[Verhaal] The Village

Helloo everyone. Ik heb besloten om maar eens aan een verhaal te beginnen en heb nu al een aardig stuk geschreven. En ik wilde het toch wel even op Girlscene plaatsen, dus hier is alvast de inleiding!

http://i50.tinypic.com/2jga5hw.jpg

Erin Silver is een 17 jarig meisje met lang blond haar en een mooi figuur. Ze heeft hele mooie felgroene ogen, die bij veel mensen opvallen. Een half jaar geleden is haar moeder gestorven, doordat ze was aangereden door een auto. De mensen die het hebben zien gebeuren, zeiden dat de auto bewust op haar afreed. De dader is nog steeds niet gepakt en Erin wil hem maar al te graag achter slot en grendel. Haar vader denkt daar anders over, hij wil juist alles achter zich laten en daarom besluit hij om te verhuizen naar een oud dorpje. Zijn grootouders hebben daar ook gewoond. Als Erin in het dorpje aankomt, merkt ze dat er iets fout is. Er hangt een mysterieuze sfeer en de mensen doen erg geheimzinnig. Erin komt steeds meer te weten over dit dorpje en er blijkt veel meer te gebeuren dan je op eerste oogopslag ziet. Dit dorpje heeft een vage geschiedenis, maar wat als zij er zelf ineens in voorkomt?

Iemand interesse?

Ah Que, leuk! Het klinkt echt heel leuk. (:

yeaaah, thanks !

yupp :slightly_smiling_face:

Quetjeee, schrijvingsskillzzz enzo!

Hier is het eerste stukje alvast (:

Ze keek uit het raam van de auto naar de omgeving die voorbij flitste. Langzaam reden ze haar oude, vertrouwde stad uit. Wat zal ze iedereen gaan missen. Waarom moest haar vader er dan ook voor kiezen om naar zo een verschrikkelijk klein dorpje te gaan verhuizen. Aan de foto’s had ze gezien dat het dorp eruitzag alsof het uit de middeleeuwen stamde. Ze had haar nieuwe huis nog niet eens kunnen bekijken, omdat haar vader het leuk vond om dat een ‘verassing’ te laten. Ongeduldig tikte ze met haar nagels op het raam van de auto. Het was al een hele tijd stil in de auto, te stil naar haar zin, ook al had ze geen zin om met haar vader te praten. Hij was immers degene die haar naar dit dorpje meenam. Ze deed haar oortjes in haar oren en zong zacht mee met de muziek die ze luisterde.

Iets meer dan twee uur later kwam de auto tot stilstand. Erin keek geschrokken op toen ze de luide en enthousiaste stem van haar vader hoorde. ‘We zijn er!’ Riep hij en gooide meteen het portier van de auto open. Langzaam volgde Erin zijn voorbeeld en stapte uit de auto. Ze keek naar het grind onder haar voeten en liet toen langzaam haar blik omhoog glijden, langs het huis. ‘En wat vindt je ervan?’ Hoorde ze haar vader toen vragen. Het huis was groter dan ze had verwacht, maar zag er erg oud uit. Het was alleenstaand, met een trappetje naar de grote voordeur en donkerblauwe luiken naast de ramen. Het paste precies in dit dorpje, al zag het er toch net wat anders uit dan de andere huizen. ‘Wel oké,’ zei ze tegen haar vader die haar ongeduldig aankeek. Hij opende de achterklep van de auto en tilde de koffers uit. Erin pakte haar eigen koffers en sleepte die achter haar aan. Ze liet ze vlak voor het huis staan en klom het trappetje op naar de voordeur die tot haar verbazing niet op slot zat. Langzaam duwde ze de deur open en stapte naar binnen. Ze kwam in een soort van hal terecht met een grote kapstok voor de jassen en een lange spiegel aan de muur. De vloer was van eikenhout, wat haar voetstappen erg gehorig maakte. Ze liet haar hand langs de muur glijden, terwijl ze de gang doorliep richting de woonkamer. Haar vader had alles al ingericht. De woonkamer was erg groot, zoals bijna alles in het huis. Er stond een lange zwart leren bank en er lag een kleed met een houten salontafel erop. De zon scheen volop door de grote ramen aan de voorkant van de woonkamer. Wat haar nog het meest opviel, was het schilderij wat aan de muur hing. Er stond een vrouw op van middelbare leeftijd die erg angstig uit haar ogen keek. Erin huiverde even, waardoor er kippenvel op haar armen ontstond. Snel liep ze weer de hal in en liep de houten trap op naar de eerste verdieping.

