[Verhaal] The List

Hoi!
Dit is één van mijn vele verhalen. Ik heb er veel geschreven, maar weinig afgemaakt. Ik kan mezelf er meestal gewoon niet toe zetten, of ik kom vast te zitten xD
Hier een nieuwe poging, en ik ben van plan deze wel af te maken!
---------------------

Ik word wakker van een oorverdovend hard toeterende vrachtwagenchauffeur.
‘Ja, ja! Nu weten we het wel!’ roep ik in de richting van de man die dit veroorzaakt. Ja, alsof hij me ooit zou horen, met mijn zwakke net-uit-bed stemmetje.
Vijf uur slaap, ik merk het meteen. Ik heb een lichte hoofdpijn en mijn ogen willen maar niet scherp stellen. Ik wrijf in mijn ogen en probeer op mijn wekker te kijken. Ik zie alleen maar een wazige vlek.
Ik reik naar de wekker, misschien wilt dat ding me de tijd wel vertellen als ik hem optil en tien centimeter voor mijn gezicht hou. Ik tast met mijn hand het nachtkastje af, maar ik voel geen wekker.
Ik voel mijn bril.
Ik vergeet nog elke ochtend dat ik een bril nodig heb om perfect scherp te kunnen zien. Een bril die pas twee weken meegaat, want daarvoor had ik hem nog nooit nodig gehad.
Allemaal door die stomme lijst. Sinds ik aan dat ding begonnen ben, merk ik dat het nu al invloed op me heeft, zoals de beschrijving op de site had beloofd. Ja, ik zal vast ook nog losser en impulsiever worden, maar het enige wat ik er nu nog van merk is dat ik er vooral lichamelijk van achteruit ga.
Twee weken geleden was ik een beetje rond aan het kijken op internet, ik verveelde me helemaal dood. En als ik mij dood verveel, ga ik mijn broer irriteren, de hond van de buren uitlaten, nieuwe kledingcombinaties maken of ik pak mijn laptop om vervolgens uren achter dat ding te hangen, om eigenlijk helemaal niks te doen.
Ik zat dus een beetje te lezen op een blog, waarvan de bezitter ervan het leuk vond om het ‘Act Like A Ninja’ te noemen. Er stond vooral onzin op (die ook vooral niets te maken had met die ninja).
Totdat het meisje het over een lijst ging hebben. Een lijst waarop alle dingen staan die je eigenlijk gewoon móet doen. Je moet de lijst voltooien binnen drie jaar, en je moet er flink wat dingen opzetten. Sommige dingen staan er standaard op, maar de meeste punten mag je zelf invullen. Ik vond het meteen cool klinken, zo’n lijst waarmee je het onmogelijke voor jezelf mogelijk kan maken.
Ik doe nooit dingen zonder er bij na te denken. Ik pieker zo veel, dat ik er zelf moe van wordt, en ik heb ontelbaar vaak spijt van dingen die ik niet heb aangedurfd, simpelweg omdat ik de denker ben, en niet de doener.
Maar daar wil ik dus verandering in brengen. En de beschrijving die het meisje gaf voor bij de lijst, was zo ongeveer precies waar ik op hoopte. Je zou er meer van durven, je zou er meer van doen. Je zou nog steeds een verstandige meid blijven, maar wel een verstandige meid met lef. Je zou losser worden, je zou minder verlegen worden. Je zou ‘ja’ durven te zeggen.
Wat wilt iemand als ik nog meer? Nou, niks dus.
Of nou ja, wel iets: Een vriendje.
Maar dat geheel ter zijde, ik ben niet wanhopig en wil ook niet zo overkomen. Daarom heb ik dat ook niet op mijn lijst gezet, want het komt vanzelf wel. Ik wil liever de ware tegen het lijf lopen, dan 30 jongens versleten te hebben en nog steeds geen idee hebben naar wie ik zoek.
Op die dag, twee weken geleden, rende ik naar mijn vriendin toe. Ja, ik rende echt, ze woont maar twee straten bij mij vandaan. Buiten adem, omdat mijn conditie niet is wat het zou moeten zijn, deed ik haar tuinhekje open en liep, al struikelend over haar honden, naar de achterdeur. Ik kwam hun huis binnen en maakte een overdreven zwaaigebaar. Yo allemaal. Claire is gearriveerd.
Mijn lieve vriendin, Nora, was alleen thuis. Geschokt van mijn binnenkomst was ze niet, ik ben een ervaren struikelaar. Wel een knappe en getalenteerde struikelaar, zegt ze als ik klaag dat ik altijd overal overheen moet vallen.
Ik vertelde Nora over de lijst, en omdat ze bijna precies is zoals ik, een vrouwenlichaam met een piekerhoofd, stemde ze gelijk in. Dat was dan wel weer een piekerloos besluit. Van mij ook trouwens.
We spraken af dat we de lijst hoe dan ook zouden voltooien, en dat we elkaar zouden blijven motiveren. We zouden bijhouden wat we allemaal al hadden bereikt en voltooid.
We geloofden heilig in die lijst. Nu haat ik hem.
Hij zorgt alleen maar voor moeilijkheden, en ik kan niet tegen moeilijkheden. Dan ga ik stressen, en piekeren, en foute kleding aantrekken zonder dat ik er iets van merk, en impulsieve aankopen doen, en mijn broer uitschelden.
En struikelen. Vandaar die bril.

--------
Dit was het eerste stuk van mijn verhaal.
Ik zou graag (opbouwende) kritiek willen krijgen, complimenten, enzovoort!
xx

'Ja, ja! Nu weten we het wel!’ Roep ik in de richting van de man die dit veroorzaakt.

Als er iets achter een gesproken zin komt zoals in dit gevoel; roep ik, zei ik, lachte ik, enzovoorts. Dan moet het op deze manier;

‘Ja ja! Nu weten we het wel!’ roep ik in de richting van de man die dit veroorzaakt. Dus, met een kleine letter. En getallen onder de 20 moeten voluit. (:

‘Ja, ja! Nu weten we het wel!’ Roep ik in de richting van de man die dit veroorzaakt

roep moet met een kleine letter, want die zin gaat als het ware door met een werkwoord!

5 uur slaap, ik merk het meteen

cijfers onder de 20 voluit schrijven

(die ook vooral niets te maken had met die ninja.)

Dit moet door de zin heen en hoeft geen punt, dus

Ik zat dus een beetje te lezen op een blog, waarvan de bezitter ervan het leuk vond om het ‘Act Like A Ninja’ te noemen. Er stond vooral onzin op (die ook vooral niets te maken had met die ninja).

En struikelen

En hoort bij de vorige zin, een zin die met EN begint lijkt net alsof die afgehakt is.

Hahahah HeartAttack en ik gelijk grammar nazi

Oke dankjulliewel, ik heb het één en ander veranderd.
Verder nog complimenten? Of gaat het maar door met mijn grammaticafoutjes (;
Ik wil ook even weten of het een leuk begin is en of ik door moet gaan? x