[VERHAAL] The forestman!!

'VERDERRRRRRRR

Een uur later klonk er een bel. Meteen schuifelden we naar de aula. ‘Hoi allemaal. Dat was dus de bel, die klinkt als we gaan eten. Zoals ik al zei, vandaag is het your choice, dus je mag vandaag zelf kiezen wat je gaat doen. Je kan onder andere gaan fietsen, zwemmen, hiken, zonnen en er zijn veel bordspellen te vinden. Doe wat je zelf wilt. Ik en Nigel gaan even naar de vergaderhut, we zullen jullie één voor één roepen, want we moeten nog weten waar jullie allergisch voor zijn, en dat soort dingen. O ja, nog één ding, vanavond is er een openingsdisco, dus trek je mooiste kleren aan.’ Met die laatste woorden vertrok ze. ‘Oké, wat zullen we gaan doen? Ik heb eigenlijk wel zin om te zwemmen.’ Zei ik tegen Daimy, die knikte en meteen haar bikinibandje liet zien. ‘Even de handdoeken halen, ga jij maar vast.’ Ze knikte en liep samen met de twee jongens naar de grote achterdeur. Ik liep de lange gang weer in. Eenmaal binnen rende ik naar de badkamer, griste wat handdoeken van het rekje en rende mijn hele weg naar buiten. Alleen in mijn kamer zijn gaf me om de een of andere reden de kriebels.

more?!

up

verderrrr, komen er trouwens nog meer mensen bij? (aa)

sorry hoor, maar er komt nog een spannend gedeelte, en ik ga nog niks zeggen daarvan XD.

verder verder verder!

up.

up…

hahaha oke,

GA NOU MAAR WEER SNEL VERDER DAN!!! XD

nog meer mensen??

Is er een moderator die de titel kan wijzigen??

UPP

UPJE

WHUAAAAAAAAAAAAAAA VERDER

VERDURR

Hoofdstuk 3

Ik gooide mijn kleren op het stapeltje en spreidde de handdoeken uit. Toen rende ik met een noodgang het water in. Het ijskoude, maar toch enigszins warme water sneed langs mijn huid. Opeens dook Daimy op. Ze zwom langs me heen. ‘He, ik ga even zwemmen, ik zie je zo.’ Ik vertrok. Alleen zijn vond ik soms veel leuker. Soms had ik er gewoon behoefte aan alleen te zijn. Daimy zou me vast niet begrijpen. Ergens in de verte hoorde ik haar gillen. Zeker een moddergevecht. In het midden van het meer was een eilandje. Julie had er niks over gezegd. Het was vast een vogeleiland. Ik zwom wat dichterbij, niet van plan ook maar één voet op het eiland te zetten. Plotseling zag ik een grote, bruinzwarte gedaante, rennend op het eiland. Het was zeker geen vogel. Zo snel als ik kon zwom ik weer terug naar het vaste land. Na vijf minuten uitputtend hard zwemmen was ik weer terug. Ik plofte op de sneeuwwitte handdoek die ik zojuist dat uitgespreid. Daimy kwam naar me toe. ‘Wat is er aan de hand? Heb je een spook gezien ofzoiets?’ Ik keek haar nijdig aan. De jongens kwamen er ook aan.‘Wauw dude, ik heb nog nooit iemand zo hard zien zwemmen. Wat is er?’ het kostte me enige moeite om het eruit te krijgen. ‘Ik was dicht bij dat eilandje aan het zwemmen toen ik opeens iets groots, zwartbruins zag struinen. Het was zeker geen vogel hoewel ik haast wel zeker weet dat het eiland een vogeleilandje was. Het liep als een mens, maar door de schaduw zag ik het niet goed.’ Iedereen keek me sprakeloos aan. Aiden was de eerste die wat zei: ‘Weet je zeker dat je het niet gedroomd hebt? Ik bedoel, aan je beschrijving te zien was het een beer-achtige. Maar aangezien beren daar moeilijk kunnen komen heb ik het even moeilijk met je verhaal.’ Ik werd kwaad. ‘O, dus je denkt dat ik het verzonnen heb? Is dat het? Ik ben niet gek hoor, Aiden. Ik zag wat ik zag. Ik heb geen bril nodig dus begin daar ook maar niet mee.’ Daimy keek me aan. ‘Ik geloof je wel, maar wat kan het nou zijn. Ik bedoel, als beren er niet kunnen komen, maar het wel leek op een beer. Misschien was het gewoon een grote vogel. Laten we het daar maar op houden. we hoeven toch niet naar het eilandje.’ ‘Nee, wacht maar tot die zogenaamde vogel aan land komt en ons aan stukken scheurt! Dan mag jij als eerste met hem vechten.’ Ik griste mijn zonnebril van de stapel kleren en zette hem op. ‘Ik ga zonnen, jullie kunnen gaan.’ Daimy schudde haar hoofd. ‘Eigenlijk, moet jij nu naar Julie en Nigel. Eerste deur in de gang rechts.’ Ik stond op en liep half stampvoetend naar binnen. “Nou ja zeg, wat een vriendin, ze gelooft me niet eens.” Dacht ik. De eerste deur aan de rechterzijde was zeker niet moeilijk te vinden. Gewoon een klein kantoortje. Nigel en Julie zaten te wachten. Ik was van plan ze over die zogenaamde vogel te vragen. ‘Hoi Jess, hoe gaat het? Ik wil graag je bloedgroep en allergieën weten.’ Ik nam plaats. ‘Hoi Julie, Nigel. Het gaat goed, mooi kamp. Mijn bloedgroep is o negatief en ik ben allergisch voor aardbeienjam en pindakaas. Mag ik jullie iets vragen?’ Julie knikte en schreef mijn gegevens ondertussen op. ‘Nou toen ik daarnet aan het zwemmen was zag ik een hele grote vogel op het eilandje. Wat voor vogel was dat?’ Julie en Nigel lachten. ‘Je zal het je wel verbeeld hebben kind. Er zitten alleen maar kleinere vogels, zoals duiven, blauwe gaaien en eenden. En trouwens, je mag niet op het eilandje komen.’ Zei Nigel. Ik knikte maar, verontschuldigde me en liep weer terug naar het strandje. Daar zette ik mijn mp3-speler op, met het volume zo hard dat niemand een enigszins normaal gesprek met me kon beginnen. Het was hun verdiende loon. Ze geloofden me niet eens! Niemand geloofde me. Maar ik zou erachter komen wat dat voor beest was. Ik moest en zou erachter komen.

