over de kleinste dingen. Dat ze op tennis moest blijven van haar moeder terwijl ze hartstikke slecht was. Op zijn beurt vertelde Kas over zijn ADHD, iets wat Nina zichtbaar verbaasde. ‘Ach, ik kan het vaak goed onder controle houden met medicijnen,’ zei hij. ‘Het is alleen dat ik lastig kan stilzitten. En het is vaak een onvoorstelbare chaos in mijn hoofd, dat vinden sommige mensen lastig.’ Nina knikte, ze wist duidelijk niet precies hoe ze moest reageren. Precies op tijd kwam iemand van de bediening hen wijn aanbieden. Ze liepen ze nog een stukje door, totdat Lucille haar dochter plotseling weer in het oog kreeg. ‘Nina! Waar bleef je?’ riep ze. ‘Ik heb hier een jongeman die dolgraag met je wil dansen!’ Kas en Nina keken beiden op en Kas verslikte zich bijna in zijn wijn toen hij zag wie er grijnzend achter Lucille stond.

VERDERR:D

Verder :grinning::D:D

Het was Ramon. Nina draaide met haar ogen: ze had absoluut géén zin om met die jongen te praten. Tot haar verschrikking boog hij en stak hij zijn hand uit; nu moest ze ook nog met hem gaan dansen. Lucille gaf haar een duwtje en klapte gelukzalig in haar handen. Zucht, vooruit dan maar, dacht Nina. Ze liep mee naar de dansvloer en probeerde zoveel mogelijk afstand te bewaren. Om de ramp nog groter te maken zette Ramon een soort wals in en Nina liet zich door hem meesleuren. Tijdens de woeste draaien die Ramon maakte zocht Nina naar Kas, maar toen ze hem had gevonden schrok ze- hij zag er not amused uit, en dat was nog op zijn zachtst gezegd. Boos keek hij naar Ramon. Zouden ze elkaar kennen?
Plotseling tikte Ramon tegen haar wang en zei: ‘Ik ben hier hoor,’
Hij drukte haar nog wat dichter tegen hem aan en Nina probeerde hem terug te duwen. Uiteindelijk was het nummer afgelopen en Nina liep opgelucht naar de bar, waar ze Kas vond.
‘Sorry hoor, die jongen loopt al jaren achter me aan…’ verklaarde Nina.
‘Je hield het dan wel opvallend lang met hem vol, zo erg vindt je Ramon dus blijkbaar niet.’ merkte Kas op.
‘Waar slaat dat nou op,’ reageerde Nina verontwaardigd. ‘Ik wilde helemaal niet met hem dansen, dat zag je toch?’
Kas nam een slok van zijn bier. Op dat moment zag Nina dat Ramon’s vader, meneer Ottens, in zijn chique pak op hen af kwam met zijn zoon in zijn kielzog. Kas keek nogal geërgerd op toen Ottens hem joviaal op de schouder sloeg. ‘Klaar voor de grote wedstrijd morgen?’
‘Helemaal, meneer.’
‘Maak je borst maar nat, de Quick Caps zijn in topvorm!’ zei Ottens. ‘Of niet, Ramon?’
Ramon grijnsde. ‘Dat zijn we zeker. Niet dat dat er toe doet, als de spelers van HV Athletics morgen met een kater op het veld staan.’ Hij gebaarde naar het flesje bier dat Kas in zijn hand had. ‘Ik zou het maar rustig aandoen, een kleine tip.’ grinnikte Ramon vals. Kas dronk demonstratief zijn flesje leeg en zette het met een klap op tafel. Laat die eikel kletsen, dacht hij. Verlaag je niet tot zijn niveau.
Ramon ging verder. 'We willen natuurlijk niet dat het net zo afloopt als vorige keer. Een scheids van Athletics kunnen jullie niet de schuld geven als jullie weer verliezen, wat toch wel gebeurt. Neem je dit keer keer wel je pilletje in?’
Nu ging Ramon te ver. Kas vloog overeind van zijn barkruk en greep Ramon bij zijn schouders. ‘Nee!’ gilde Nina. Ramon’s vader brulde ook en probeerde Kas weg te trekken. Kas bleef vasthouden terwijl hij Ramon dreigend aankeek en duwde hem toen hard naar achteren.

Verder!

VERDER

verder!!

Nu even druk…
Maar ik ga morgen verder!! :grinning:

verder!