upjee

Lijkt mij wel leuuk… Upje;)

thanks, en bedankt voor de tips, ga het meteen even veranderen (:

Alvast het tweede stukje:

Ze koos willekeurig een deur uit en maakte die open. Toen ze naar binnen keek zag ze een groot tweepersoonsbed staan. Haar vaders kamer dus. De volgende deur was de badkamer en er was nog een soort van studeerkamer en een kamer die nog leeg stond. Haar eigen kamer zat nog een verdieping hoger, had haar vader haar verteld. Ook kreeg ze een eigen badkamer op die verdieping. Nieuwsgierig liep ze de tweede trap op en kwam in een grote ruimte terecht. De muren waren strak wit geverfd, wat de kamer nog ruimer deed lijken. In de hoek stond een tweepersoonsbed met roze dekens. Haar vader had wel erg zijn best gedaan om het leuk voor haar te maken. Ook had hij een aantal leuke foto’s in zilveren lijsten aan de muur gehangen. Ze liep er naartoe en bekeek de foto’s stuk voor stuk. Er hingen foto’s met vriendinnen, van vakanties, van haar hockeyteam, maar er was één foto die meteen haar blik ving. Het was een foto van haar, samen met haar vader en moeder. Toen ze nog een leuk gezinnetje vormden. De foto was gemaakt op vakantie en ze keken alle drie erg vrolijk. Zacht streek ze met haar vingers langs de lijst van de foto en zuchtte even. Stiekem verlangde ze nog steeds terug naar de tijd dat haar moeder er nog gewoon was, dat ze ’s avonds met ze drieën aan tafel aten en spraken over wat er die dag was gebeurd. Haar ouders luisterden altijd nieuwsgierig naar haar verhalen over school, hockey en allerlei andere dingen. Dat was allemaal anders nu. Ze wierp nog één blik op het lachende gezicht van haar moeder en liep toen verder. Er was nog één deur op haar kamer, op die van haar kledingkast na, die overigens erg ruim was. Het was de deur naar de badkamer. Ze liep naar binnen en keek om zich heen. Dit was veel mooier dan ze had verwacht. De muren waren, net als in haar kamer, strak wit en de vloer was betegeld met mooie, witte, glimmende tegels. Er stond een bad in de hoek van de badkamer en er was een wastafel met een mooie spiegel erboven. De lichten gingen automatisch aan als je naar binnen liep. Ze wierp een blik in de spiegel en glimlachte even. Misschien werd dit toch wel beter dan ze had verwacht.

Verder! :grinning:

nieuwe volger :slightly_smiling_face:

ik zal vanavond nog wel een stukje posten (:

Ik heb al een tijdje niet meer geschreven, maar wil toch graag verder gaan. Ik heb al aardig wat in word staan en heb de bovenstaande stukjes ook wat verbeterd. Hier is ook nog een stukje.

Toen ze haar kamer nog even goed had bekeken, was ze naar beneden gegaan om vervolgens haar koffers naar haar kamer te tillen. Ze pakte al haar kleding uit, vouwde ze zorgvuldig op en legde ze netjes in stapeltjes in haar kast. Haar jurkjes en vestjes hing ze op en haar schoenen gingen helemaal onderin. Ook richtte ze de badkamer nog in met haar spulletjes en besloot toen dat het tijd was om het dorp een beetje te gaan verkennen. Aangezien ze nog in een makkelijke kleding liep, die ze speciaal voor het verhuizen had aangetrokken, moest ze zich nog even omkleden. Ze deed een kort spijkerbroekje aan met een los hemdje die ze daar een beetje instopte. Ook trok ze nog haar witte all stars aan en liep toen haar kamer uit naar beneden.
Ze liep meteen de voordeur uit en zag toen dat haar vader met een man stond te praten. Langzaam liep ze hun kant op en glimlachte even naar haar vader. Vervolgens stak ze haar hand uit naar de man die met haar vader aan het praten was. ‘Ik ben Erin,’ stelde ze zichzelf voor. De man schudde glimlachend haar hand. ‘Ik ben Christopher, maar iedereen noemt me Chris.’ Hij liet mijn hand weer los en op dat moment hoorde ik het geluid van een motor en zag hem bij het huis naast ons tot stilstand komen. Er stapte een jongen af en hij zette zijn motor neer. Ook deed hij zijn helm af en legde die op zijn zadel neer. ‘Oh kijk dat is mijn zoon,’ zei Chris opeens en wenkte hem met een gebaar naar zich toe. Ik keek naar het gezicht van de jongen. Hij had erg mooie felblauwe ogen, een lichte tint van de zon en bruin haar. ‘Erin, dit is mijn zoon Bryan,’ zei Chris toen. De jongen, die dus blijkbaar Bryan heette, stak zijn hand naar me uit en glimlachte. ‘Ik ben Bryan, jullie zijn dus de nieuwkomers?’ Ik schudde glimlachend zijn hand. ‘Ik ben dus Erin en klopt, we zijn nieuw hier,’ vertelde ik. ‘Heb je misschien een rondleiding nodig? Ik kan je er wel één geven hoor,’ zei hij meteen. Ik twijfelde even, maar knikte al snel. ‘Ik was net van plan om het dorp een beetje te gaan verkennen, dus dat lijkt me wel leuk.’

