Verhaal(tje) - 'Los'

Dit verhaal begint met 2 verhaallijnen, die al snel samenkomen:

De 16-jarige Nina wordt haar hele leven al bekneld door haar ouders. Nina begint te beseffen dat ze haar eigen keuzes wil maken, maar dit lijkt wel onmogelijk! Kas is een jongen van gelijke leeftijd, maar in tegenstelling tot Nina is hij wild en luidruchtig. Hij wordt echter niet helemaal geaccepteerd doordat hij ADHD heeft en komt door zijn opvliegende karakter snel in de problemen. Hoewel de twee tegenpolen lijken te zijn, proberen ze samen hun hoofd boven water te houden. Maar hun relatie moet verborgen blijven voor veel mensen en er staat veel op het spel. De situatie wordt hierdoor alleen nog maar ingewikkelder…

Wat denken jullie?
Ik weet dat het verhaal een beetje standaard klinkt, maar het gaat mij meer om het vermaak. Ik wil er toch wat moois van proberen te maken :wink:
Dan begin ik zo.
xx

Kritiek, advies, opmerkingen en reacties zijn écht van harte welkom!

Weetje, ik begin wel gewoon! :wink:


‘2 slag. 1 wijd.’
De zon brandde heet op Kas’ gezicht. Mooi zo, zijn team stond al voor en als Liesje deze bal fout sloeg, had de tegenpartij drie uit. Traag gooide Jeroen de bal aan. Liesje bewoog de knuppel flauwtjes naar voren en miste uiteraard.
‘Wisselen!’ gilde de gymdocente. Kas rende het veld uit en gooide zijn handschoen, die ondertussen plakkerig was geworden in het nepgras. Het was meteen zijn beurt om te slaan.
Tygo, het irritantste ventje van de klas werd pitcher en moest de ballen aangooien. Kas probeerde zich te concentreren op de bal, maar de lage zon scheen precies in zijn ogen waardoor hij de eerste bal mis sloeg. Iets wat normaal nooit gebeurde. Blijkbaar zag zijn mislukte zwaai er erg komisch uit want Tygo grijnsde en een paar meisjes lachten. Aargh!!
Okee, concentreer! Het enige wat hij kon zien was het silhouet van Tygo tegen de oogverblindende zon. Kas greep zijn honkbalknuppel gefrustreerd vast en probeerde te zien wanneer de bal gegooid werd. Hij wist al lang dat hij slecht tegen zijn verlies kon, maar dat was niet zo vreemd aangezien hij zelf honkbalde. Hij móest nu wel zijn eer redden.
Ja! Op gevoel ramde Kas de knuppel naar voren en raakte de bal vol. Hij rende naar het eerste honk-
Pok!
O shit. Tygo schreeuwde en hij was niet de enige. Blijkbaar had Kas vol tegen hem aan geslagen. Jenny, het vriendinnetje van Tygo, rende naar haar geliefde toe, net als de gymdocente. Kas vloekte binnensmonds en sjokte ook maar naar die plek, waar Tygo dramatisch kreunend naar zijn borst greep.
Tsjee… Had dat kutjoch maar uit moeten kijken. Je weet toch dat die bal op je afkomt als je pitcher bent!?
‘Ka-has!’ krijste Jenny. ‘Jíj moet je natuurlijk weer uitsloven! Doe nou eens normaal!!’
‘Inderdaad, typisch Kas,’ zei haar vriendin met het vette haar (waar Kas de naam altijd van vergat), terwijl ze met haar ogen rolde.
Kas bleef doorlopen terwijl zijn handen begonnen te trillen. Hij wist al wat er ging komen.
Okee, rustig blijven nou! Je maakt het alleen maar erger.
Tygo was inmiddels op het veld gaan zitten. Aansteller.
‘Sorry man, ik zag niks. Gaatie?’ kon Kas eruit persen. Zijn stem trilde nu ook al van ingehouden woede. Nog even… Tygo keek hem venijnig aan; ‘Nee het gaat niet!’
Kas voelde zichzelf paars worden. Hij had zichzelf niet meer in de hand.


