[VERHAAL] Tears of an angel.

Proloog: Ik sloot mijn vingers om het rode autootje. Het autootje waar ik vroeger altijd mee ‘‘rondscheurde’’. Het autootje dat ik van mijn moeder had gekregen. Ik glimlachte bij de herinnering aan mijn moeder. Maar mijn moeder was er niet meer. Tenminste, was er niet meer voor míj. Als mijn vingers van ijzer waren was het autootje nu stuk. Ik dacht na; waarom zou ik het autootje nog bewaren als mijn moeder er niet meer was? Geen enkele reden, op één na: het liet me denken aan de tijd dat ik nog gelukkig was. Met een plons belandde het autootje in het water, waar zich grote kringen in vormde.

Ik vind het tot nu toe mooi geschreven, ik wil wel meer lezen. Ben benieuwd hoe het verder gaat.
Wel jammer dat het een engelse titel is bij een nederlands verhaal.

Net als liefde weten we niet waar of waarom.
Net als liefde kunnen we niet dwingen of vliegen.
Net als liefde hebben we vaak verdriet.
Net als liefde hebben we het eeuwig leven niet.

W.H. Auden

Cas’ lippen voelden koel aan, niet meer zo warm als vroeger. Ik keek in zijn donkerbruine ogen. ‘Schatje.’ Het leek alsof hij het niet meende. Ik glimlachte en drukte hem tegen me aan. ‘Ik houd van je.’ De warmte in zijn stem was er niet. ‘Ik ook van jou.’ Fluisterde ik. ‘En dat meen ik.’ De warmte was er nog steeds niet. Zijn handen sloten zich om mijn middel, en tilden me een stukje van de vloer af. Even voelde het weer als vroeger, heel even maar. ‘Echt?’ Ik voelde tranen achter mijn ogen branden. ‘Ja.’ Zei Cas onzeker. ‘Je liegt.’ Zei ik hees. Ik trok zijn handen los en draaide me om. De neiging om te gaan huilen werd groter en groter. ‘Natuurlijk niet.’ Ik had verwacht dat Cas me naar zich toe zou trekken en me liefdevol zou zoenen, maar dat deed hij niet.

Hmm… ja, eigenlijk heb je wel gelijk.

Verder? :stuck_out_tongue:

:grinning: Idem

ga maar verder (:

Mijn adem versnelde. ‘Beau…’ Zijn stem was slechts een fluistering. ‘Ik…’ Hij schraapte met zijn voet over het zand. ‘Ik weet niet hoe ik dit moet zeggen.’ Zei Cas twijfelend. ‘Ik snap het.’ Mijn stem klonk gebroken. ‘Nee, Beau, je begrijpt het niet.’ Het was net een domme dramaserie. ‘Ik begrijp het heel goed.’ Ik liep een beetje raar naar achter, half struikelend. ‘Beau, wacht!’ Cas pakte me bij mijn arm vast. ‘Raak me niet aan.’ Ik trok mezelf zo ruw los dat ik met mijn nagels over zijn gezicht heen ging. ‘Als je niet wilt luisteren kom je ook niet achter de waarheid.’ Zei Cas toen. Ik verstijfde. ‘Ik luister.’ Murmelde ik. ‘Goed.’ Cas greep in zijn haar. ‘Ik en Jane…’ Hij haalde diep adem. ‘We hebben gevoelens voor elkaar. Gevoelens die jij nooit zal snappen.’ Cas was zichtbaar opgelucht. Ik niet. Ik voelde hoe alles duister werd. Ik dacht dat als het uit was tussen mij en Cas ik nog steun zou vinden bij Jane. Maar Jane had me bedrogen. Er rolden tranen over mijn wangen, ze waren los gekomen. ‘Alsjeblieft…’ Cas kon zijn zin niet afmaken. ‘Hoepel op.’ Ik pakte mijn slippers op en rende over de duinen, naar mijn fiets. Ik kon mijn fietssleutel niet vinden. Cas kwam al naar me toe gerend. Hij riep mijn naam. Ik had mijn fietssleutel gevonden en reed weg. Mijn slippers zaten verkeerd om, maar dat kon me niks schelen. Gevoelens die ik nooit zou snappen.

