[VERHAAL] The forestman!!

Mensen!!

MUST READ:
een comment of upje is aardig, en voor ons allemaal helemaal gratis!!

ff eerst de inleiding plaatsen:

Inleiding

Samen strompelden we door het bos. Er was nergens iemand te bekennen. Behalve het geluid van onze voetstappen, was het doodstil. Zelfs de dieren waren nergens meer te bekennen. Aiden en Ruben – de twee jongens die ook een reis hadden gewonnen – liepen naast ons. Plotseling hoorden we achter ons andere voetstappen. Ik draaide mijn hele torso om, maar had er meteen spijt van. Achter mij stond hij, zijn lange ijzeren ketting over de grond slepend. Klaar om op een van ons toe te slaan. Ik liet een lange gil horen, en bij dat teken begonnen we allemaal een andere kant op te rennen.

beginnen??

up.

Ga maar verder

Ja!

ja doe maar :]

Verder.

Maar waarom doe je niet gewoon als titel de bosjeman ofzo?

Je schrijft het toch ook in het nederlands xP

ga je nou nog verder of hoe zit dat? :grinning_face_with_smiling_eyes:

verdur!

verderrr
ik denk dat ik dit wel ga volgen (:

Hoofdstuk 1

‘Wouw! Kom op, schiet eens op! We moesten inmiddels gaan.’ Daimy rende naar de auto van haar moeder, en ik volgde snel. We stapten in en haar moeder begon meteen te rijden. ‘Weet je eigenlijk wel waar we heen gaan?’ Vroeg Daimy. Ik schudde mijn hoofd. ‘Nee, ik weet alleen dat we om 9 uur ’s ochtends naar een parkeerplaats moeten komen, en dat onze spullen in een bus geladen worden, en dat we vanaf daar moeten fietsen.’ Mijn beste vriendin en ik hadden een kampeerreis gewonnen naar een bos. We moesten vragen beantwoorden over de natuur, maar eigenlijk had ik al de vragen beantwoord. Toen ik bericht kreeg dat we hadden gewonnen, had ik het meteen aan Daimy verteld. Ze was helemaal blij, en ik natuurlijk ook. Onze ouders waren wat minder enthousiast geweest, maar na een paar dagen smeken haalden we ze over. Nu - 4 uur ’s ochtends - zijn we op weg naar dat parkeerterrein. Alleen onze ouders wisten waar het was, maar ik hoefde het niet zo nodig te weten. Het beste was dat we samen op vakantie gingen, voor de eerste keer! We zijn allebei 16, dus het werd eens tijd dat we samen op vakantie gingen. Oké, het was dan wel geen New York -zoals we hadden gehoopt- maar het is een begin. ‘Ik heb er zo’n zin in. Jammer dat we zo vroeg moesten opstaan, ik ben echt kapot. Gelukkig had ik die slaappillen nog!’ Ik knikte. Zelf had ik de vorige avond niet zo heel goed geslapen. Het kwam waarschijnlijk door de zenuwen, of door de angst dat ik iets vergeten was mee te nemen. Misschien was het wel allebei. Nu zaten we in de auto, op weg naar onze vakantie. Ik nam nog een slok koffie uit de kan en gaf hem door aan Daimy. Ze pakte hem aan en nam een grote slok. Toen schroefde ze de dop er weer op en zette hem aan haar voeten. De rest van de rit waren we stil, en luisterden we wat naar de muziek die uit de boxen achter ons kwam.

Na het eindeloze zitten in de auto, kwamen we eindelijk bij een kleine parkeerplaats. Er stond een busje en nog een auto. In de andere auto zaten een vader en twee jongens, die verveeld een videospelletje aan het doen waren. De vader wees in onze richting en zei iets, en meteen veerden de jongens allebei op. Daimy´s moeder stapte uit, en op dat moment kwam er vanachter het busje een man aangelopen. Aan zijn zijde liep een vrouw van ongeveer 30, met lang zwart haar en een bleke huid. Ze droeg een kleine bril en sportieve kleding, maar ondanks haar strenge gezicht zag ze er niet streng uit. Ze glimlachten naar ons. ‘Hoi! Wat fijn dat jullie er nu allemaal zijn. Mijn naam is Julie, en dit is mijn partner Nigel. Voordat we alles gaan uitleggen, willen we eerst even jullie papieren zien, en de barcodes die zijn doorgebeld.’ Daimy’s moeder gaf de papieren aan Julie, die er even naar keek en ze vervolgens wegstopte in haar jaszak. Ze knikte. ‘Oké, het is goedgekeurd. Nou, zoals jullie weten hebben jullie een tweeweekse kampeerreis gewonnen, en ik ga met jullie mee fietsen naar het kamp, terwijl Nigel de spullen rijdt. Het kamp is ergens in een bos, zodat we ons natuurgevoel weer helemaal kunnen voelen.’ Daimy rolde buiten het zicht van Julie met haar ogen. Ze fluisterde in mijn oor: ‘natuurlijk, we zijn ons natuurgevoel helemaal kwijt hoor, in de grote stad.’ Ik gniffelde. Julie keek mijn kant op, maar ik deed net of ik haar niet zag. ‘Het is 15 kilometer fietsen, dus we moeten snel weg, en onderweg kunnen we niet stoppen.’ Julie keek ons een voor een aan. ‘Sorry, maar we hebben niet eens fietsen bij ons. Hoe kunnen we dan fietsen?’

