[Verhaal] The only one I had

Verder :slightly_smiling_face:

Nog een stukje voor m’n enige lezer Penseel haha.
[i]Je moest wel iets heel vreemds doen om mijn aandacht te trekken vandaag. Ik keek naar mijn peuk dat half op was gebrand. Ik had er geen zin meer in en schoot mijn peuk weg. “Nice shot!” giechelde Lauren. Ja hoor, ik schoot mijn peuk tegen Dan aan, Lauren’s crush. “Hmm, heb ik weer,” mompelde ik. Ik pakte m’n tas van het bankje en stond op. Ik moet maar eens stoppen met roken, dacht ik. “Ik zie je in de les schat,” zei ik nog en liep naar binnen.

Het is zo moelijk om aan te zien, al die koppels, dolgelukkig, al zoenend en hand in hand lopen ze door de school. En niet alleen op school. Was het maar zo een feest. Ik zag ze overal, overal waar ik kwam. Op straat, in de winkels, in cafés en op tv.
Gek werd ik ervan. Telkens brak mijn hart opnieuw en opnieuw.

Ik liep alvast naar het lokaal en kwam Chelsea, Megan en Ashley tegen. Ik groette ze even met een snelle kus en samen liepen we richting het lokaal.[/i]

Haha, ik ken dat gevoel hoor. Ik heb ook maar 1 lezer bij me Be strong! (tenminste die reageert altijd ;p) verhaal haha XD Maar dat verhaal schrijf ik gewoon voor m’n plezier dusja dan maakt het me opzich niet zoveel uit. Al is het veel reacties natuurlijk veel en veel leuker! :slightly_smiling_face: Maar, die reacties komen nog wel bij je hoor :grinning: Dus verder nu! XD

Haha dankje voor je reacties, complimenten en positieve houding. Voor jou zal ik zeker verder schrijven :slightly_smiling_face:.

Tick Tock Ticks the clock - voorbereidingen
[i]Het was drie uur 's nachts en zo stil als ik maar kon sloop ik door mijn kamer. Mijn plan moest lukken. Ik had al mijn kleren ingepakt, niet al mijn kleren, maar alles wat ik nodig had. Ik stopte mijn oplader in mijn tas en zette mijn telefoon op stil. Ik pakte al het geld dat ik had opgespaard en deed dat in mijn handtas. Ik was klaar, nu moest ik alleen nog wachten tot iedereen weg was.

Een paar uur later was ik helemaal klaar, iedereen was al weg. Ik gooide mijn tassen op de achterbank en reed weg. Ik reed zoveel mogelijk recht door, ik moest zo snel mogelijk zo ver mogelijk komen. Ze konden namelijk elk moment doorhebben dat ik er vandoor was. Ik had een redelijk goed idee in m’n hoofd, althans dat dacht ik. Ik parkeerde mijn auto, deed mijn sjaal om mijn hoofd alsof het een hoofddoek was en stapte uit de auto. Hopelijk herkende niemand me zo. Ik liep snel naar de winkel, kocht een nieuw mobieltje en simkaart, nam zoveel mogelijk geld op van m’n rekening en stapte weer in mijn auto. Ik deed mijn zogenaamde hoofddoek af. Pff, wat was het warm buiten.

Ik zat in mijn auto voor me uit te staren, wat moest ik nu doen? Waar moest ik heen? Ik startte mijn auto weer en begon te rijden. Mijn gedachten waren bij hem, Jayden. “Fuck!” riep ik en trapte heel hard op de rem. Ik vloog voorover in mijn gordel en zag een flits van vage beelden voor me. Een auto - ongeluk en harige poten die boven de auto hingen. Ik knalde terug tegen de leuning aan. De beelden waren weg. Ik voelde aan mijn hoofd, waar kwam die hoofdpijn zo inneens vandaan? Ik hoorde mensen achter me claxoneren, dus gaf ik maar weer gas. Intussen was ik al bijna in Utrecht. Ik kwam op een rustige weg en besloot dat het het beste was om mijn auto in de prak te rijden. Eerst reed ik tegen een boom aan, toen besloot ik mijn auto in de sloot te rijden. Ik stapte uit mijn auto met al mijn spullen en liep wat rond. Al gauw ontdekte ik een hotel. Even later zat ik op mijn hotel-kamer. Ik deed de gordijnen dicht.
[/i]