Mooi, ga maar verder! (:

Pretty cool. ik ben zeker benieuwd naar nieuw stukje. :wink:

naiss ! more?

‘Hé.’ Ik schrok van Jane’s stem, maar herstelde me snel. ‘Wat moet je?’ Vroeg ik bits. ‘Niks, gewoon.’ Jane trok haar kluisje open. Op dat moment wenste ik dat we elkaar nooit ontmoet hadden, en dat ik Cas ook nooit had ontmoet.
Dan hoorde ik nu misschien wel bij het groepje van Nadia. Juist toen ik daar aan dacht kwam ze langslopen, met Ashley en Lynn aan haar zijde. De andere meisjes – die ik de volgelingen noemden – liepen er achter. Ik draaide me om en keek naar hun glanzende haren, en glanzende lippen. Ik ontmoette Nadia’s blik, en durfde niet weg te kijken. ‘Hoi,’ zei ik dus maar, ‘alles goed?’ Mijn stem trilde voor de eerste keer niet. Dat was denk ik waarom Nadia stil stond en glimlachte. ‘Ja hoor, met jou?’ Ze keek me anders aan dan vroeger, en vroeger betekende dus vorige week. ‘Goed.’ Antwoordde ik rustig. ‘Loop je mee?’ Ashley glimlachte nu ook. Naast me hoorde ik Jane naar adem happen, ik deed moeite om niet naar haar te kijken, en liep toen achter Ashley, Nadia en Lynn aan. ‘Kom,’ Ashley trok me mee, waardoor ik naast haar liep, ‘vanaf nu hoor je bij ons.’ Ik wist niet precies wat dat betekende. Bij hun horen. ‘Weet je,’ begon Nadia toen we aanschoven, ‘jij hebt het in je.’ ‘Dank je.’ Ik probeerde het zo normaal mogelijk te zeggen. Ik nam een hap van mijn tosti. ‘En, je kunt voortaan beter een salade meenemen, want je moet wel aan je lijn denken.’ Zei Lynn toen, de slankste van allemaal. ‘Ja, het zou zó niet cool staan als je te dik werd.’ Viel Vienna hen bij. Beschaamd keek ik naar mijn tosti, waar de kaas aan vast plakte. ‘Geef maar.’ Het leek alsof Nadia mijn gedachten kon lezen. Snel pakte ik mijn tosti en gaf hem aan Nadia, die nog breder glimlachte. Met een boog gooide ze hem naar de tafel achter ons, waar de mensen boos opkeken. Als ik nog met Jane omging, had ik misschien wel aan die tafel gezeten. En dan had ik ook boos gekeken. Maar daar hoorde ik niet meer bij, het groepje van Nadia zou nu voor me zorgen. Tenminste, dat hoopte ik. ‘Niet stiekem naar Jay gluren, hè.’ Vienna giechelde en keek naar Jay, die onderuit gezakt op een stoel zat en een boterham naar binnen werkte. Ik voelde het bloed naar mijn wangen stijgen, en wist dat ik nu knalrood was. ‘Laat haar.’ Nadia rolde met haar ogen en wierp Vienna een vernietigende blik toe. Vienna draaide haar hoofd weg en pulkte aan haar nagellak. ‘Hallo, wat doen we hier nou nog?’ Janey – de tuttigste én dikste van allemaal – was klaar met haar lipgloss bijwerken en stond op. ‘Wat wij hier doen, is nadenken.’ Antwoordde Nadia. ‘O, ik wist niet dat Beau dat kon?’ Janey was duidelijk niet blij met me. ‘Volgensmij, is dat de reden waarom jíj bent blijven zitten.’ Lynn grinnikte. ‘Hou je mond toch, bemoeial.’ Mompelde Janey beledigd. ‘Ze bemoeit zich nergens mee, jíj bemoeit je overal mee.’ Flapte er uit mijn mond.

Je schrijft echt tof. (: