[Verhaal] The only one I had

Wat denken jullie van Nate?
  • Rare kerel, stalker
  • Mysterieus, wat hem wel bijzonder maakt
  • Een lieve jongen

0 stemmers

Ik ben een tijdje geleden begonnen met het schrijven van een verhaal, ik hoop het echt af te kunnen maken. Voor mijn gevoel is het bar en barslecht, volgens mijn vriend is het juist goed, maar als je het mij vraagt zegt hij dat alleen omdat ik het geschreven heb en om mij tevreden te houden. Lang getwijfeld of ik het nou wel zal posten of niet, maar nu heb ik er toch voor gekozen om het wel te doen.

Ik zou graag eens een keer een eerlijke mening willen en opbouwende kritiek.

Het gaat over de zeventien-jarige Charity Salvatiara die alles heeft waar anderen jaloers op zijn, maar het gene wat ze het liefst wil krijgt ze niet: liefde van haar ouders. Ze heeft een relatie met een jongen, maar heeft hem nog nooit in het echt gezien, maandelang proberen ze af te spreken, maar keer op keer komt er wat tussen of lukt het gewoon niet. Is het dan toch niet gevaarlijk, of toch wel? Is deze jongen ‘the hero’ van het verhaal of komt er meer bij kijken? Dat lees je terug in dit verhaal!

Zal ik een stukje posten?

Posten :grinning:

I’ll tell you my story
[i]Ik zat boven op mijn kamer te chatten met hem, en hem? Dat is Jayden, de jongen waar ik een paar maanden geleden hopeloos verliefd op werd.

Ik leerde hem kennen op een spel, een RPG. Zomaar uit het niets begon ik tegen hem te praten en het klikte. Ergens was ik bang dat hij zo een lelijke nerd zou zijn, dat had je meestal toch met lieve jongens? Dan blijken het de grootste nerds te zijn. Maar het zien van zijn foto nam alle twijfels weg. Op de één of andere manier kon ik het niet geloven. Was deze gespierde macho op de foto echt die lieve Jayden? Hij was perfect, knap en gespierd. De blonde versie van Zac Efron maar dan nog knapper, blond haar, blauwe ogen en een sixpack.

Al snel begonnen we te sms’en en te bellen en niet veel later vroeg hij me zijn meisje te zijn. Natuurlijk was mijn antwoord hierop: Ja!

Ja, ik weet wat je denkt, dat ik een perfect leventje heb en ontzettend gelukkig ben? Dat is het 'm nou juist, je hebt het mis! Ik ben niet gelukkig, zeer ongelukkig juist. En de reden hiervan is dat Jayden en ik elkaar in al die zeven maanden nog nooit hebben gezien. Keer op keer spraken we af maar telkens ging er iets mis.
Bij m’n ouders kan ik niet terecht, ze weten ‘nog’ niks van ons en ze kunnen ontzettend moeilijk doen omdat Jayden al 22 is. En bovendien hebben ze het te druk met hun zaak. [/i]

Zou je wat meer op je interpunctie willen letten? Op sommige punten zet je bijvoorbeeld een komma, terwijl daar eigenlijk een nieuwe zin zou moeten beginnen. Verder klinkt het best leuk (:

@xMasquerade: Thanks, maar zou je misschien iets specifieker willen zijn? Dan kan ik het aanpassen :slightly_smiling_face:.

Verder :grin:

Nou, bijvoorbeeld bij in het eerste stukje:

maar het gene wat ze het liefst wil krijgt ze niet, liefde van haar ouders.
De overloop die je hier maakt met een komma, zou eigenlijk met een dubbele punt moeten zijn. Of je zet er het woord ‘‘namelijk’’ tussen.

of bijvoorbeeld:

Op de één of andere manier kon ik het niet geloven, was deze gespierde macho op de foto echt die lieve Jayden?
Achter ‘‘geloven’’ zou eigenlijk een punt moeten komen, en dan zou dus een nieuwe zin moeten beginnen.

[i]Na al die zeven maanden vol ongeluk ben ik nog steeds helemaal verliefd op hem en denk ik, nee correctie, weet ik dat hij de ware is voor mij.

Ik heb nagedacht, veel nagedacht. Speelt hij misschien een spelletje met me? Maar waarom zou hij dan altijd mijn beltegoed betalen en me zelfs een nieuwe telefoon, een ketting en allerlei andere dure dingetjes opsturen? Een loverboy misschien? Nee, hij kon geen loverboy zijn, dat kon gewoon niet. Want dan had hij allang een ander slachtoffer gezocht als het zo vaak niet lukte om met elkaar af te spreken. Hij moest wel echt van me houden.