verderr

joehoe joehoe
het is een beetje dood hier
maar ga je nou verder of niet? :smirk:

hip verhaal!
echt leuk!
verdeeeer!

De avond ging spoedig voorbij. Voordat we het wisten was de disco alweer afgelopen en waren we stuk voor stuk – allemaal – moe. Eenmaal terug in onze kamer trokken we meteen onze pyjama aan, en besloten we om nog te gaan kletsen. we gingen allebei in onze eigen tweepersoons waterbedden liggen, en begonnen. ‘Heb je Ruben gezien? Ik vind hem echt een lekker ding! Ik vind Aiden wel wat voor jou.’ Ik gniffelde. Ruben was totaal mijn type niet, maar Aiden wel. ‘Ja, ik vind Aiden heel leuk. Die ogen, en dat haar!’ ik begon te fluisteren. ‘Maar hij ziet vast niets in een meisje dat claimt een vage grote vogel gezien te hebben.’ Daimy grinnikte. ‘Maar even serieus, heb je dat echt gezien?’ ik knikte. Ze leek geschokt. ‘Een ding is zeker, er is hier iets vreemds aan de hand. Heb je de buitenkant van dit gebouw wel eens goed bekeken? Het is echt superoud, maar de binnenkant is dan echt hightech spul. En toen ik Julie en Nigel vertelden over wat ik gezien had, lachten ze me gewoon uit! Ongelooflijk.’ Daimy knikte. ‘Ik vraag me wel af wat we morgen gaan doen. Misschien gaan we morgen wel hiken. Ik heb daar echt geen zin in.’ Ik knikte instemmend. Toen draaide me om. Daarmee gaf ik aan dat het gesprek ten einde was. Ik klapte in mijn handen, en het licht ging uit. ‘Hoe wist je dat?’ vroeg Daimy. ‘Gewoon een voorgevoel.’ Zei ik, en na 10 minuten woelen viel ik in slaap.

verderr