Ramon struikelde en viel tegen een wat oudere vrouw aan. Deze draaide zich verontwaardigd om en haar man probeerde dreigend de schuldige aan te wijzen, maar Kas was al weg. Nina keek paniekerig van Ramon, op de grond, naar zijn woeste vader, die hard vloekte. Zo te zien was Ramon in orde. Snel baande Nina zich een weg tussen de mensen door, achter Kas aan. Ze zag hem nergens. ‘Kas!!’ Met haar hakken kwam ze niet snel vooruit, daarom schopte ze haar pumps uit en rende ze op blote voeten verder, het terras over. ‘Kas!’
Plotseling botste ze tegen haar moeder aan, die onverwachts aan opdook van achter een fontein. ‘Waar denk jij heen te gaan?’ gilde Lucille, terwijl ze Nina aan haar arm vastpakte. Nina rukte zich los en rende door, weg van het feest. Daar zag ze Kas. Hij beende over het brede gazon naar de uitgang en keek niet om. Nina rende ook het gazon op en volgde hem tot de oprit. ‘Kas! Wacht!’, probeerde ze nog eens. Hij bleef eindelijk staan en draaide zich wild om. Plotseling wist Nina niet meer wat ze wilde zeggen. ‘Eh… gaat ie?’ Kas bleef haar even gespannen aankijken. ‘Het spijt me echt. Ik liet me gaan.’ Er viel een korte stilte. ‘Hij verdiende het wel.’ zei Nina toen. Kas zette een stap in haar richting. De kille blik in zijn ogen verdween en maakte plaats voor een soort vastberadenheid. ‘Nina, ik vind je echt, echt een heel leuk meisje en ik zou het mezelf nooit vergeven als ik je ooit in de problemen zou brengen.’

‘Dat gebeurt niet.’ Nina kon zich niet langer inhouden en rende naar hem toe. Kas nam haar stevig in zijn armen en toen kuste hij haar zacht en lang.

Klein stukje (A)
Maar ik moet opeens weg :frowning_face: ik schrijf morgen verder als jullie dat willen!

je hebt een nieuwe lezer! snel verder plz!

xoxo

up.

Haha, mijn broer ook.

echt komisch af en toe. Hoe hij dat zo grappig kan zeggen;p

Nina bleef versufd op de stoep staan en probeerde te verwerken wat er net was gebeurd. Ze zag Kas met vlugge stappen weglopen en zijn donkerblonde, warrige haar in het donker verdwijnen. In een waas draaide Nina zich uiteindelijk ook om en liep terug naar het feest. Een gierende vrouw, aangeschoten, zwalkte aan de arm van haar man langs. De gasten stonden nog net zo geanimeerd te praten als daarvoor; blijkbaar hadden maar weinig mensen iets meegekregen van… het voorval. Ja, wat was er gebeurd? Het lukte Nina niet haar gedachten helder te krijgen. Ze dacht maar aan één naam en één gezicht. Kas. Plots verscheen meneer Perquin voor haar. ‘Wat- Nina! Wat was dat allemaal!? Kende jij die jongen soms!? Die Ramon heeft aangevallen?’ Geschrokken keek Nina naar zijn woedende gezicht. ‘N-nee papa. Ik weet niet wie het was…’ Ze voelde zich een enorme bedrieger, maar ze móest wel. Als ze de waarheid zou vertellen, zou ze Kas verraden. Misschien zou Kas’ vader dan zelfs wel in de problemen komen, aangezien hij voor meneer Perquin werkte. ‘Nu ja, hij heeft in ieder geval zijn zin gekregen. Ottens is vertrokken, samen met zijn zoon.’, zei meneer Perquin teneergeslagen.


Kas zat met de rest van zijn team in de kleedkamer. Hij was lichtelijk nerveus voor de wedstrijd en draaide constant zijn pet rond tussen zijn vingers. Ook zijn vriend, Joshua, zat zenuwachtig met een balletje tegen de muur te gooien. Uiteindelijk keek hij op zijn horloge en riep dat het tijd was. Het hele team sjokte naar buiten, het veld op. Van verscheidene kanten klonken aanmoedigende kreten van fanatieke ouders. Opeens klonk een wat hogere stem van heel dichtbij: ‘Succes, Kas!’ Hij draaide zich snel om en herkende Nina meteen. Haar honingbruine loshangende haar kwam onder een zwart petje vandaan en haar gezicht straalde. Kas bleef staan en opende zijn mond om wat te zeggen; ze zou hier niet moeten zijn. Hij wilde haar overal ontmoeten, behalve hier. Hij wist dat zijn slechte voorgevoel meer dan gegrond was… ‘Bedankt,’ antwoordde hij.