Spellings foutje in deze zin: Ik voelde aan mijn hoofd, waar kwam die hoofdpijn zo inneens vandaan?
Dat moet ineens zijn lijkt me :slightly_smiling_face: Verder van grammatica dingen heb ik absoluut geen verstand van dus ik zou geen idee hebben of je het goed doet, maar volgens mij is 't wel goed denk ik haha XD.

VERDERRRRRRRRRRRRRR!!! :slightly_smiling_face:

Thanks! Ik zal het veranderen zodra ik op m’n pc zit, ik zit nu namelijk op m’n bb.
Ik zal straks nog even een stuk plaatsen, waarschijnlijk ook de laatste van vandaag en daarmee is hoofdstuk 3 afgesloten :slightly_smiling_face:.

Nog een laatste stukje voor vandaag.
[i]Ik keek op mijn mobiel. Het was nog geen twaalf uur. Gelukkig was ik zo vroeg vertrokken. Ik keek even mijn hotelkamer rond. Binnen deze vier muren was ik veilig. Dood moe was ik. Ik had vannacht bijna niet geslapen, daar was ik te nerveus voor geweest. Misschien kon ik nog even wat slapen, niet te lang, want ik moest snel bedenken wat mijn volgende stap zou zijn. Nog een paar uur, dan zouden ze doorhebben dat ik weg was.

Al mijn vrienden had ik moeten verlaten. Wat zouden die arme meiden zich zorgen maken, ik voelde me wel schuldig dat ik ze het niet had verteld, maar ik kon het risico niet nemen. Stel dat ze hun mond voorbij zouden praten? Dat risico kon ik gewoon echt niet nemen. Misschien als alles helemaal veilig was, kon ik contact met ze opnemen, maar dat was een zorg voor later. Ik mocht al blij wezen dat ik zo ver was gekomen.

Met een tevreden gevoel kroop ik het bed in. Mijn telefoon ging uit, even geen zorgen, alleen maar slapen, dacht ik. Ik trok de dekens over me heen, ik zal vrij zijn, de pijn en angst was maar voor even. Het kwam allemaal goed, als ik wakker werd, was alles anders, mooier, beter, fijner. Met die gedachte viel ik in een rustige slaap met kleurrijke dromen, mijn toekomst zag er veelbelovend uit.[/i]

verder <3 Het fijne aan dit verhaal is dat er vaak stukjes word gepost haha :slightly_smiling_face:

Er komt straks zeker een stuk maar dat moet ik nog typen, het ligt al wel klaar maar dan handgeschreven.

Leuk!!!
Loopt ze nou weg??

Ja ze is van huis weggelopen, Yeeuy ik heb er een lezer bij haha, of toch niet?
Charity is van huis weggelopen omdat het thuis niet helemaal lekker gaat, ze heeft altijd ruzie met haar ouders. Haar ouders zijn altijd bezig met hun zaak en als ze er zijn klagen ze alleen maar over alles wat ze doet.

