{verhaal} The Undefined Truth

[i][b]Hallo girls!

Ik begin aan m’n eerste verhaal hiero, dus alvast een korte omschrijving:

Lara is 20 jaar en ze is net klaar met haar opleiding tot verpleegkundige. Daarna zou ze graag geneeskunde willen studeren, maar haar moeder adviseerde eerst om een jaartje rust te krijgen en al wat kennis op te frissen. (Lara is ook door een depressie-tijd heengegaan, maar daar wordt later in het verhaal over verteld. )Daarom werkt ze nu als oppas voor Mevrouw Graid. Randy is haar oppaskindje en ze heeft het er erg naar haar zin met hem, ondanks de irritante moeder. Maar op een dag verdwijnt Randt, Zomaar uit het niets. Lara vreest in het begin niet het ergste, maar na een tijdje raakt de politie steeds meer vervreemd van de zaak. Lara is vastberaden om Randy te vinden. Ze ziet in dat niet alles is wat het lijkt…[/b][/i]

Hoofdstuk 1:
Ik pakte zijn hand stevig vast. Hij liet niet los. Intengendeel, hij kneep er zelfs in. Randy klemde z’n tender hoofdje tegen me aan en het voelde alsof ik hem al jarenlang kende. Zijn helderblauwe ogen en zijn schattige lach met die kuiltjes deden m’n hart doen smelten. Ik wou dat ik een kind had. Een oppaskind is toch weer wat anders.
Van een verte zag ik Mevrouw Graid lopen. Ze droeg haar bontjas met daaronder een strakke jurk. Om maar niet over die ‘‘killer heels’’ te spreken. Haar blonde haar zat in knot, en ik merkte op dat ze haar haren weer eens had geverfd. De grijze haartjes bij haar haarwortels waren op een magische wijze verdwenen. Ze kwam net terug van haar botox behandeling. Niet dat ik het erg vond. Meer tijd voor mij en Randy. Mevrouw Graid lachte toen ze Randy zag, maar het was meer die lach die ze altijd gaf ‘‘Leuk om je te zien, toch had ik je liever nog even weggehouden.’’
Randy was heel erg blij om zijn moeder te zien. Hij stond op van het bankje en probeerde z’n moeder te omhelzen. Mevrouw Graid tilde hem op en liet hem toen gelijk weer zacht vallen.
‘‘Jezus, jij bent nog best zwaar voor een kind van vier,’’ lacht ze.
Randy schudde zijn hoofdje waarbij de dunne bruine haartjes swingend in de lucht dansten. ‘‘Ik ben sterk,’’ zei Randy terwijl hij gromde en zijn spierballen liet zien.
‘‘Nou, schat, ik denk dat jij eerder een slimme gozer wordt. Kijk, heb de IQ-resultaten terug en ik ben zo trots! Je bent hoogbegaafd, schatje!’’ zei Mevrouw Graid opgewekt.
Mevrouw Graid had een speciale IQ-test laten maken voor een kleuter om te zien wat ze kon verwachten. Of hij rijk zou worden, voornamelijk. Zelfs zijn voorlopige studiekeuze was in de uitslag verwekt. Belachlijk eigenlijk. Toch gaf ik haar maar een schuine glimlach.
Randy fronste z’n wenkrbrauwen . Hij wist waarschijnlijk niet eens wat een IQ-test was. Arm joch toch.
‘‘Daar spreken we later wel weer over,’’ zei Mevrouw Graid lachend. Ze wierp haar blik naar mij. Die kille grijze ogen staarden me aan, het gaf me een onprettig gevoel. ‘‘Hoe ging het?’’
‘‘Uhm…wel goed,’’ antwoordde ik.
‘‘Wat hebben jullie zoal gedaan?’’
‘‘Nou, we hebben lekker gespeeld in de speeltuin. En daarna nog een ijsje gegeten.’’
‘‘Volgende keer geen ijsje alsjeblieft, Lara,’’ Mevrouw Graid draaide zich om en zag Randy op de grond liggen, de grasprietjes aan het plukken en de mieren aan het tellen. ‘‘Ach wat is het toch een enig kind, niet?’’
‘‘Ja dat zeker.’’
‘‘Vanaf hier kan ik het wel aan. Tot morgen, Lara!’’ Het klonk misschien wat onbeleefd, maar dat was Mevrouw Graid’s manier om ‘‘Ik wil je weer weg’’ te zeggen, de aardigere versie.
Ik draaide me om en liep met grote passen weg. Morgen moest ik om negen uur bij Mevrouw Graid’s huis zijn, en alhoewel ik dan beter bij haar had kunnen blijven slapen, vind zij het iets heel onnodigs. Diep van binnen wist ik wel waarom. De vorige oppas ging er met haar ex-man vandoor. Nu ze een nieuwe man heeft, wil ze natuurlijk niet dat ik hem ooit ontmoet.
Het was alweer herfst. De blaadjes versierden de stoep, de wolken vorpselden niet veel goeds, maar gelukkig zag ik overal blije gezichten om me heen. Uitverkoop.

