[verhaal] The truth

The truth is een verhaal dat gaat over een 15 jarig meisje genaamd Grace. Grace is een meisje dat net verhuist is, ze lijkt vrolijk, maar als je in haar ogen kijkt, zie je de waarheid, en zie je dat ze een vreselijk geheim met zich meedraagt.
Het is een realistisch verhaal, en het speelt zich af in de tijd van nu. Reacties tussen de hoofdstukken door vind ik wel leuk, opbouwende kritiek vind ik erg fijn, maar zorg er wel voor dat als je kritiek hebt, je ook tips geeft waardoor ik het kan verbeteren.
Een verhaal waar niks is wat het lijkt. Drama met het vleugje romantiek

Proloog
Mensen zagen mij als het meisje met de stralende ogen, anders waren ze niet van mij gewend. Maar wat zou er gebeuren als mijn ogen niet meer zouden stralen? Als ik niet meer het meisje zou zijn dat ze gewend waren?

Hoofdstuk 1
Moeizaam kom ik mijn bed uit. Het is maandag morgen en de zon schijnt fel door mijn gesloten gordijnen. Ik gaap en kijk door mijn door zonnestralen verlichte kamer. Mijn blik valt op een foto aan de muur, ik glimlach. Het is een foto van mijn beste vriendin en mij, vlak voordat ik verhuisde naar dit saaie dorp, 200 kilometer van haar vandaan. Ik kijk op mijn wekker die mij zojuist had gewekt door zijn irritante gepiep. Ik vloek, en loop snel naar de kamer. "Tuurlijk Grace, te laat komen op je eerste dag,’ mompel ik zacht tegen mezelf en ik begin snel mijn tanden te poetsen.
Een half uur later stap ik stijf van de zenuwen op mijn zwarte oma fiets, ik zucht en probeer mezelf gerust te stellen, de moeite is vergeefs en ik word alleen maar meer gespannen. Het is koud en mijn dunne beige jas biedt geen weerstand tegen de kou, ik ril even, en kijk op mijn telefoon om te zien hoe laat het is. Ver fietsen is het niet en binnen een kwartier fiets ik het grote schoolterrein op.
Ik zet mijn fiets in de daarvoor bestemde rekken.
Ik kijk op naar het grote schoolgebouw, mijn vorige school had maar 600 leerlingen, het was een hele hechte school, echt ruzie was er nooit en als je problemen had was iedereen er ook voor je, net als mijn beste vriendin. Ik moet een paar keer slikken om de brok die ik kreeg bij de gedachte aan mijn beste vriendin weg te krijgen, het lukt me en ik staar een tijdje naar de grond. Abrupt word ik onderbroken uit mijn gedachten en ik kijk verschrik op. Een jongen brengt met piepende banden zijn fiets tot stilstand die op een centimeter na mij niet raakt.
‘Wijf, ga eens aan de kant ofzo!’ Zegt hij geïrriteerd en hij kijkt me boos aan. Ik word rood en loop langs hem heen zonder hem aan te kijken. Ik loop de grote school in en ik kijk om me heen, overal staan groepjes bij elkaar. Ik begin me af te vragen of ik ooit hier bij een groepje zal komen te staan…

Wauw, je schrijft echt leuk!
Ik ga zeker volgen!:slight_smile:

Dankjewel (:

Lijkt me een leuk verhaal!
Ben benieuwd naar meer! (:

Laatste deel voor vandaag (:

Hoofdstuk 2

‘Jij moet Grace zijn!’ Ik hoor een vrolijke vrouwenstem en kijk naast me. Ik kijk recht in grote zeeblauwe ogen. Het is een wat oudere vrouw met lang grijs haar en een moederlijke en zorgzame uitstraling. Ik glimlach en knik.
‘Nou, dan ben ik jouw mentor!’ Zegt ze vrolijk en ze steekt haar gerimpelde hand uit. Ik glimlach en schud haar uitgestoken hand.
‘Ik ben mevrouw Zwart, loop maar met mij mee naar je nieuwe klas,’ vrolijk babbelt mevrouw Zwart verder terwijl ze begint te lopen, het is best lang lopen en na haar verhaal over haar ‘o zo leuke mentor kindjes’ ben ik afgehaakt en kijk ik nieuwsgierig om me heen. Net als in de kantine staan er in de brede gangen ook groepjes leerlingen die me nieuwsgierig aankijken. Ik begin me een beetje ongemakkelijk te voelen door de nieuwsgierige blikken die worden gericht op me.
‘Dat vind jij toch ook?’ Vraagt mevrouw Zwart ineens, ik heb geen idee waar het over gaat, dus ik knik maar.
‘Mooi, nou hier is het lokaal dan,’ mevrouw Zwart houdt de grote bruine deur voor mij open. Verlegen loop ik het lokaal in en kijk rond, het is een groot saai lokaal met witte wanden en bruine vloer, in het lokaal staan tafeltjes verspreid waar steeds twee mensen kunnen zitten.
Ik word alweer nieuwsgierig aan gekeken en ik begin me steeds ongemakkelijker te voelen, ik hou helemaal niet van aandacht. ‘Dit is Grace en ze is nieuw,’ zegt mevrouw Zwart terwijl ze me voorzichtig meetrekt naar haar bureau voor aan het lokaal. Ik kijk de klas rond en kom snel tot de conclusie dat er meer jongens in de klas zitten dan meisjes.
‘Vertel eens wat over jezelf, Grace,’ zegt mevrouw Zwart terwijl ze achter haar bureau gaat zitten.
Dan valt mijn blik op een jongen, de jongen van het fietsenrek, zijn heldere blauwe ogen kijken me lachend aan en ik word helemaal van mijn stuk gebracht waardoor ik rood kleur.
‘Niet verlegen zijn Grace,’ zegt mevrouw Zwart.
‘Oh, eh, ik ben Grace, en ik ben vijftien jaar, en ik hou van dansen,’ ratel ik snel zodat ik niet lang meer voor de klas hoef te staan. Ik zie mevrouw Zwart knikken, en gebaren dat ik ergens moet gaan zitten. Ik kijk de klas rond, en ik zie dat er alleen nog maar plek is naast fietsenrek-jongen. Ik zucht en vloek. Ook dat nog. Denk ik.

Meeer , ik volg!

Jaa, ik volg zeker! Het ziet er een superverhaal uit! :upside_down_face:

Jullie zijn zo lief! :hugs:

Kun je niet nog een stuk schrijven??? pleaseee

Ik zal kijken, anders komt er morgen nog een stukje (:

Hoofdstuk 3
Chagrijnig loop ik naar het beige kleurig houten tafeltje, ik ga zacht zitten en zucht.
“Hoi, ik ben Dylan,” hoor ik naast me, en ik draai me geschrokken om. Dylan, die naast me zit kijkt me lachend aan.
“Hoi…i…ik ben Grace,” stotter ik verlegen. Ik besluit weer voor me te kijken en laat mijn lange bruine haar over mijn schouder hangen, zodat ik Dylan niet hoef te zien. Mijn gedachten dwalen af, ik kijk naar mijn dunne bleke handen met rood gelakte nagels die ik op mijn tafel heb gelegd. Om mijn middelvinger zit een mooie zilveren ring die ik ooit van mijn moeder had gekregen. Een brok vult mijn keel en ik moet een aantal keer knipperen om mijn tranen tegen te gaan.
“Hè, is alles goed?” Hoor ik naast me.
“Ja, uh, allergisch,” lieg ik snel, en elk normaal persoon zou mij zo door kunnen hebben, maar Dylan merkt mijn leugen niet op en zegt verder niks meer.
Ik mis je mama.

Sorry beetje kort stukje, misschien vanavond meer, en anders morgen (:

Leuk stukje!

Jaa leuk stukje maar wel heel kort :frowning_face:

Sorry, maar ik ben ziek

Welkom nieuwe volgers :hugs:
Jullie zijn allemaal echt lief!

Ohh okee sorry dat ik zo opdringerig ben maar het is echt een leuk verhaal en je schrijfstijl is heel goed. Beterschapxx

Oeehh ik probeer dit te volgen! (ben niet zo goed daarin namelijk)

Maakt niet uit joh! Bedankt!

Langzaam kruipt de dag voorbij en een zucht van verlichting verlaat mijn mond als de bel klinkt. Ik doe mijn spullen in mijn zwarte schoudertas en sta op.
“Doei,” zegt Danny met een glimlacht tegen mij, ik knik en glimlach zenuwachtig terug. Ik doe mijn jas aan en doe mijn oordopjes in. Binnen enkele minuten zit ik weer op mijn fiets en luister ik naar mijn muziek die door mijn witte Apple oordopjes komen. Ik kijk rustig om me heen, maar veel is er niet te zien, alleen saai groen gras. Een liedje van Demi Lovato klinkt door mijn oren, en ik zing zachtjes mee.
“You never really can fix a heart,” zing ik zacht. Mijn blik valt op een man, gekleed in het zwart, en donker zwarte haren, hij staat bij een boom en een meisje staat bij hem, ze kijken achterdochtig om zich heen. Ik kijk ze nieuwsgierig aan, maar kijk snel weg als de man me waarschuwend aankijkt. Of verbeeld ik me dat maar?
Net op het moment dat ik besluit weer te kijken komt er een zwarte Volvo aan rijden, veel te hard dan de snelheidslimiet die hier geldt. Ik kan net uitwijken en ik slinger met mijn stuur, ik slaag er in om toch overeind te blijven met de fiets.
Wat gebeurt hier toch?