Verhaal: Titel?

[b]Hea,
ik ben volgens mij heel slecht in schrijven.
Maar had even niks te doen en verveelde me en dacht, waarom probeer ik het niet gewoon een keertje. Ik ben denk ik een echte schrijf ramp maar ik zie het gewoon als een leuk probeerseltje. Tips zijn altijd welkom, en kritiek ook. << Maar die hebben jullie vast in over vloed. =)

Als het echt walgelijk slecht is gewoon even zeggen en dan weet ik dat ik iets ander moet zoeken om de tijd te doden.

Trouwens ik ben nog titel loos, weet niet eens welke wendig het verhaal neemt. Titel tips ook welkom! =)

Nou het begin stukje;[/b]

[i]Haar kleine voetjes plakte aan de koude tegel vloer, haar slanke vingers krulde zich om het hoekje van de houten deur. Ze stond daar als een klein poppetje dat elk moment kon verwaaien met het kleinste vleugje wind. Door de kier kon ze duidelijk zien dat haar grootmoeder hoofdschuddend sprak met de man in het zwarte pak. Ze observeerde de man in het pak, hij had amandel bruine ogen en zwarte haren die stuk voor stuk, krampachtig door gel op hun plaats werden gehouden. Als ze de man op straat was tegen gekomen had hij een aardige indruk op haar gemaakt, maar nu hij daar zat 's avonds en slechts een zwak licht de donkere kamer verlichte had hij wat angstaanjagends.

De koude tegelvloer hadden haar voetjes zo afgekoeld dat ze nu begonnen pijn te doen. Ze wipte van haar ene voetje naar de ander. In opperste concentratie bleef ze kijken naar haar grootmoeders gekreukelde handen die ze door haar oude zilvergrijze haren liet gaan. De man nipte wat van zijn koffie en legde daarna een zwart koffertje op de tafel. Er verschenen veel papieren over de tafel.

Een gaap kroop uit haar mond, geschrokken hield ze haar hand snel voor haar mond. Want groot moeder zei altijd; ,Pas maar op, straks kruipt de duivel naar binnen.’’ De gaap herinnerde haar eraan waarom ze beneden was gekomen, haar plakkerige bed had haar vermoeide lichaampje uit naar beneden gejaagd om een glas water te vragen. Maar nu ze daar zo stond in het donkere halletje durfde ze niet te storen tussen de vreemde man en haar oma die druk in gesprek waren. Even was ze in haar gedachtes verzonken maar haar aandacht werd al gauw weer getrokken door de man die opstond en achter grootmoeder ging staan. Grootmoeder rommelde wat in het tafellaadje en haalde een balpen te voorschijn en kraste een van de blaadjes. Met nieuwsgierige oogjes bekeek het meisje grootmoeders ernstige gezicht. De man glimlachte en zei ; , Bij deze bevestigd u afstand te doen van Jody.’’ Bij het horen van haar naam keek ze geschrokken op. Ging het gesprek dan over haar?
[/i]

Badend in het zweet word ze wakker, de donzen deken plakt aan haar lichaam dat slechts gehuld is in katoenen ondergoed. Zweet druppels laten zich ongestoord als pareltjes van haar lichaam druipen. Haar hoofd word gepest door het eeuwige geklop van hoofd pijn. Onhoorbaar stapt ze uit haar bed op de houten vloer, haar voeten zoeken heimelijk naar de koude tegelvloer. Bij die gedachte voelt ze haar maag samen trekken door het gemis naar vroeger. Vroeger, een tijd die geweest is en waar ze niks van af weet. Ze zou op zulke momenten de gang ongestoord op willen lopen om naar de badkamer te gaan en daar haar handen te laten afkoelen onder een straaltje ijskoud water om alle gedachtes in het putje van de gootsteen te laten verdwijnen samen met het koele water. Maar ze weet dat absoluut niet mag. Na tienen moet het stil zijn en aan de kleur van de nacht valt aan te nemen dat de klok zijn wijzers heeft uit gestrekt naar de twaalf uur. Ze kruipt weer in haar bed en voelt hoe zoute tranen in haar roze wangen bijten. Waarom huilt ze, door die stomme droom waarvan ze een klein beetje proeft uit haar verleden? Van een vrouw met grijze haren die mogelijk haar groot moeder zou zijn? Maar waarom had ze dan afstand van haar genomen? Vele vragen sussen haar in een onrustige slaap om morgen weer te ontwaken als de ochtend dauw op het slaapkamerraampje haar wekt.

^^Kuch…
Wat vinden jullie?

Ik vind dat je helemaal niet zo slecht schrijft. Sommige dingen kan je wel iets mooier met andere woorden vertellen, maar ik vind het wel goed geschreven hoor. Ga maar verder =)

Je kan erg goed schrijven naar mijn mening, verder :grin:

[b]Tanks! :’)

Nog een stukje, persoonlijk vind ik het nog slechter als eerst mja, ik weet even echt niks anders. Volgende stukje:[/b]

Twee plakkerige handjes schudde haar zachtjes heen en weer. Als ze haar ogen opent ziet ze Lieve met een betraand gezicht naast haar bed staan. Met Lieve deelt ze pas 1 jaar de slaapkamer en naast lieve ligt er nog een meisje in de kamer; Purly. Lieve is de jongste ze is net 4jaar, Purly is een stuk ouder ze is 16 en telt de dagen totdat ze achttien is en mag vertrekken eigenlijk heet ze niet echt Purly haar naam was verloren in de tijd, alsof het ergens was blijven hangen en niemand wist waar het was. Maar toen ze op een dag buiten een plaatje vond met een hondje vol met zwarte vlekjes en er boven aan in prachtige rode krulletters ; Purly geschreven zag staan besloot ze zichzelf Purly te noemen. Die naam is waarschijnlijk geboren toen Purly een jaar of 3 was.

Ze wrijft in haar ogen om wakker te worden en slaat daarna haar handen om Lieve heen ze fluistert in het oor van het meisje; ,Lieve? Waarom lopen er traantjes over jou fluweel zachte wangen?’’ Het meisje maakt zich los uit haar armen en kijkt naar haar voeten, haar stemmetje tril alsof ze bang is dat iemand het zal horen en haar zal trekken naar de duisternis: ,Ik was bang dat je dood was, je lag daar zo stil.’’ Een zucht verlaat haar mond en ze zegt tegen Lieve; ,Maar Lieve toch, ik heb helemaal geen tijd om dood te gaan. Wie moet er je anders s’avonds in stoppen of helpen met je klusjes? Nee Lieve, voor mij is het nog geen tijd om me te bevinden tussen engelen en zachte stapel wolken.’’ Misschien enigszins verrast kijkt Lieve haar aan, maar dan haalt ze haar schoudertjes op en loopt naar de kleding kast. Vermoeid sjokt ze achter Lieve aan. Lieve gaat op haar tenen staan en grijpt zich stevig vast aan het handvat van de kast en trekt hem naar achteren open. Voorzichtig pakt Lieve haar gele jurkje uit de kast. Het is maandag dus moet iedereen een gele jurkje aan, even kijkt ze naar lieve die het gele gewaad over haar hoofd laat glijden wat veel te makkelijk gaat om dat ze zo mager is, als je benieuwd was hoeveel ribben een meisje bezat had je ze zo bij Lieve kunnen tellen. Lieve gaat op haar bedje zitten en zegt;, Jody, wil jij mijn sokken aan doen?’’. Geërgerd krullen haar wenkbrauwen zich boven haar donkere ogen ,Wacht even Lieve, ik trek eerst zelf mijn kleren aan!’’ Ze sjort wat aan het gele jurkje wat moeizaam aan te trekken valt, omdat ze nu al een jaar elke maandag in het zelfde gele jurkje moet, terwijl ze toch aardig wat gegroeid is. Maar waarschijnlijk krijgt ze pas over 2 jaar een nieuwe. Ze trekt de gele kniesokken aan en de zwarte schoenen lijken moeiteloos te sluiten om haar smalle voeten vervolgens loopt ze naar Lieve toe en laat haar in de sokjes stappen, zelf trekt Lieve de sokjes wat omhoog, de schoentjes van Lieve trekt ze strak aan zodat die vandaag niet los zullen gaan en niemand haar veters meer hoeft te strikken. Lieve trekt haar bed recht en klopt haar kussen op, daarna maakt ze het bed van haar ook op. ,Dankjewel Lieve.’’ beantwoord ze Lieve’s stralende gezichtje. Purly heeft zichzelf ondertussen uit haar dromen gewekt en doet vliegensvlug wat gedaan moet worden. Net op tijd heeft ze haar kleren aan, haar bed opgemaakt en staat ze klaar voor de deur te wachten. Pfff. Ze zucht ze moet er niet aan denken wat er gebeurt was als Purly niet op tijd had klaar gestaan. De slaapkamer deur word geopend, zenuwachtig knijpt Lieve in haar hand. Ze begrijpt Lieve wel, toen ze hier net was had ze dat waarschijnlijk ook gedaan als ze afwachtte welke bui Marjan had maar nu ze hier al meer als 10 jaar was deed ze dat inmiddels al niet meer, ze was er aan gewend dat Marjan soms kwaad binnen kwam en ergens wel een klein foutje vond waar ze je op kon bestraffen. En dat bestraffen was absoluut geen pretje!

