[verhaal] The truth

Huh moet Dylan niet David zijn?
Want Dylan is toch die ene jongen waar ze naast in de klas zit??
Waarom zegt hij dat hij haar ook mist??
Maarja snel verder! :slightly_smiling_face:

Haha je komt er snel genoeg achter :wink:

Haha okee! :flushed:
Nou ben ik nieuwsgierig :slightly_smiling_face:
Duss snel verderr :upside_down_face:

Komt er vandaag nog een stukje?

Verder!

Ik wil zo graat verder met het verhaal, naar ik kan me er niet toe zetten en mweh. Ik zal morgen proberen te schrijven.

Omg ik ben nieuwschierig!! :upside_down_face:

Langzaam open ik mijn ogen, het eerste wat ik zie is een wit plafond, mijn ogen vallen weer dicht en ik vecht tegen de zwakte die ik voel in mijn lichaam. Ik probeer mijn hoofd te draaien maar mijn spieren in mijn nek zijn te stijf om te bewegen.
“Ze is wakker,” hoor ik een mannen stem zeggen die ik niet herken. Ik draai mijn hoofd een klein beetje tot ik David zie, hij kijkt me met grote ogen aan.
“Grace!” Zegt hij en hij aait met zijn hand zacht over mijn hoofd. Ik probeer me te herinneren wat er is gebeurd, maar ik herinner mij alleen mijn eerste schooldag.
“Wat is er gebeurd?” Vraag ik, ik schrik van mijn rauwe schorre stem.
“Doe maar rustig aan, dat vertel ik je later,” David kijkt naar de grond en ik zie in zijn ogen dat hij pijn heeft, en bang is. Ineens herinner ik me Dylans stem, Dylan die bij mijn bed was.
“Dylan was hier…” Zeg ik zwak en ik kijk weer naar het plafond.
“Dylan?” Vraagt David verbaast “ik ben de hele tijd hier geweest,”
Mijn ogen vallen weer dicht en ik probeer me alles te herinneringen, maar mijn hoofd steekt te erg, ik leg mijn hand op mijn hoofd en zucht.
“Rustig maar, je wordt weer beter,” zegt David zacht.
Wat, ik beter? Wat heb ik, wat is er gebeurd?
Paniek vult mijn lichaam en ik open mijn ogen weer.
“Wat heb ik?” Vraag ik in paniek, ik kijk naar David en ik zie tranen over zijn wangen rollen.

Oeeh ben benieuwd wat ze heeft!!
Snel verderr :slightly_smiling_face:

Misschien vanavond nog een stukje, anders morgen (:

Pleaase vanavond voor je trouwe lezer :slightly_smiling_face:

Sorry mijn iPad is leeg en ik kan niet op de computer :frowning_face: morgen weer nieuw stukje!
Fijne avond iedereen.

Ik draai mijn hoofd, en ik kijk zwak de kamer rond, ik herken de kamer niet en ik vraag me af waar ik ben. Ik draai mijn hoofd terug naar David, hij staart emotieloos voor zich uit, ik open mijn mond om wat te zeggen maar ik sluit hem weer. Mijn dunne hand leg ik op mijn hoofd, ik voel verband over mijn haar en voorhoofd. Ik begin me steeds meer af te vragen wat er aan de hand is met me, en ik sluit mijn ogen in de hoop dat ik me weer wat herinner.
“Je hebt een hele zware hersenschudding,” zegt David schor “je hebt een aantal weken in een coma gelegen, vorige week werd je wakker je had allemaal hallicunaties, daarna ben je weer weggezakt en ze vreesden voor je leven.” Ik hoor David slikken en ik draai mijn hoofd naar hem toe, ik zie hoeveel pijn hij heeft en ik pak zijn hand.
“Hoe komt het?” Vraag ik zacht, maar David schudt zijn hoofd. Ik kijk weer naar het plafond en zucht.
Mijn hoofd begint weer te steken en ik kreun door de pijn.
“Heb je pijn?” Vraagt David zacht.
“Nee,” lieg ik zacht, en ik sluit mijn ogen. Dan hoor en voel ik niks meer.

Zijn er nog mensen die het volgen?

Ik volg nog!
Leuks stukje trouwens :slightly_smiling_face:

Jaaa en ik volg ook nog
Niet zeggen dat je er mee gaat stoppen

Leuk verhaal!
Nieuwe volger :slightly_smiling_face:

Nieuwe volger!

snel verderrr :grinning: