[Verhaal] The best summer of my life!

Hee.
Ook ik heb een verhaal geschreven. Nouja. een stukje. hij is nog lang niet af maar ik was benieuwd wat jullie er van zouden vinden.
Het gaat over 2 meisjes; Bo en Isa. Ze zijn vriendinnen en gaan op vakantie naar Turkije. Daar gebeuren allemaal leuke en onverwachte dingen.
Ik post wel gewoon een stukje;

[b] (BO)
Langzaam begint de trein te rijden… Ik houd me vast aan 2 stoelen om niet om te vallen en vervolgens de hele trein door te glijden. In de trein is het vrij rustig. Er zitten een paar zakenmensen met laptops en een vader en moeder met 2 kleine kinderen. Ik prop mijn koffer tussen twee stoelen en plof net iets te hard op een stoel tegenover een nogal chagrijnig ogende man. Doordat het ‘net iets te hard’ was volgens hem kijkt hij mij alleen maar nog chagrijniger aan. Ik kijk maar snel naar buiten en trek er niks van aan. Zakenmensen zijn meestal chagrijnig. De bomen komen alweer snel voorbij. De trein is al goed op gang gekomen. Ik kijk er een tijdje naar totdat ik duizelig wordt. Dan pak ik mijn ELLEgirl en probeer wat te lezen.
Ik ben dus Bo. Ik ben zestien en woon in Groningen met mijn moeder en broer; Henriette en Pascal. Ik zit in de vierde klas en ga na de vakantie naar de vijfde. Nu is het zomervakantie. Ik ben op weg naar mijn beste vriendin Isa. Ik zat vanaf groep 3 tot en met klas 2 bij haar in de klas. Toen ging ze verhuizen, naar Zwolle. Haar vader had daar een baan gevonden en haar moeder en broertjes gingen mee. Ze had geen keus en moest ook mee. Ze had natuurlijk veel liever bij mij willen wonen maar dat vond mijn moeder niet goed. Vandaar dat wij nu elke vakantie naar elkaar toe komen. Deze keer ga ik eerst naar Bo en daarna gaan we twee weken op vakantie naar Turkije. Dit is de eerste keer dat we met z’n tweeën naar het buitenland gaan. Ik heb er zo’n zin in!

(ISA)
‘Máaaaaaam?!’ Ik schreeuw naar beneden en gooi ondertussen alle kleren in mijn kast overhoop. ‘Wat is er?’ Zuchtend komt mijn moeder de trap op gelopen. ‘Waar is mijn rode bikini?’ Ik haal nog wat kleren overhoop maar zie nog steeds geen rode bikini. Mijn moeder komt mijn kamer ingelopen en kijkt naar alle troep die ik heb veroorzaakt. ‘Ik heb geen idee. Hij zou gewoon in je kast moeten liggen.’ Ik sta op en laat mijn moeder bij de kast. Ze trekt een stapel kleren opzij en daarachter verschijnt mijn bikini. ‘Kijk eens aan. Gewoon waar die hoort.’ Mijn moeder staat op, gooit de bikini naar mij toe en baant zich een weg door de troep naar beneden.
Ik ben Isa, zestien jaar, rommelkont en eigenwijs. Tenminste, zo omschrijven mensen mij. Ik ben altijd alles kwijt en weet het altijd beter. Gelukkig heb ik ook goede eigenschappen. Zo kan ik heel meelevend zijn en kan ik mensen erg goed helpen. Ik woon in Zwolle met mijn moeder Inge, vader Robert en broertjes Fabian en Milo. Ik houd erg van Volleybal, shoppen en jongens. Die dingen deel ik met mijn beste vriendin Bo. Ze komt zo bij mij en ik zou dan klaar moeten zijn. Alleen ben ik bang dat dat nog weleens een probleem kan worden. [/b]

lijkt me een leuk verhaal :slightly_smiling_face:

ja lijkt mij ook wel leuk :slightly_smiling_face:

up [:

