{Verhaal} The Traitor

Characters
Alice King

Fc || Zooey Deschanel
Age || 16 Years

Grace Newcastle

Fc|| ?
Age || 17 Years

David Lee

Fc || Andrew Garfield
Age || 17 Years

*Ik weet het, de fc’s zien er een beetje oud uit ^^"*

Voorstuk {Deel 1}

{Liedje voor op de achtergrond}

Mijn naam is Alice. Ik ben een doodgewoon, Engels meisje. Morgen word ik 16 jaar, iets waar de meeste meisjes enorm gelukkig van worden. Ik niet.

“Weet je het zeker? Die mensen kunnen heel enge dingen doen…” Vroeg Alice onzeker. “Vertel me nou niet dat je bang bent, het is maar een suffe waarzegster. Er is vast niks van waar.” Kreeg ze als antwoord. De twee meisjes stonden voor een krakkemikkig, houten hutje. De gordijnen waren gesloten en de bloemetjes voor het raam waren zo goed als dood, net als de rest van de tuin trouwens, die bedekt was met varens en onkruid. Het huisje was omringd met een hekje dat ooit wit was, nu had het de vieste kleuren die je je kon indenken. Grace opende het poortje, dat piepend openging. Er verscheen een paadje van stapstenen, dat amper zichtbaar was onder de laag mos. “Ga jij maar voor…” Stamelde de ginger tegen Alice, waarop het meisje dapper naar voren stapte. Met rechte rug en haar kin in de lucht stapte ze de tuin in, waar ze ineens overspoeld werd met een gevoel dat ze amper kende. Onzekerheid. Ze had de neiging haarzelf kleiner te maken, maar ze zette door. Met haar kin iets minder hoog kwam ze tot stilstand voor een klein deurtje. “Voorspel uw toekomst…” Las Grace zachtjes voor. De blauwe verf bladderde van de deur toen Alice er op klopte. Het gebonk sneed door de stilte, als een mes door de boter. Het duurde even voor de deur open ging, een kruidige walm kwam naar buiten, samen met een vreemd figuur. De vrouw voor hun was gekleed in een rood gewaad, waar allemaal sjaals omheen gewikkeld waren. “Kom snel binnen! De kwade energiën zijn vandaag actief…” Zei ze vaag toen de twee naar binnen werden geduwd, zodra Alice en Grace binnen waren knalde de deur achter ze dicht. “Ga zitten” Klonk het achter hun. Grace ging op een poef zitten, gevolgd door Alice. “Dus jullie zijn geïnteresseerd in de kunst van de toekomst” Nu stond de vrouw naast een paarse stoel, recht tegenover de twee meisjes. Op het tafeltje tussen hun lagen een paar stapeltjes kaarten en een boek. Op het midden stond een grote, glazen bol. Voorzichtig keek Alice de kamer rond. Het kleine hokje was bedekt met rode doeken. Er stonden overal kaarsen en er was genoeg wierrook voor 5 jaar, om de ingang hingen kerstlichtjes en op de achtergrond speelde een zacht, mysterieus liedje. Ze dacht een zwart figuur weg te zien flitsen, maar dat lag waarschijnlijk aan haar. “Wie van jullie tweën heeft het in zich de eerste stap te wagen?” Voor Alice ook maar kon reageren was Grace naar achteren geschoven. “Zij wil wel” Piepte het meisje angstig. Alice opende haar mond om te protesteren, maar werd onderbroken door de vrouw. “Geef me je hand kind” Ze stak haar hand hebberig uit, en pakte die van Alice stevig vast zodra ze die had. Ze bestudeerde het aandachtig, alsof ze een boek had opengeslagen. Af en toe mompelde ze “Oh…” en “Nee toch…” héél af en toe hoorde ze een opgelucht gezucht, maar meer dan dat niet. Uiteindelijk liet de vrouw haar los. “Alice King, veertien jaar,” Ze wou haar onderbreken door te zeggen dat ze bijna vijftien was, maar durfde het niet. “Je komt uit Bloomsburry en hebt een relatie, maar geen kinderen” Somde ze op. Verdwaasd staarde ze haar aan. Misschien dat Grace de vrouw dingen had verteld, maar ze wist niet dat Alice uit Bloomsburry kwam… “Dat was het voorwerk, nu zullen we beginnen met een blik in je toekomst werpen.” Ging de vrouw verder. Zachtjes rinkelend boog ze zich voorover om een stapel kaarten te pakken, die ze vervolgens uitspreidde en voor haar neerlegde. “Moet ik…” Ze knikte langzaam en pakte de kaart die Alice aan haar gaf. Ze bestudeerde het ding nauwkeurig, voor ze hem neerlegde. “Het volgende wat ik ga doen vereist mijn uiterste concentratie, jullie praten niet tot ik klaar ben.” Alice was verbaasd dat de dame het zei, zelf durfde ze de stilte amper te verbreken. Ze bleef stokstijf zitten terwijl de vrouw zich vooroverboog om in de bol te staren. Er ontstond een paarse mist in het glazen ding. Af en toe dacht Alice dingen te zien, maar ze warenal weer weg voor ze het doorhad. De drukkende stilte deerde haar niet meer, al haar aandacht was op de bol gericht. Ze dacht iemand naar adem te horen happen, maar ze was te geconcentreerd om het op te merken. Haar verbinding met de bol werd verbroken toen ze iemand op haar schouder voelde tikken. Snel keek het meisje om en zag Grace haar bezorgd bekijken. Het trillerige glimlachje leek haar gerust te stellen, want ze ging weer terug naar haar poef. “Het ziet er niet goed uit kind…” Klonk de zachte stem van de vrouw. Geschrokken staarde ze haar aan. “Helemaal niet goed…”

Mooie schrijfstijl! Ik volg wel denk ik.

Dankje :upside_down_face:

Je hebt een leuke schrijfstijl maar een paar alinea’s zouden fijner zijn voor bij het lezen :’)

Haha, daar zal ik de volgende keer aan denken :cold_sweat:

ik vind het opzich wel goed maar alinea’s zouden inderdaad fijner lezen zijn :slightly_smiling_face:

Gespannen wachtte Alice tot ze iets ging zeggen. Maar er kwam helemaal niks. “Ja, wát is er dan niet goed?” Snauwde ze. Even kneep de vrouw haar ogen tot spleetjes voor ze rustig antwoordde. “Dit jaar zul je twee dierbaren verliezen. De ene omdat die je heeft bedrogen, de ander om voor mij onbekende reden.” Dit klonk helemaal niet als de woorden van de waarzegster, toch was het haar mond die bewoog. Achter haar hoorde Alice iemand proesten, Grace kon amper op haar poef blijven zitten. “Nou, ik moet zeggen dat je origineel bent.” Grinnikte het meisje toen ze wat was afgekoeld. “Kom, we betalen en gaan weg.” De waarzegster perste haar lippen op elkaar. “Driehonderd Euro” Zei ze verbeten terwijl de vrouw haar hand uitstak. “Dríéhónderd! Dat meen je toch niet!?” Grace zuchtte toen ze haar het geld toestak, ze baalde duidelijk. Normaal gesproken zou ze álles doen om haar gelijk te krijgen, maar nu niet. Waarschijnlijk wou ze zo snel mogelijk weg, en dat vond Alice niet erg. Dit mens maakte haar bang, zo als haar vriendin al had gezegd.

“Nou, geweldig verjaardagscadeau.” Gromde Grace, die achter het stuur zat. “Ik geef je wel iets anders, dit is echt onzin.” Alice knikte goedkeurend, haar vriendin wou het tenminste goed maken, daar was ze haar dankbaar voor. “Bedankt” Glimlachte ze voor ze het volume van de radio omhoog draaide. Bijna meteen werd het geluid zachter. “Doe dat maar thuis, ik wil geen aanrijding” Klonk het van Grace, waarop Alice op haar lip beet. Ze snapte het wel. Eigenlijk was Grace te jong voor een rijbewijs, maar ze leek ouder dan ze was. De rijinstructeur had nooit om haar ID gevraagd, gewoon omdat ze rond de twintig leek. Maar dat wou nog niet zeggen dat ze de ervaring had van een twintigjarige. Er konden altijd ongelukken gebeuren, en Alice had geen zin om met een dikke rol wc papier om haar nek te zitten als ze haar verjaardag vierde.

Beetje kort stukje ^^". Ik heb trouwens de leeftijd met één jaar omhoog gedaan.