Hier nog een stuk:
Back to reality
Ik deed voorzichtig mijn ogen open. Ik keek rond in de kamer en realiseerde me waar ik ook alweer was. Hmm, twee uur ’s middags alweer. Natuurlijk had niemand gebeld of ge-sms’t, want ik had net een nieuwe simkaart. Ik liep naar de badkamer om me even op te frissen. Daarna moest ik wat eten en Jayden bellen. Misschien wist hij wat ik het beste kon doen. Ik nam een hap van mijn boterham. Intussen toetste ik het nummer van Jayden in op mijn mobiel. Ik liet ‘m overgaan. Na een paar keer overgaan werd er opgenomen. “Hallo?” werd er aan de andere kant gezegd. “Hee, ik ben het,” zei ik toen ik mijn mond snel leeg had gemaakt. “Char? Huh? Waarom bel je met een ander nummer? Je hoort nu toch op school te zitten?” Hij klonk verward. Ik besloot hem niet langer te kwellen en begon alles zo kort maar duidelijk mogelijk uit te leggen. Hij gaf tussendoor korte reacties maar liet me wel uitpraten. “Ben je gek geworden ofzo?” riep hij wat harder. “Had je mij niet kunnen zeggen wat je van plan was?” vroeg hij. Hij was vast beledigd dat ik hem niks over mijn plan had verteld. Maar ja, wat had ik er aan? Ik zuchtte. “Wat had jij kunnen doen dan? Alsof het ooit gelukt is om af te spreken. Hoe wou je me helpen dan?” vroeg ik. Het bleef stil aan de andere kant. Al snel kreeg ik spijt van mijn opmerking. “Sorry…,” zei ik zacht. “Nee, het geeft niet. Je hebt gelijk. Waar ben je? Ik kom je halen,” zei hij. Ik dacht na. Wat als ik mijn bestemming bekend maakte en het alweer niet lukte? Ik wist het echt niet. “Kom eerst naar Utrecht. Daarna laat ik het je wel weten,” was mijn uiteindelijke antwoord. Het bleef even stil aan de andere kant. “Okay,” zei hij na de stilte. Ik hing op en ging bij het raam staan. Heel voorzichtig deed ik het gordijn een stukje open. Het was rustig buiten. Ik deed het gordijn weer dicht en ging even op bed zitten.
Wat kon ik doen? Ik kon niet naar buiten. Het aantal mensen die mij zouden zien vandaag moest beperkt blijven. Hoe meer mensen mij zagen, hoe onveiliger de situatie voor mij werd. Veel kon ik niet doen, dus bleef ik maar op bed zitten. Nog geen drie kwartier later belde Jayden me op. “Ja?” vroeg ik. “Ik ben in Utrecht, waar ben je?” vroeg hij. Dat was kort maar krachtig, dacht ik. Ik kon het bijna niet geloven. Na al die maanden alleen zijn stem horen, kon ik hem nu eindelijk zien. Geen foto maar in levende lijve. “Hallo?” vroeg hij. Ik schrok op van mijn mooie gedachte en gaf hem het adres van het hotel.