Nog een stukje:
b
‘Station Assen’ lees ik op de borden op het station. Nog een klein uurtje dus. Er stappen wat mensen uit en er komen weer een aantal binnen. Het wordt aardig druk in de trein. De zakenman die tegenover mij zat is uitgestapt en wordt ingeruild door een wat jonger exemplaar. Ik bestudeer hem ongemerkt vanachter mijn ELLEgirl. Hij heeft bruin halflang krullig haar en blauwe ogen. Ik schat hem zo rond de 18 jaar. Doordat ik iets te veel bezig was met het bestuderen heb ik niet door dat mijn MP3 is gevallen. Hij heeft de MP3 schijnbaar wel zien of horen vallen want hij pakt hem op en geeft hem aan mij. ‘Eh bedankt’ komt er krakkemikkig uit mijn keel. ‘Graag gedaan hoor. Wat luister je?’ Ik moet eerst op mijn MP3 kijken om erachter te komen terwijl ik er al een tijdje hetzelfde liedje heb zitten luisteren. ‘Van alles. Vooral vrolijke en mooie liedjes. Wil je ook luisteren?’ Antwoordt ik dan uiteindelijk. ‘Nee hoor. Ik heb zelf muziek’. Ik zie het pas nadat hij het gezegd heeft. Stom. ‘Waar ga je heen?’ vraagt hij. ‘Ik ben op weg naar Zwolle. Naar een vriendin, en jij?’ ‘Leuk. Ik ga naar mijn vader, ook in Zwolle toevallig. Ik ben trouwens Benjamin’. Hij steekt een hand uit. Ik steek mijn hand ik de zijne. ‘Bo’.
We zitten nog wat te praten totdat we uiteindelijk station Zwolle binnenrijden. Ik haal mijn koffer weer tussen de stoelen weg en loop naar de deur. Onderweg rijd ik nog over een paar tenen heen van mensen die een vuile blik naar me toe werpen. Ik probeer duidelijk te maken dat het per ongeluk ging en val dan ook nog bijna de trein uit. Wat ben ik toch ook onhandig. Benjamin heeft het schijnbaar ook gezien en zit zachtjes te lachen. Ik kijk hem aan en hij stopt met lachen. Ik glimlach toch maar. Het zag er vast weer heel stom uit. ‘Welke kant moet jij op?’ vraag ik. Hij kijkt even in het rond en wijst dan naar de straat waar hij waarschijnlijk heen moet. ‘Ik moet de andere kant op’. Ik geef hem een knuffel en wil weglopen. ‘Wacht!’ Ik draai me om en Benjamin komt naar me toe gelopen. ‘Mag ik je nummer?’ ‘Jahoor’. Ik lees het nummer voor en hij zet het in zijn mobiel. Vervolgens zet hij ook zijn nummer in de mijne en lopen we weg.[/b]

Verdeeer!
Lijkt een beetje op mijn 1e verhaal, maar die van jou is beter xD
Kusjeees

meteen een knuffel na een uurtje in de trein? xD

maar leuk verhaal ^^

Ilikeit.

Haha. ja. ik twijfelde er ook een beetje over… maar ze hebben wel een tijd zitten praten enzo ea. ;d