Intussen fietste Nina zo snel mogelijk naar huis. De laatste twee uur waren uitgevallen en haar vriendin Kristel had voorgesteld om de stad in te gaan. Natuurlijk had Nina ingestemd; gewoonlijk had ze nooit tijd om dat te doen, naast al haar huiswerk en andere dagelijkse verplichtingen. Toch moest ze nu racen om nog op tijd te komen voor haar tennis-training. Ze hoorde iemand hard schelden toen ze langs de sportvelden van school fietste, maar keek niet om wat er aan de hand was. Bovendien zou ze dit - gescheld - thuis ook wel te horen krijgen.

‘Nina! Waar bleef je in hemelsnaam!’ Nina had gelijk. Haar moeder was thuis, helaas. Niet dat dit nou zo’n verrassing was; Lucille was huisvrouw en ze was nou nooit eens toevallig boodschappen doen als Nina thuiskwam. Ze wachtte haar dochter altijd op om haar weer te betrappen op wat-dan-ook. ‘Hup, snel! Tennisracket! Schoenen! Waar is je rokje!?’ gilde Lucille door de gang, terwijl ze rood aanliep. ‘Hoi mam,’ mompelde Nina. Ze probeerde vlug door te lopen. ‘Je redt het nóóit meer op tijd! Waar kom je vandaan!?’ Lucille blokkeerde de weg. Nina biechtte op dat ze naar de stad was geweest. Haar moeder tierde verder; ‘En dan bel je niet even? Ik wacht al een kwartier op je!’ Het had geen zin om ertegenin te gaan, wist Nina. Dat had ze maar een paar keer in haar leven gedaan, en dat was al die keren afgelopen met nog veel meer gekrijs van Lucille, een woedende vader, een periode van doodzwijgen en soms een klap. Zo hadden Nina’s ouders het haar afgeleerd om ooit nog een weerwoord te hebben.

Toen ze een minuut later bij haar moeder in de auto zat, op weg naar de tennisclub, was de preek nog niet afgelopen. ‘En je gaat de komende maand níet-méér-wég! Begrepen?’ Nina zei van ja. Lucille zuchtte.
‘Dus. Heb je wat gekocht in de stad?’
‘O, alleen een shirtje.’ antwoordde Nina vlug.
Haar moeder zweeg.


Kas werd boos en geschrokken aangekeken door de anderen. Hij had zich zojuist weer eens laten gaan, terwijl het niet zijn bedoeling was. Tja, dat was het nooit, ook al voelde het nog zo goed om Tygo uit te schelden. Jenny barstte inmiddels bijna in tranen uit en Kas voelde zich een lul.
‘Sorry,’ zei hij onverstaanbaar en hij liep vlug naar de rand van het veld, richting de fietsenhokken, het geroep van de gymdocente negerend. Hij wilde net wegfietsen toen Joshua, zijn vriend, bij het hek achter hem verscheen.
‘Kas, wacht dan!’ Neerslachtig draaide Kas zich om.
‘Je vergeet je tas, jongen,’ zei Joshua, terwijl hij hem de rugzak toeworp. Kas ving hem op en er viel een korte stilte. ‘Ik wéét het, ik ben weer te ver gegaan.’
Joshua knikte langzaam en grijnsde toen; ‘Maar ik moet toegeven, dat gezicht van Tygo was onbetaalbaar.’

Toen Kas thuiskwam was er nog niemand. Aan het knipperende lampje op de telefoon te zien, had de docente al meteen naar zijn huis gebeld. Met één druk op de knop verwijderde Kas de melding. Hij hoopte maar dat zijn mentor niet was ingelicht, anders zouden zijn ouders alsnog over het voorval horen, op de rapportenavond van school. Gelukkig was zijn rapport wel helemaal in orde. Kas’ schoolprestaties waren, op de één of andere manier, aanzienlijk vooruitgegaan nadat hij van school was veranderd. Op de vorige school stond hij behoorlijk wat onvoldoendes en op aanraden van zijn ouders heeft hij een ‘nieuwe start’ gemaakt op het Lüwer-college.
Kas ging op de bank liggen met een sportblad en zijn Ipod, maar viel na één bladzijde al uitgeput in slaap.