Verderrr

Ik pakte al mijn spullen bij elkaar en ging beneden uitchecken. Hij kon er nu elk moment zijn. Ik moest opschieten. Even aarzelde ik. Zou het een leugen zijn? Een slechte grap? Mijn hart ging te keer bij die gedachte. Vast niet. Zoiets zou hij nooit doen, stelde ik mezelf gerust. Net toen ik me had uitgecheckt, zag ik vanuit het grote raam dat er een auto aan kwam rijden. Hij stopte. Dit keer begon mijn hart te bonzen als een gek van de zenuwen. Positief dit keer. Zou dat hem zijn? Ik bleef als bevroren staan. Zou er nog iemand uitstappen, of…? Zoveel vragen vlogen rond als vlinders in mijn hoofd. Er stapte iemand uit de auto. Het gezicht kwam mij maar al te bekend voor. Ik hield het niet meer. Het draaide in mijn hoofd, ik werd misselijk en voelde me leeg en vol tegelijk. Hoe ging ik in hemelsnaam wat tegen hem zeggen? Mijn stem zou trillen als een gek van de zenuwen. Dit was het moment waar ik al die maanden op had zitten wachten. En nu gebeurde het dan eindelijk. Ik moest het gewoon doen. Ik kon nu toch niet meer weg. En bovendien; wat had ik te verliezen? Ik liep met mijn spullen naar buiten. Wat was hij knap. Hij was het dus echt. Geen foto van internet. Nee, hij was het echt. Hij kwam zelfverzekerd, met een stralende glimlach naar me toe lopen. Voor me bleef hij stil staan, gaf me een kus en zei: ?Hey.? Betoverd door zijn kus en stem stond ik hem aan te staren. ?Hey,? zei ik zacht met een dromerige stem. Hij pakte mijn tassen aan en legde ze in de kofferbak. ?Stap maar vast in de auto,? zei hij met een glimlach. Ik deed wat hij zei.
Pas toen hij was gaan rijden besefte ik wat er allemaal gebeurd was. Maar het kwam goed. Ik hoefde me geen zorgen meer te maken. Ik was bij Jayden en dat betekende dat ik veilig was. Jayden zou voor me zorgen. Alles kwam goed. Ik ging gelukkig worden. Zijn ene hand lag op het stuur. Met zijn andere hand pakte hij mijn had vast en wreef zachtjes met zijn duim over mijn hand. ?Het komt goed,? zei hij. ?je bent bij me, niks of niemand staat ons nog in de weg.? En met die woorden nam hij mijn laatste zorgen en twijfels weg. We zeiden niet veel, maar het was fijn. Alleen al zijn aanwezigheid voelen was goed. Ik wist niet waar we heen gingen, wat er ging gebeuren, helemaal niks. Maar het kon me niets schelen. Jayden wist heus wel wat het beste was voor mij, voor ons. Ik had zo vaak een scenario van deze situatie gemaakt in mijn hoofd. Maar in het echt was het nog veel beter. Jayden gaf me een zacht kneepje in mijn hand.
Het voelde goed. Het voelde fijn, veilig.

Up !

Yeeey a new reader!
Nieuw stukje komt er zo aan!

Vlak voordat we de Duitse grens over gingen, parkeerde Jayden de auto bij een klein winkeltje. ‘Quickshop’ stond er. Een soort supermarkt volgens mij. Want Jayden zei dat hij een paar boodschapjes ging halen. “Ik denk dat het beter is dat jij in de auto blijft,” zei hij. “voor het geval iemand je ziet.” Ik knikte. Ik kreeg een kus op mijn wang en daarna stapte hij uit. Aangezien we bij de Duitse grens waren ging ik ervan uit dat we naar Duitsland gingen. Dat was vast voor de veiligheid. Jayden had ook aan alles gedacht. Wat een schat. We hadden best een stuk gereden. Het was al bijna zes uur. Mijn vriendinnen zouden nu aan tafel zitten. Ik vroeg me af hoe het er thuis aan toe ging. Ze hadden vast wel ontdekt dat ik weg was. Dat moest haast wel. Ik zat uit het raampje te staren. Wat moest ik anders doen? Aan de andere kant van de weg was een bos. Ik hoorde een soort van gejank waar ik van schrok. Wat was dat? Wat een vreemd geluid. Het zat vast in mijn hoofd, dacht ik. Maar ik kon het op de een of andere manier niet lostlaten. De gedachte bleef. De vraag wat het was. Wat het ook was, het was nu weg, stelde ik mezelf gerust. Niet veel later kwam Jayden terug met een zakje en stapte in de auto. “Hier,” zei hij en gaf me het zakje aan. Het was warm. “Verse broodjes en drinken,” zei hij. Ik glimlachte naar hem. “Dankje,” zei ik met nog steeds een glimlach op mijn gezicht. Ik had nog geen honger dus ik legde het zakje op de achterbank. Het gejank was vergeten.

verder<3

Nieuwe lezer (:
ben benieuwd!
verderr <3

ojaa, heb nog 1 foutje ontdekt :

Het gejank was vergeten.

Daar moet nog ‘Ik’ tussen hahaa (:

x