[VERHAAL] The World,Lost love and I

ik ben laatst begonnen aan dit verhaal, meningen?

Voorzichtig gleden mijn vingers over de glanzende zijde.
Duur,dat was het zeker,maar was het het waard?
Ik bekeek mijzelf in de spiegel,en volgde met mijn vinger de contouren van mijn junkbeen tot mijn bovenlip. Zachtjes beet ik op mijn nagel.
“Heeft u al een keuze gemaakt?”
Verschrikt greep ik naar het gouden kettinkje om mijn nek.

zijn kettinkje

“Nee nog niet” stamelde ik terwijl ik mezelf van de spiegel afwende.
De verkoopster knikte en verdween.
Langzaam draaide ik me weer terug naar de spiegel.
Nog maar vier weken, 4 weken in Nederland, en dan zou ik vertrekken.
Het eindexamengala zou de laatste keer zijn dat ik Mike zou zien.
De dag daarna zou ik vertrekken.
Ik had me rugzak gepakt,het vliegtuig was geboekt.
Ik kon niet meer terug.
Of wel?
Ik kon de vlucht annuleren, me inschrijven op een universiteit (met mijn cijferlijst zou elke universiteit me toelaten) en verder gaan met Mike.
Ik schudde mijn hoofd,dit was niet het moment om te twijfelen.
Ik had mijn beslissing genomen,en er lang over nagedacht.
Vanaf mijn 10e droomde ik over een wereldreis,verre landen verkennen,vreemde talen leren,verschillende culturen zien…
En nu, nu ik mijn droom eindelijk waar kon maken, twijfelde ik door een jongen.
Ik zuchtte,beslissingen nemen was nooit mijn sterkste punt geweest.

verder?

up?

oehh verdergaan (: !

Je entert te veel, wat het lastig laakt om te lezen.
Verder is het nogal een typisch GossipGirl-stijl verhaal. You know, het gaat over een rijk meisje en nog iets over jongens en verliefdheid met (waarschijnlijk) ergens nog een vleugje jaloezie, en misschien nog iets met vriendinnen. Niet bepaald mijn genre.

Vind ik ook

ze is niet rijk :wink:
en ze gaat dit jaar een wereld reis maken :stuck_out_tongue:
nouja ik ga wel verder ^^

Thuis aangekomen checkte ik eerst het keukenraampje,om zeker te weten dat er niemand was. Mijn moeder zou me voor gek verklaren als ik haar vertelde dat ik voor 400,- een Galajurk had gekocht. Ik snelde naar boven en hing de jurk achterin mijn kast. Ik ging op mijn bed zitten en keek mijn kamer rond. Hij was niet erg groot,net groot genoeg voor een bed bureau en kledingkast. Alles was in een vertrouwde kleur donkerblauw geschilderd. Het leek alsof zelfs mijn kamer -vol jeugd herinneringen- me smeekte om hier te blijven,om naar college te gaan en -het allerbelangrijkste- om verder te gaan met Mike.Ik zuchtte en legde mijn hoofd op mijn kussen. Maar toen viel mijn oog op de vele posters die mijn kledingkast en de smalle open stukje muur bedekten. Posters van wilde dieren,witte stranden,moskeen, en nog vele andere. Dit was mijn droom.
Verschrikt sprong ik op toen mijn mobieltje afging,het was een smsje van Mike:

Hey schat!
Ik heb net een pak gekocht!
geloof me ik zie er uit als een aap :stuck_out_tongue:
heb jij ook al een jurk?
heb super zin in het gala!
hou van jou!

Ik beet op mijn lip,ik had Mike nog niks verteld over mijn wereldreis, ik had het zo lang mogelijk willen uitstellen. Uiteindelijk had ik besloten om het op het gala te vertellen. Maar die dag kwam steeds dichterbij…

Hoi!
je ziet er vast fantastisch uit in een pak howr :stuck_out_tongue:
ik heb ookal een jurk (L)
zie je op het gala!
xx

Ik klapte mijn mobiel dicht,en liep naar beneden.

reacties?

Kan je opletten dat je een spatie doet na je komma’s, en niet ‘me’ maar ‘mijn’ zeggen? :'3

De volgende dagen gingen snel voorbij, en daarmee kwam het gala steeds dichterbij…

“Wanneer ga je het Mike vertellen?” vroeg Romy.
We zaten in de Mcdonalds, met 2 grote aardbeien milkshakes.
“Tijdens gala” antwoordde ik onzeker.
Romy knikte, ze wist dat ik het moeilijk vond om het aan Mike te vertellen. Snel veranderde ze van onderwerp.“Weet je het al van Daan en Lauré?”
Ik schudde mijn hoofd.“Nou laatst zag Iris…”
Ik staarde uit het raam terwijl ze vrolijk door kletste.

“Hoe was het met Romy?” vroeg mijn moeder toen ik de keuken in kwam.
“Leuk” loog ik en plofte op 1 van de groene keukenstoelen.
“Nog een galajurk gekocht?”
Ja alleen niet nu, vorige week toen ik zei dat ik naar Iris was. Hij kost 400 euro.
“Ja” loog ik weer, ik was blij dat mijn moeder achter het fornuis stond, nu kon ze mijn rode hoofd niet zien.
“Laat hem zo maar even zien” antwoordde mijn moeder opgewekt.
Shit! Wat nu?Ik kon moeilijk de jurk laten zien. Iedereen die ook maar een beetje verstand van had zou zien dat hij minstens 200 euro zou hebben gekocht!
“Ja is goed” mompelde ik en vluchtte naar boven.

oke,
maar waar gebruik ik “me” dan?

verder, je bent nu toch online =)

up

verder…

Boven opende ik voor de zekerheid eerst mijn kledingkast,voordat ik op mijn bed neer plofte. Maar de jurk hing er nog. Ik leunde met mijn hoofd op mijn handen,en zo gauw als ik aan Mike dacht was ik het Mijn-moeder-wil-mijn-galajurk-zien probleem vergeten. Ik probeerde zijn gezicht voor te stellen als ik het hem vertelde.
Zou hij boos zijn? Of juist verdrietig? Of nog erger,zou het hem allemaal niks uitmaken? Ik schudde mijn hoofd. Dat laatste was onmogelijk,we hadden al 2 jaar een relatie. Al waren we het laatste jaar wel een beetje uit elkaar gegroeid…
“Eten!” riep mijn moeder van beneden. Zuchtend stond ik op, dit zou een lange maaltijd worden.

Wonderbaarlijk genoeg was mijn moeder gisteren niet over mijn galajurk begonnen. Wel had ze de hele tijd over mijn reis aan het praten. Ik at rustig en knikte af en toe.

up