Op de tennisbaan werkte Nina zich kapot. Het ging helemaal niet goed en haar trainer werd steeds chagrijniger. Tot overmaat van ramp kwam haar moeder de laatste tien minuten kijken. ‘Niet treuzelen, Nina! Die bal kon je makkelijk hebben!’ Nu begon zij zich er ook al mee te bemoeien. Nina voelde een boosheid opborrelen, die ze de afgelopen jaren goed in bedwang had leren houden. De trainer bleef maar ballen aanspelen en liet haar van links naar rechts rennen en Nina ging uit frustratie steeds harder terugslaan. De helft in het net. Uiteindelijk was het voorbij en Nina pakte haar flesje water. De zon ging al langzaam onder, maar het leek opeens wel 10 graden warmer te zijn geworden dan eerst.
Lucille keek op haar horloge. ‘Nina, kom mee, je hebt helemaal geen tijd om te drinken! Dat kan thuis nog wel. Je moet nog eten en we moeten naar de ouderavond. Schiet op!’ zei ze, op een irritant toontje. Snel draaide Nina de dop weer terug en ze liep gehoorzaam achter haar moeder aan. Nina wist heus wel dat ze geen talent had voor tennis. Maar ze wist ook dat haar ouders haar nooit zouden toestaan om ermee te stoppen.

Bij het eten was haar vader, meneer Perquin ook thuisgekomen van zijn werk. Hij was directeur van een succesvol bedrijf, één die handelde in groente. Aan dat bedrijf hadden ze dan ook hun dure huis aan te danken. Tijdens het eten was het vaak onaangenaam stil bij de familie Perquin. Nina’s vader was vaak nors en zwijgzaam na zijn werk en Lucille weigerde met volle mond te praten. Het enige waar ze niet mee op kon houden was opmerkingen maken over en naar haar dochter.
‘Je moet je haar nog doen voor we naar school gaan.’ Alsof Nina dat zelf niet kon bedenken. ‘En je bent nog helemaal niet opgemaakt!’ Vreemd zeg, als je net hebt gedoucht, dacht Nina sarcastisch, maar ze knikte toch. Op die manier was haar moeder weer voor even tevreden…


Nina liep door de brede hal van school, terwijl haar ouders achter haar aan liepen. Nou ja, Lucille drentelde meer in haar mantelpakje, dat ze speciaal voor de rapportavond had aangetrokken. Aangezien meneer Perquin ook altijd in pak liep, leek het eerder ze naar een chique diner gingen dan naar school. Het was overigens een erg mooie school: Nina’s ouders hadden haar niet voor niets hiernaartoe gestuurd. De mentor, meneer Versteeg, wachtte hen al op voor zijn lokaal en schudde hen beleefd de hand. ‘Goedenavond, mevrouw. Meneer.’ Het viel Nina altijd op hoe erg meneer Versteeg slijmde tegen haar ouders. Ze gingen tegenover het bureau zitten en de mentor humde dat er geen problemen waren en Nina het uitstekend deed. Zo ging het nog een tijdje door, totdat meneer Perquin pompeus zei: ‘Ik heb wel enkele klachten te melden,’. Versteeg’s gezicht vertrok een beetje en Nina sloeg haar ogen neer. Dit ging iedere rapportavond zo. Het volgende kwartier zou haar vader volmaken met allerlei dingen waar hij het niet mee eens was en waar eens naar gekeken moest worden. ‘Zal ik buiten wachten?’ probeerde Nina. Niemand antwoordde, dus ze stond maar op en liep naar de gang. Daar stond al een andere jongen te wachten. Ze zag niet wie het was, want hij stond met zijn rug naar de deur. Voorovergebukt stond hij in het terrarium te turen dat daar stond. Daar waren een paar weken geleden kleine leguaantjes in geplaatst. Toen Nina de deur dichtdeed, keek de jongen om. Hij had een vriendelijk gezicht, maar ze kon zich niet herinneren dat ze de jongen hier eerder had gezien. Nina glimlachte naar hem en kwam wat dichterbij. Hij bleef haar even aankijken, totdat hij blijkbaar merkte dat hij bijna aan het staren was en vlug knipperde met zijn ogen.
‘Is dat meneer- eh -’ De jongen haalde een briefje uit zijn broekzak en probeerde het te lezen.
‘Versteeg, ja,’ vulde Nina hem aan. ‘Maar mijn ouders zitten daar nog wel een tijdje, verwacht ik.’
‘Ach, ik sta hier goed hoor.’ lachte de jongen. Nina kwam ook bij het terrarium staan. De leguanen zaten op elkaar, onder de warmtelamp, en beiden keken ze lui voor zich uit.
‘Natuurlijk, bij de, eh- parende leguanen.’ Beiden grinnikten ze en er viel even een stilte. Nina zag in het glas het spiegelbeeld van de jongen. Hij had donkerblond haar, een beetje warrig en hij was een stukje langer dan haar. Het viel Nina op dat hij geen standaard gezicht had, maar toch had hij ‘iets’.