Jayden’loves’Charity zegt:
Liefje ik moet m’n moeder helpen.

Wat een lieverd is het toch, dacht ik. Z’n moeder boft maar.

Char(L)Jayden zegt:
Is goed schatje, hvj.

Jayden’loves’Charity zegt:
Hovj, ik zie je morgen en geen zorgen dit keer lukt het ons echt!

Char(L)Jayden zegt:
Okay, byeex.

Ik meldde af op msn.
Ja, hij zei altijd dat het ging lukken, maar het lukte nooit. Ik ging ervan uit dat het alweer niet zou lukken, maar stiekem hoopte ik het toch.[/i]

Ik heb het aangepast, dankje!

Bij dit stukje is het weer, maar misschien zie je het nu zelf?

Ik heb nagedacht, veel nagedacht, speelt hij misschien een spelletje met me

Het moet zijn:

Ik heb nagedacht, veel nagedacht. Speelt hij misschien een spelletje met me?

toch?

Nog 1 stukje, dit is het laatste stukje van de eerste hoofdstuk. Morgen ga ik verder.

[i]'s Ochtends schrok ik wakker van mijn wekker die afging. Ik was net in slaap gevallen. De hele nacht had ik liggen woelen en draaien zoals gewoonlijk als we hadden afgesproken. Omdat ik niet kon slapen vanwege de angst dat het weer mis zou gaan. Ik had expres m’n wekker zo vroeg gezet, zodat ik alle tijd zou hebben om me op te maken enzo, voor als het wel lukte. Ik zette m’n wekker uit en draaide me om in bed.
Nog even blijven liggen, dacht ik. Waarom zou ik zo vroeg opstaan? Het ging toch weer mis, zoals altijd. Maar wat als ik het mis had? Wat als het dit keer wel zou lukken? Nee, onmogelijk, dit keer zou het ook niet lukken. Dat wist ik wel zeker, dat was gewoon mijn lot. Een halfuur later besloot ik op te staan.

Jayden zat altijd in mijn hoofd, vanaf het moment dat ik wakker werd tot ik in slaap viel, en zelfs als ik sliep: in m’n dromen.
Zoals bijna elke ochtend stond ik onder de douche terwijl de tranen over mijn wangen rolden. Ik wou gewoon bij hem zijn, was dat nou echt teveel gevraagd? Dat wou toch elk meisje die een vriendje had? Uitgerekend bij mij moest het zo lopen, maar dat was wel te verwachten. Mijn leven is 17 jaar lang een en al ellende…[/i]

Ja, zo doe je het goed (:

En zelfs wanneer ik sliep in m’n dromen, zul je bedoelen (: Je moet even goed op de tijd letten waarin je schrijft. Verder leuk stukje!

omg verder;o

Thanks! Echt heel leuk dat jullie het leuk vinden!

Daarnaast kun je niet slapen in je dromen, lijkt me? Dat klinkt in mijn oren sowieso nogal krom, afgezien van het feit dat er telkens wordt gewisseld met VT en TT.

Ik heb het al gewijzigd :slightly_smiling_face:.
En ik heb toch alleen daarzo per ongeluk tegenwoordige tijd toegepast i.p.v. Verleden tijd, of ook ergens anders?

Ik zal zo een nieuw stukje plaatsen! :slightly_smiling_face:

Excuses, again and again
Eenmaal op school aangekomen liep ik naar m’n kluisje. Ik keek op m’n rooster en zag dat ik de eerste 2 uur drama les had. Daar had ik geen boeken voor nodig. Ik stopte al m’n overbodige spullen in m’n kluis en haalde m’n pakje sigaretten en aansteker eruit. “Hee, Char!” riep Lauren. Ik schrok op en glimlachte aarzelend. “Hee,” zei ik zacht terwijl ik m’n kluis dicht deed. Ze trok haar wenkbrauwen op en keek me aan. “Nog bij Jayden geweest van het weekend?” vroeg ze. “Ja, was echt heel leuk,” loog ik en probeerde overtuigend terug te kijken. Lauren knikte en samen liepen we naar buiten.
Ik stak een sigaret op en Lauren volgde mijn voorbeeld. Terwijl ik het rook uitblies viste ik mijn mobieltje uit mijn tas. Maar natuurlijk, een berichtje van Jayden. Hee schoonheid, heb over je gedroomd vannacht. M’n moeder werd ziek dus ik kan niet komen. Moet haar opzoeken in het ziekenhuis, hvj. Ik staarde voor me uit en had daardoor niet door dat Lauren tegen me zat te praten. “Joehoe! Hoor je wel wat ik zeg?”
“Huh, wat, hoe?” was mijn antwoord. “Je luistert niet eens!” riep Lauren boos.