Verder?:face_with_raised_eyebrow:??

Ja, verder!

Verderrr!!

upje

verder??

ja.

Vroeg ik aan haar. Ze gebaarde naar het busje. Nigel liep er naartoe en gooide de achterklep open. Vijf huurfietsen stonden statig in de achterbak. Nigel haalde de fietsen eruit en zette ze neer. Mijn moeder liep meteen naar het busje en gooide de tassen en slaapzakken in de achterbak. De vader van de twee jongens volgden. ‘Oké, we gaan ons nu eerst voorstellen. Zoals jullie al weten, is mijn naam Julie en ik ben 28 jaar oud.’ Nigel volgde: ‘Ik heet Nigel, en ik ben 34 jaar. Meisje met de rode jas, wil jij je nu voorstellen?’ Daimy bloosde. ‘Ik ben Daimy, en ik ben 16 jaar oud.’ Ze gebaarde naar mij. ‘Ik heet Jess, en ik ben ook 16 jaar.’ Ik keek naar Nigel. Hij knikte naar de langste jongen met het warrige, bronskleurige haar. ‘Ik heet Aiden , en ik ben 17.’ Hij keek zijn vriend aan. Die ging als laatste: ‘Ik heet Ruben, en ik ben 18.’ Julie glimlachte weer. ‘Oké, nu jullie je allemaal hebben voorgesteld, gaan we alvast de fietsen pakken, zodat ik even de ouders kan leren kennen. Jullie fietsen twee aan twee, en ik maak groepjes. Oké, Aiden en Jess. jullie gaan samen, en de andere twee ook.’ Ze liep weg, en begon een nieuw gesprek met de ouders. Ik keek haar kwaad aan, maar ze zag het niet. ‘Lekker eerlijk, moeten we naast mensen fietsen die we niet eens kennen.’ Zei ik tegen Daimy, en ze knikte me instemmend toe. Hoewel ik duidelijk de knapste jongen had, vond ik het toch niet eerlijk. Julie kwam inmiddels terug. We stapten op onze fietsen en namen afscheid van de ouders. Julie begon te fietsen, en wij volgden. We bleven allemaal maar achterom kijken en zwaaien tot de ouders uiteindelijk uit het zich verdwenen waren.

Tijdens het fietsen was ik de eerste die begon te praten. ‘Hoi.’ Aiden keek op en antwoordde: ‘Hoi, jij bent Jess, toch?’ Ik knikte. Zijn stem was goddelijk en leidde me af. Ik knalde bijna tegen een steen op. Nog net op tijd kon ik uitwijken. ‘En jij Aiden. Heb jij ook die quiz over de natuur moeten maken?’ Hij lachte. ‘Nou, eigenlijk moet ik zeggen dat we hem samen hebben gemaakt, maar om eerlijk te zijn, ik ben degene die alle antwoorden heeft ingevuld.’ Zei hij zacht, zodat Julie hem niet kon horen. ‘Ja! Dat heb ik dus ook. Daimy weet echt bijna niks over de natuur, en ik had toevallig kort daarvoor een boek erover gelezen.’ Ik hoopte dat ik niet al te nerd-achtig overkwam. ‘Ik had er een paar maanden geleden een boek over gelezen, en toen ik die reclame op de tv zag, ben ik meteen op die site gaan kijken. Toen ik eenmaal die vragen had ingevuld, twijfelde ik over alle antwoorden. Ik dacht niet dat we zouden winnen. Tot ik een telefoontje van Julie kreeg, dat we hadden gewonnen. Ik flipte helemaal! Ik rende meteen – in mijn pyjama – over straat om het aan Ruben te vertellen. Hij woont bij me in de straat, dus gelukkig hoefde ik niet ver te lopen. Hoe ging het bij jou?’ Ik luisterde aandachtig, tot hij ophield en ik begon: ‘Ik had ook geen idee of ik wel echt een kans had. Ik dacht gewoon dat het weer één van die domme wedstrijden was waar je nooit meer iets van hoort. Tot ik op een middag van school kwam, en mijn moeder me om de hals vloog. Toen ik vroeg wat er was liet ze de mail zien, en ik sprong zowat een gat in de lucht. Zo blij was ik! Ik belde Daimy meteen op om haar het nieuws te vertellen.’ Tijdens het vertellen van onze verhalen waren Daimy en Ruben ook begonnen. Voor ons zagen we Julie tevreden knikken. Op dat moment wist ik zeker dat het een supervakantie zou gaan worden.

Verder???

ja, duuh;)

nog meer mensen?

JA IK !!

verderr