En een klein stukje;
b
Ik ga op mijn koffer zitten en trek aan de rits. ‘KRRRRTTTS’. Hij gaat langzaam steeds dichter. Maar dan knapt de rits. De koffer vliegt weer open en de rits gaat niet meer dicht. Ik probeer het nog een paar keer maar de rits is echt kapot. Ai. Hier zal mijn moeder niet blij mee zijn. Ik loop naar beneden en vertel het slechte nieuws. Mijn moeder is er niet blij mee maar vind het niet heel erg. Alleen hebben we wel een probleem. Dit was onze enige grote koffer waar alles inpast. We hebben ook geen tassen waar alles in past. ‘Dat wordt een nieuwe kopen, ben ik bang’, zegt mijn moeder. ‘Dan ga ik nu wel heel snel even de stad in’. Dan hoor in een koffer aan komen rollen. Ik kijk door het raam en zie Bo al aankomen. ‘Bo is er al!’ Ik ren naar de deur en doe hem open. ‘BOOOOOOO!’ Ik omhels haar en laat haar binnen. We drinken samen even wat en ik vertel dat mijn koffer kapot is gegaan. Ze bied aan om even mee de stad in te gaan om een nieuwe te kopen en dat doen we dus.
Een kwartiertje later fietsen we de stad in. We gaan naar de V&D en zoeken een mooie uit. Weer teruggekomen bij de fiets vragen we ons af waarom we met de fiets gegaan zijn. Een koffer meenemen op de fiets is iets lastiger als we dachten. Bo zit bij mij achterop met de rug tegen de mijne aan. Ze probeert de koffer in bedwang te houden terwijl ik zo voorzichtig mogelijk fiets. Uiteindelijk doen we er 20 minuten over waar ik anders net 10 minuutjes over doen. Maar we zijn weer thuis gekomen zonder dat de koffer (of wijzelf) ook maar 1 keer is gevallen. Thuis aangekomen prop ik al mijn spullen in de andere koffer en rits de koffer, dit keer met meer geluk, dicht. [/b]

Upje.

Misschien kan je erboven zetten of het over Isa of Bo gaat. De namen kloppen soms niet. Ze zegt tegen Benjamin dat ze Isa heet, terwijl in het begin van het verhaal word gezegt dat Bo in de trein zit. (Sorry, dit viel me op)
Verder leuk verhaal! <3

idd jaa,
maar ik heb zo maar het gevoel dat dit nog leuk gaat worden (8

Oeh ja klopt. daar was het even mis gegaan ;p.
Ik verander het wel even.
Ik zal het er voortaan wel bij zetten. :grinning:
Vanmiddag komt er weer een nieuw stuk trouwens.

b
We stappen de trein uit en gaan ongemakkelijk de roltrap op met onze koffers. We zijn op Schiphol. Gisteren ben ik bij Isa blijven slapen en vanmorgen zijn we met de trein naar Schiphol gegaan. We checken snel in zodat we onze koffer kwijt zijn. We kijken in wat winkels en gaan natuurlijk ook even naar de Starbucks. Dan gaan we door de paspoortcontrole en zoeken we onze Gate. We lopen wat heen en weer maar vinden dan uiteindelijk de Gate die we moeten hebben. Ze checken nog een keer onze identiteit en dan moeten we lang wachten. We lopen ongeveer 10 keer naar de wc omdat we zo zenuwachtig zijn. Isa is vooral zenuwachtig. Dit is haar eerste keer vliegen. Ik probeer haar wat te kalmeren en we praten veel over wat we allemaal willen doen. Dan mogen de mensen met een speciale pas naar binnen. Vervolgens mogen de kinderwagens en rolstoelen en dan mogen wij eindelijk. We gaan snel heen zodat we niet te lang in de rij hoeven staan. Ze checken nog een keer onze identiteit en dan mogen we de buis in. We rennen er doorheen en komen dan bij het vliegtuig. De Stewardess groet en wenst ons een prettige reis. We benen ons door het vliegtuig en vinden onze plek. We moeten weer een hele tijd wachten voordat alle mensen in het vliegtuig zitten. Dan gaat het vliegtuig taxiën. De grond onder ons wordt steeds kleiner als we opstijgen. Mijn oren beginnen te piepen en dan vliegen we. HERE WE COME TURKEY![/b]

Vinden jullie het nog een beetje leuk? :laughing:

stukje bijgelezen :wink:
nog steeds leuk :grinning:

jaa, nu wordt het leuk !

hihi leuk;D
als je vragen hebt over turkije voor in je verhaal kun je me noten ben turk namelijk

Bedankt ;d Ik ben zelf in Turkije op vakantie geweest en vond het daar super leuk. Daar basseer ik mijn verhaal ook een heeeeel klein beetje op. Ik was daar ook een tijdje in een buurtje geweest waar geen toeristen waren omdat mijn vader daar werkte. Ik heb dus al best veel gezien hoe de mensen daar leven en hoe het daar allemaal gaat. Denk dus niet dat ik het nodig heb maar als ik er echt niet meer uitkom note ik je :grinning: