VERHAAL! titel komt later.. doorgaan of stoppe?

Hoooi …
ik heb vandaag even een stukje geschreven. Hoop dat jullie het leuk vinden! Misschien hebben jullie nog wat tips ofzo? Oja, het is misschien nu nog wat vaag, maar later snap je het wel =) Het begint met een stukje van nu en dan gaat het terug in de tijd, maar je ziet het vanzelf wel!

-----------------------------------------------------------------------

Langzaam loop ik de school binnen… wat vroeger zo vertrouwd voelde was er niet meer. Mijn vrienden waren er niet meer, de gezelligheid was er niet meer en ik voelde mij mezelf niet meer.
Na drie stappen had ik al in de gaten dat iedereen naar mij keek, ik voelde het. Ik voelde de mensen naar mij kijken alsof ze mij nog nooit eerder hadden gezien.
Haastig loop ik naar mijn kluisje, ik voelde me opeens verdomd eenzaam. Konden die mensen niet denken, konden die mensen niet bedenken dat ik dat niet fijn vond. Dat ik eigenlijk hier helemaal niet wou zijn… dat ik eigenlijk helemaal nergens meer wou zijn.
Langzaam kwamen de tranen weer, maar ik wilde het niet. Niet nu, niet hier. Niet waar iedereen het kon zien.

Hoofdstuk 1.
Ooit heeft iemand mij gevraagd, midden op straat, waarom ik deed wat ik deed. Lachend had ik gezegd dat ik kleren aan het kopen was, omdat ik anders naakt rond zou lopen.
Nu, een paar maanden later, probeer ik altijd nog een echt antwoord te vinden op die vraag. Waarom doen mensen wat ze aan het doen zijn? Waarom doe je niet gewoon een keer wat anders. Waarom zou je ervoor kiezen om vandaag dit te doen, terwijl je ook iets anders kan doen. Nee, ik heb het antwoord nog nooit gevonden.

Nu ik hier sta, vraag ik mezelf ook ernstig af wat ik in godsnaam aan het doen ben. Waarom ik mijzelf dit aandoe. Ik weet ook wel dat het moet, dat alles zo geregeld is, maar toch. Als ik mocht kiezen wat ik vandaag zou doen, zou ik dit niet doen.

Aarzelend ga ik zitten op een bankje in de kantine, ik besluit Elisa maar eens te gaan sms’en hoe mijn dag verloopt. Ik heb zoveel te vertellen, te klagen en te zeuren, maar ik besluit het op een kort berichtje te houden. Vanavond bel ik haar wel om te vertellen hoe het ging toen ik het eerste uur het wiskunde lokaal binnenkwam en iedereen opeens stil was en naar mij ging kijken. Hoe ik een uur lang naast een meisje zat onder frans die vloeiend Frans kon spreken, terwijl ik dat al twee jaar niet meer heb gehad. Ook hoe het was om deze eerste pauze door te komen zonder haar, zonder mijn oude lieve vrienden. Mijn moeder zei vanochtend nog; ‘gewoon bij mensen gaan zitten, het komt altijd goed… ‘. Nou zo goed kwam het dus niet deze pauze. Ik pak mijn telefoon en sms Elisa dat ik haar mis en dat ik gauw een dagje terug naar Alkmaar ga. Het is immers makkelijk te doen met de trein.
Als ik mijn telefoon dichtklap zie ik twee jongens op mij afkomen. Ik had ze al eerder gezien vandaag, ze zaten bij mij in de wiskunde klas. Jordi heette er eentje, de leukste als je het mij vraagt. Met zijn bruine haar, wat lekker door de war zat en zijn mooie groene ogen. Zo’n jongen die stoer is, maar ook heel lief is. Zo’n jongen die alles voor je wilt doen, omdat hij zoveel van je houdt.
‘Hé, jij bent hier zeker nieuw ofzo’ vraagt de andere jongen opeens. ‘Ik ben Pieter, dat is Jordi’. Pieter was anders dan Jordi zag ik nu al. Hij was stoer, maar dan ook alleen maar. Hij had een stoer jack aan en in zijn blonde haar zat gel, veel gel.
‘Oh hoi, ja ik ben hier nieuw’ zeg ik. Ik kijk de jongens aan, ze grijnzen nog steeds en ik grijns terug. ‘Ik ben Ellis’.
Ik wil nog wat zeggen maar dan komt er een meisje aangelopen. ‘Wat doen jullie hier’ vraagt ze terwijl, ze mij eens goed bekijkt. Ik heb een hekel aan mensen die je eens goed bekijken. Zelf doe ik het overigens ook, maar dat maakt niets uit.
Het meisje wat bij ons is komen staan heet Heleen. Ik word spontaan jaloers op haar geweldig schoenen. Eigenlijk zag ze er helemaal leuk uit. Haar mooie blonde haren had ze aan de zijkanten opzij gezet en de rest had ze gekruld. Ze had een geweldig jurkje aan met een legging, zodat iedereen haar lange benen kon zien. Het was zo’n meisje op wie elk ander meisje jaloers is, omdat ze gewoon perfect is en op wie alle jongens stiekem verliefd waren.
De bel ging en ik stond op. ‘Ik ga maar eens, want voordat ik weet waar ik heen moet is de les al bijna afgelopen’ zei ik lachend.

Toen ik naar het lokaal liep bedacht ik me opeens dat het misschien helemaal niet erg was om hier heen te verhuizen. Dat Groningen misschien wel veel leuker is dat Alkmaar en dat alles best mee viel.
Ik vroeg mezelf nog een keer af wat ik aan het doen was en deze keer had ik eindelijk een antwoord; ik was bezig met het begin van mijn nieuwe leven.

Leuk Leuk Leuk, ga verder! Misschien vind je het ook leuk om mijn verhaal te lezen (A), moet je even op mijn profiel kijken. Jij schrijft in ieder geval erg leuk!

leuuuuk

ga maar verderr

Ja leuk geschreven, verder!

oke, ga ik verder =) komt morgen wel weer een stukje/hoofdstuk
dankjewel voor de leuke reactie’s !

Okee ik zal wachten xd

wnneeer komt er meer :frowning_face:

sorry mensen. ik heb het ongelooflijk druk met school, stad in, 's avonds meestal even naar vriendinnen toe & ook nog werken… van het weekend komt het er ook niet van want: feeeesten
dus sorry, misschien vlgende week ;$