Up?!

Nobody?

[b]Als je het slecht vind mag je ook reageren! ;'o

Pleas. Up.[/b]

  • het is 's avonds
    ** Bij het horen van haar naam keek ze geschrokken op. Ging het gesprek dan over haar? (dit vind ik persoonlijker mooier en makkelijker lezen. =D)
    in elk geval
    MEER!
    VERDER!
    DOORGAAN!
    NIET STOPPEN!
    ENZ…
    duidelijk?

het verhaal is fucking mooi!

Dankjewel. :flushed:

Upje.

Sorry dat ook ik je verbeter :blush:
… had hij wat angstaanjagends.
… dat ze nu begonnen pijn te doen.
… die ze door haar oude zilvergrijze…
… geschrokken hield ze haar hand voor haar mond.
… want grootmoeder zei altijd…
… rommelde wat in het tafellaadje (het is een lade)
… als pareltjes van haar lichaam…
Zo, dit waren ze, verder zijn er soms woorden, zoals grootmoeder die je van elkaar schrijft :wink: Ik zou zeggen, let goed op hoe je je zinnen bouwt en spelling :grinning: Ook wat meer leestekens zouden het lezen fijner maken :wink:
Het is wel een leuk verhaal :wink:
Succes ermee :slightly_smiling_face:

GA DOOR!!
GA DOOR!!
GA DOOR!!
GA DOOR!!
ENZ ENZ…

ps. trommel je de andere juryleden nog op, want er zijn al verhalen ingeleverd… ook die van kylen1997 is ingeleverd! :grinning:

Hey heey, ga snel door, het is echt een heel gaaf verhaal!
Heel leuk om te lezen!

xx

Door door door!

niet letten op de ‘dwazen’ die jouw meesterwerk niet bewonderen. :meisje:

You gooo.

Thanks voor jullie reacties! =)
Zou zo een stukje bij schrijven, eerst even de verhalen wedstrijd checken!

Ik was al bezig met het optrommelen van de rest. =’)
Nooit verwacht dat er zulke positieve reacties zouden zijn!

xxxx’ Heel erg bedankt.

Dankjewel, ja ik weet dat mijn spelling en zindsbouw niet al te best is.
-Dislexie.- Dankjewel, dat je de moeite hebt genomen om me even te wijzen op een aantal fouten.

xxx’