Op dat moment besefte ze dat de jongen haar ook recht aankeek, via het glas.
‘Nina, we gaan!’ klonk het vanuit de deuropening van het klaslokaal. Nina draaide zich verschrikt om en liep vlug naar haar ouders toe.


Nina, Nina. Die naam zou hij zeker niet vergeten. Ze had nog een keer terug gekeken toen ze de hoek om ging en had vriendelijk geglimlacht.
Kas liet zich nooit snel om de vinger van mooie meisjes winden, daarom was het ook verrassend dat juist dit meisje zo’n indruk op hem maakte. En al was Kas zeker niet lelijk, toch had hij nog nooit een relatie gehad. Er waren wel meisjes die op zijn uiterlijk waren gevallen, maar als ze hem beter leerden kennen en erachter kwamen dat hij ADHD had, haakten ze al snel af. Ach, dat zei al genoeg over zo’n meisje, genoeg voor Kas om te weten dat het niet zijn type was. Maar dit meisje… Nina. Ze had een een lief gezicht, grote ogen en lichtbruin haar, hoewel het in het licht een beetje rossig leek. Ja, ze was leuk om te zien en dit zou waarschijnlijk niet de laatste keer zijn…

Toen Kas op deze school kwam, was namelijk besloten dat hij het vierde jaar beter over kon doen. Maar het was in de paar eerste weken van het nieuwe jaar al duidelijk geworden dat hij makkelijk V5 kon doen. Hij stond alleen maar zevens en achten, zelfs een 9 voor geschiedenis! Kas was bijzonder geïnteresseerd in geschiedenis: hij vond het fantastisch om alles over de oude koningen en veldslagen te weten te komen. Hij wilde ook dolgraag Geschiedenis studeren als hij van de middelbare school af ging. In ieder geval had Kas snel de gemiste stof ingehaald en nu, na één periode, mocht hij toch door naar de 5e. Bij het rapportgesprek van net was het allemaal geregeld. Daarom moest Kas meteen bij meneer Versteeg langskomen, om kennis te maken met de nieuwe mentor. Meneer Versteeg had echter twee mentorklassen: Kas hoopte vurig dat hij bij Nina in de klas zou worden geplaatst.


Na het weekend bleek dit niet het geval te zijn. Het eerste uur had Nina Spaans en elke keer dat de deur openging keek ze op, om te zien of de nieuwe jongen kwam. Een uur ging voorbij, maar er was nog hoop. Misschien had hij wel geen Spaans. Nina was flink in de war: de halve nacht had ze wakker gelegen, piekerend. Ze vond jongens best leuk en aardig, maar écht verliefd was ze nooit geweest. Ze snapte niet hoe meisjes uit haar klas zo… geobsedeerd konden worden door jongens, of beter gezegd: geobsedeerd door de aandacht die ze al dan niet krijgen van jongens. De deur ging weer open en Nina keek weer op. Het was de leraar, helaas.
Hoe kon het dan dat ze steeds hoopte dat ze hém zou zien?
Hoe kon dat nu, terwijl ze niet eens de náám van die jongen wist?
Nog een uur ging voorbij en Nina was teleurgesteld. Misschien kwam die jongen wel helemaal niet in één van de mentorklassen van meneer Versteeg, misschien wilde hij alleen even iets vragen over een toets Aardrijkskunde, het vak dat Versteeg gaf. Ze zuchtte en Kristel, die naast haar zat keek op.
‘Aan welke knapperd denk jij?’
Even schrok Nina, maar toen merkte ze dat het een grapje was. ‘Aan jou natuurlijk,’ antwoordde ze met een knipoog. Daar nam Kristel genoegen mee.