Niet veel later liepen Bryan en Erin samen de straat uit. ‘Jullie hebben wel een mooi huis.’ Zei Bryan toen opeens. Ik knikte even en keek hem aan. ‘Eigenlijk had ik het veel kleiner verwacht, maar het is inderdaad erg mooi,’ zei ik toen instemmend. ‘Jullie zijn in ieder geval nu al veel beter dan de vorige buren,’ grinnikte Bryan toen. ‘Wat waren dat dan voor mensen?’ Vroeg Erin meteen nieuwsgierig en haalde een hand door haar haar, wat meteen weer goed in model viel. ‘Nou, dat was een nogal oud stel, ze zeiden normaal nooit wat tegen ons, maar konden zeuren als de beste.’ Erin lachte even en keek op toen ze opeens een meisjesstem hoorde roepen. ‘Hé Bry!’ Het was een meisje met mooi bruin, golvend haar die aan de overkant van de straat liep. Naast haar liep nog een meisje wat precies op haar leek. Een tweeling misschien? Ze staken samen de straat over. ‘Hé,’ glimlachte Bryan naar de twee meisjes. ‘Dit is Erin, mijn nieuwe buurmeisje.’ De twee meisjes glimlachten naar me. Ze leken echt veel op elkaar. Het meisje met haar haar in een staart stelde zich als eerst voor. ‘Ik ben Leah,’ zei ze en schudde Erins hand. ‘En dit is mijn tweelingzusje Brooke.’ Brooke knikte even vriendelijk en schudde toen ook haar hand. ‘Brooke dus.’ Grinnikte ze. ‘En welkom in ons dorp Erin.’ Erin glimlachte naar beiden. ’Bedankt,’ zei ze toen. Ze zagen er alle twee erg vriendelijk en spontaan uit. Het zou haar niks verbazen als ze hun namen nog vaak door elkaar ging halen. Ze wendde zich even tot Bryan. ‘En waar kennen jullie elkaar van?’ Vroeg ze toen. ‘Van school en eigenlijk kent iedereen elkaar wel hier in dit dorp,’ antwoordde hij. ‘Aah, okee.’ Gelukkig was het nu nog meivakantie en hoefde ze dus nog niet meteen naar school. Zo kon ze iedereen uit dit dorp misschien al wat beter leren kennen, voordat ze opeens op een nieuwe school terecht kwam. Ze had eerder verwacht dat er alleen maar oude mensen in dit dorp zouden wonen, maar gelukkig bleek dat niet waar te zijn. ‘Hebben jullie zin om vanavond mee te gaan naar het park?’ Vroeg Leah toen en keek Erin en Bryan vragend aan. ‘Het park?’ Vroeg Erin, aangezien ze geen idee had waar dat was. ‘Ja, daar komen vaak een aantal mensen uit onze vriendengroep, allemaal van onze leeftijd. Het is hier vlakbij, misschien kan je gewoon met Bryan meelopen,’ zei Brooke. ‘Ja, loop gewoon met mij mee, dan haal ik je rond acht uur op?’ Stelde Bryan meteen voor. ‘Dat lijkt me erg leuk,’ knikte Erin meteen. Ze zal haar vader nog wel overhalen dat ze ’s avonds weg mocht, meestal deed hij daar toch niet zo moeilijk over. ‘Dan zien we jullie vanavond!’ Zei Leah en zwaaide even, waarna ze Brooke weer mee verder trok. ‘Tot vanavond!’ Riep Brooke nog snel en draaide zich daarna om, om met Leah mee verder te lopen.

verder :slightly_smiling_face:

leuk! Wel verder gaan hoor!