Ik kwam thuis met drie zakken. Eentje van de Zara, een andere van een heel schattig accessoires winkeltje, waar ik ook een autootje voor Randy heb gekocht, en de andere is van H&M. Ik plofte neer op de bank en had gewoon geen zin om iets te doen. Lekker even voor de tv hangen met een zak chips.
Het was inmiddels al tien uur nadat ik eindelijk een goede film had gevonden om te kijken. Ik whatsappte Kailee nog even of ze wou langskomen, maar ze reageerde met een droevig gezichtje: ‘‘Ik moet leren.’’ Kailee zit in haar studie voor bouwkunde. Ze zegt dat niet veel meiden het doen, maar ze al wel heel erg veel knappe jongens heeft gespot.
Ikzelf deed een studie verpleegkunde, heb het inmiddels afgemaakt. En nu wil ik doorstromen naar geneeskunde. Mijn moeder adviseerde me om een jaartje te wachten, voor te bereiden, en vooral relaxen. Ik was echt blij toen ik dat uit de mond van mijn eigen moeder hoorde komen, haha. Nu om nog even geld te verdienen, werk ik als oppas bij de verschrikkelijke Mevrouw Graid. Gelukkig is Randy schat en is hij de persoon waar ik het meest tijd mee doorbreng.
De film was bijna afgelopen, maar ik trok het niet meer. Mijn ogen waren té moe.

Mijn mobieltje zat helemaal te trillen en als een gek geluid te maken. Ik werd er natuurlijk van wakker. Ik wreef in m’n ogen en ik schrok ervan dat ik nog moe was. Ik had toch zeker rond twaalf uur geslapen? Dan zou ik om rond acht uur niet zó moe moeten zijn. Ik heb meestal maar zes uur slaap nodig. Het was niet acht uur, het was zes uur. Ik had mijn alarm om acht uur gezet!
Geen alarm die mij wekte, het waren vijf gemiste oproepen van Mevrouw Graid. Ik fronste m’n wenkrbrauwen en kon zo even geen redenen opnoemen waarom ze me om zes uur zou moeten bellen.
Nog voordat ik de kans kreeg om terug te bellen, hoorde ik mijn mobiel weer afgaan.
‘‘Hallo?’’ hoorde ik Mevrouw Graid met een zachte stem zeggen.
‘‘Hallo, mevrouw. Mag ik vragen waarom u mij…’’
Ik werd zojuist onderbroken.
''Luister! Randy is weg…! Ik werd wakker omdat ik even wat water wou halen en toen merkte ik op dat hij niet in zijn bedje lag!" snikte Mevrouw Graid.
Ik was verbijsterd. Randy vermist? Uit zijn eigen huis nog wel?
‘‘De politie is al aan het zoeken en probeert ondertussen zoveel mogelijk informatie te krijgen, en oh, Lara, ik ben zo bang! Waar is mijn Randy?’’ Mevrouw Graid hapte naar adem elkeer dat ze een woord uitsprak.
‘‘Oh, mevrouw Graid. Ik hoop zo dat ze Randy vinden! Ze gaan hem heus wel vinden. Misschien is Randy uit nieuwsgierigheid gewoon uit het raam geklommen…’’
‘‘Dat denk ik niet,’’ zei mevrouw Graid nuchter. Een seconde later barstte ze in huilen uit.
‘‘Ik zal zo snel mogelijk komen,’’ zei ik snel.
‘‘Dankjewel, Lara. Op jou kan ik vertrouwen.’’
Ze hing op.
Ik had geen woorden voor wat er zojuist had plaatsgevonden. Randy is weg. Waar? Hoe? Waarom? Ik was in de war, maar ik was ook vastberaden dat de politie hem zou vinden.
Tenslotte is dit maar een klein stadje.

Wat vinden jullIe ervan? Tips plz :slightly_smiling_face:

wel nog tof!! zeker doordoen!!

Ik heb niet echt gelezen, maar even vlug gekeken:

‘mijn mobieltje stond te trillen’ > nee, want je mobieltje kan niet staan.
En dat continue z’n kun je beter vervangen door ‘zijn’

@kimberly Dankje :slightly_smiling_face:

@voldemort oké dankjewel voor de tips! Ik zal het verbeteren