Verder lezen? Vervolg staat verderop deze pagina. :slightly_smiling_face:

Wow, super geschreven!
Ik vind het helemaal niet standaard. In tegendeel zelfs!
Je bouwt de zinnen goed op en weet nu al de spanning op te bouwen. Ga gauw verder! :ok_woman:

xoxo.

ik vind het heel leuk!

Wow, je schrijft echt super!
Ga door :slightly_smiling_face:

Ik heb besloten om alles zoveel mogelijk bij elkaar te zetten, leest wat makkelijker :wink:

Ik ga wel gewoon door, dan merk ik vanzelf wel wie er leest :grinning:

dit is niet zo’n standaard verhaal.
op girlscene gaan de meeste verhalen over liefde, zoenen. jongens.
blablabla.
ik vind het coel.

Hihi, dankje :wink:
Helaas voor jou komt er , zoals het er nu uitziet, wel iets van liefde bij kijken, maar ik zal er geen middelbare-school-o-wat-een-drama-verhaal van maken, haha.

verder! super:D

Ik schrijf gewoon door hoor, haha :wink:

Vervolg:

Die dag gebeurde er iets wat zelden gebeurde: meneer Perquin schraapte zijn keel om wat te zeggen, tijdens het eten. ‘Vrijdag houd ik een grote bedrijfsbarbecue,’ kondigde hij aan. Lucille knikte enthousiast. ‘Mét after-party. Het wordt fantastisch, er komen bijna 200 mensen!’ Nina probeerde ook enthousiast te kijken, ze kon zich niet voorstellen hoe die stijve andijviehandelaren los zouden gaan. ‘Kan ik ergens mee helpen? Drankjes, hapjes…’ probeerde ze. Haar moeder keek afkeurend. ‘Doe niet zo gek, Nina, dat hebben we allang geregeld. We hebben de beste catering van de omgeving ingehuurd!’, zei ze trots. ‘Natuurlijk, mam,’ zei Nina zo neutraal mogelijk. Ze ging maar weer verder eten.
‘Maar ik verwacht uiteraard wel van je, dat je de hele avond aanwezig blijft. We moeten een goede indruk maken op een aantal belangrijke cliënten van je vader.’ Lucille ging altijd een beetje bekakt praten als ze het over het bedrijf van haar man had. ‘O, trouwens… Daarbij kun je me wel helpen de versiering uit te zoeken. Het is jammer dat het zo kortdag is, maar dat kon niet anders, je weet niet zo ver van te voren hoe het weer wordt…’
Nina keek weer op, dit keer wél enthousiast. De tuin van de Perquins was zo groot dat 200 man geen probleem moest zijn. Maar Lucille kennende, moest elke vierkante centimeter ervan er tip-top uitzien, of eerder over de top. Meneer Perquin mocht zich er absolúút niet mee bemoeien: dit was vrouwenwerk.


Na het eten gingen haalde Lucille een stuk of 6 catalogi tevoorschijn. Op de voorkant van de bovenste, zag Nina een geweldig schouwspel van feestende mensen, omgeven door de spuitende champagne en lichtgevende ballonnen. De twee slopen naar Nina’s kamer en gooiden daar de stapel op het bed. Nina plofte ernaast neer. Lucille aarzelde even, maar liet zich toen ook op het bed vallen; ze giechelde als een meisje. Nina pakte één van de boekjes en sloeg hem open. ‘Folkloristische Fuif…? Boeddhistische Belevenis…? Zegt u het maar!’ Haar moeder moest harder lachen en greep zelf ook een catalogus. ‘Een Sfinx gemaakt van suikerklontjes! Een botsauto-platform!’ Haar ogen werden groot. ‘Ooo, moet je deze tent zien! Hij is perfect!’ Nina zag dat hij inderdaad perfect was. Smalle, goudglimmende stroken hingen sierlijk over de gebroken witte stof. Een prachtig vormgegeven voorkant bood ingang tot een enorme ruimte. Ze keek naar de prijs: 1299,- euro…
‘Maar hij is wel heel mooi he?’, zuchtte Nina.
‘Hij is wel heel mooi.’ Lucille dacht even na. ‘Je vader zal het vast niet erg vinden,’ besloot ze toen en haar blauwe ogen lichtten op. Ach, soms was haar moeder nog zo erg niet. Van deze momenten kon Nina echt genieten, ook al waren ze maar van korte duur. Lucille scheurde de pagina eruit en zocht weer verder. Uiteindelijk hadden ze een enorme hoeveelheid bloembakken en gekleurde lichtjes voor de tuin, twee champagnefonteinen, een goudkleurige loper en zelfs een paar kleine suikersculpturen uitgezocht. Het was inmiddels al half 11 geworden. ‘We huren een paar tuinmannen in die overdag aan de slag gaan, die kunnen meteen de lichtjes ophangen.’, zei Lucille. ‘Nu alleen nog een jurk.’ Ze gaf Nina een kus. ‘Goedenacht.’

Verder lezen? Zie verderop deze pagina.

Lief,

door!

Ik moest vanmiddag opeens snel weg, dus het einde is een beetje afgeraffeld :wink:
Ik ga morgen weer verder!

Nieuwe stukjes geschreven! (A)

haha leuk!

Thanks :laughing:

Iemand tips by the way ? (A)

Het was al gauw vrijdag. 's Ochtends, toen Nina opstond en haar raam open deed, zag ze de tuinmannen al bezig met het gras. Ze liep naar beneden en wilde aan de keukentafel snel een broodje smeren, maar haar moeder kwam op dat moment binnen. ‘Ga eens gewoon aan de keukentafel zitten, je gaat toch niet staand eten?’ Nina sloeg haar ogen ten hemel voor ze zich omdraaide en ging zitten. Lucille zette koffie en zei: ‘Weet je wie vanavond ook met zijn vader meekomt?’
Stilte.
‘Eh, nee?’ zei Nina maar.
‘Ramon!’
‘Oh,’ zei Nina. ‘Leuk…’ Ramon was de zoon van een erg belangrijke klant van meneer Perquin, maar een ontzettende sukkel. Ook Ramon zat bij Nina op school en ze kan zich maar al te goed herinneren dat hij haar probeerde te zoenen op een schoolfeest. Gelukkig had ze hem net op tijd kunnen ontwijken. Nina propte het laatste stuk van haar broodje naar binnen en vluchtte naar boven voor Lucille er wat van kon zeggen.


Die vrijdag zag Kas Nina voor het eerst. Ach, het was achteraf best logisch dat hij haar nog niet hadden gezien, buiten het feit dat ze in een andere klas zaten: hij was erachter gekomen dat Nina vaak naar buiten ging in de pauzes, terwijl hij binnen bleef, bij de kluisjes. Verder was de school zo groot dat het best mogelijk was dat hij haar nog niet had gezien. Maar nu kwam ze langs zijn lokaal lopen. Even bleef Kas naar haar lichtbruine lokken kijken, hij wilde op het raam kloppen zodat zij hem zou zien. Nee, dat zou raar overkomen. Hij kon aan de leraar vragen of hij naar de WC mocht… Op dat moment brulde zijn leraar economie door de klas. ‘Erbij blijven!!’ Kas ontwaakte uit zijn trance en keek weer naar het bord, maar zoals altijd was hij weer snel afgeleid. Hij porde Joshua. ‘Heb je het gezien? Zaterdag weer tegen QC hè?’ Joshua knikte nors. ‘Dat zal weer een feest worden,’ zei hij sarcastisch. De vorige honkbalwedstrijd die hun team tegen de Quick Caps hadden gespeeld was uitgelopen op één grote ruzie. Behalve ontzettend grove en agressieve spelers was de scheidsrechter erg partijdig geweest. Zaterdag moesten ze gelukkig thuis spelen. De leraar keek waarschuwend hun kant op.
‘Mag ik even stilte?’
‘We gaan winnen.’ zei Kas fanatiek. ‘We móeten wel.’
‘Kas!’
‘Sorry meneer.’

Verder op de pagina doorlezen :slightly_smiling_face:
Geloof me, haha, er komt meer actie!

verder ;a