[verhaal] Special Summer

Hoi!
Ik dacht, laat ik mijn verhaal maar eens op girlscene posten. Ik hou wel van opbouwende kritiek en wil dan ook graag weten of mijn verhaal leuk is om te lezen. Dus opmerkingen, tips, verbeteringen… zijn heel erg welkom!
Het is één van mijn eerste verhalen die ik alleen schrijf. Meestal schrijf ik samen met een vriendin =)
Ik hoop dat jullie het wat vinden!
Groetjes!

Hoofdstuk 1
Met een boek boven haar hoofd liep Isabelle door de straat. Het regende pijpenstelen en net op dat moment moest Isabelle naar huis. Ze voelde hoe haar T-shirt aan haar lichaam kleefde en bekeek een druppel die net op haar neus was gevallen. Ze had eerst nog even gewacht tot het ophield met regen, maar toen ze een dwingende sms van haar vader kreeg was ze dan maar vertrokken. Het boek boven haar hoofd bood ook al geen bescherming meer dus gaf ze het op. Al wandelend bereikte Isabelle haar huis en ging naar binnen. Ze verwachtte een preek van haar vader en was verbaasd toen ze die niet te horen kreeg.
‘Wat krijgen we nu?’ dacht ze hardop. Zo stil als ze maar kon deed ze haar schoenen uit en sloop naar haar kamer. Net toen de kamerdeur dichtviel hoorde ze de luide stem van haar vader.
‘Isabelle!’ galmde het door het hele huis. Zuchtend keerde Isabella terug naar beneden en ging naar de woonkamer. De radio stond aan maar verder was er geen geluid.
‘Ja?’
Een plasje water lag bij haar voeten op de grond. Haar haren kleefden aan haar gezicht en ze zag er niet uit. Haar vader kwam de woonkamer in en bekeek haar van kop tot teen. Een glimlach verscheen rond zijn mond maar toen werd hij weer serieus.
‘Ik wil niet dat je zonder toestemming zomaar vertrekt uit huis! Je weet wat er allemaal kan gebeuren –‘
‘Dat weet ik pap,’ zei Isabelle, ‘Maar ik moest dit boek echt nog gaan halen. Ik heb het nodig voor mijn bespreking.’
‘Waarom zeg je dan gewoon niet dat je naar de bibliotheek gaat?!’ antwoordde haar vader geïrriteerd.
‘De volgende keer vraag ik het pap, beloofd,’ zuchtte Isabelle. Wat kon haar vader toch ongerust zijn. Maar dat was niet zonder reden. Isabella dacht terug aan wat er met haar moeder was gebeurd en een traan liep over haar wang. Ongemakkelijk keek haar vader haar aan maar sloot toen zijn sterke armen om haar heen. Het gevoel van kwetsbaarheid besloop Isabelle. En even voelde ze zich een klein kuikentje, verscholen en veilig. Geborgen.
‘Het is al goed. Neem een warme douche, dan maak ik een kopje koffie.’ Zonder verder nog een woord te zeggen ging hij naar de keuken.

Verder?

oke… verder ?

Oki, hier nog een stukje :grinning: Langer dan het vorige :wink:
Ik ben er niet helemaal tevreden over…
Reacties zijn welkom!

Hoofdstuk 2
Met een handdoek rond haar lange haren gewikkeld stommelde Isabelle de trap af. Ze voelde zich al stukken beter. Isabelle snoof de heerlijke geur van versgemaakte koffie op en liep opgewekt de woonkamer in. Een glimlach verscheen rond haar mond toen ze zag dat haar vader, Henrik, haar kopje al op tafel had geplaatst met een koekje erbij.
‘Ik dacht dat je misschien ook nog iets wou snoepen,’ zei hij. Hij knipoogde naar haar en liep toen naar de zetel. Met het kopje en de koek in haar handen liep Isabelle hem achterna en plofte ook in de zetel. De kamer werd gevuld met het geluid van de televisie. Genietend dronk en at Isabelle alles op en plaatste het in de vaatwas.
‘Ik ga slapen pap,’ zei ze en gaf haar vader een knuffel.
‘Tot morgen meid,’ zei Henrik terug terwijl hij zijn blik niet van de tv liet afdwalen. Grinnikend ging ze naar haar kamer, trok haar pyjama aan en kroop in haar bed. Ze staarde naar het donkergrijze plafond en zag het licht van de maan prachtige schaduwen maken.

‘Opstaan Isabelle!’
Met een slaperig gevoel opende ze haar ogen. Ze wende haar blik af van het raam, waar de eerste zonnestralen doorheen drongen. Mokkend stond ze recht en trok haar kleren slapend aan. Waarom moet ze toch steeds zo vroeg opstaan? Ze had nog uren kunnen liggen in haar warme bed.
‘Wat heb jij nou gedaan?’ zei haar vader lachend. Isabelle keek hem gapend aan, waardoor haar vader nog meer moest lachen.
‘Wat nou?’ zei ze geïrriteerd.
‘Niks, als jij zo naar school wil gaan, geen probleem,’ grinnikte hij. Hij nipte van zijn warm kopje koffie en bladerde door de krant. Isabelle wierp een snelle blik op zichzelf en kon wel door de grond zakken. Ze voelde hoe haar wangen rood kleurden en sloeg op haar hoofd.
‘Ik ga me wel weer omkleden,’ zei ze met een flauwe grijns. Eigenlijk vond ze het best grappig. Ze had haar T-shirt omgekeerd aan waardoor het etiket jeukte en haar broek zat vol met modderspatten van de vorige dag. Zuchtend kleedde ze zich opnieuw om. Het zou weer een perfecte dag worden…

Ze legde haar haren nog snel goed, griste haar tas van haar bed en ging naar buiten. Het was niet meer zo koud als in de winter, maar echt warm kon je het niet noemen. Met een harde duw opende ze de krakende deur van het tuinhuis en nam haar fiets.
‘Hoi!’ klonk het vrolijk achter haar. Geschrokken draaide Isabelle zich om en keek in het lachende gezicht van Febe.
‘Oeps, deed ik je schrikken,’ grinnikte Febe spottend.
‘Echt niet,’ lachte Isabelle, ‘laten we opschieten, of straks komen we –weeral- te laat.’
Zonder nog woorden uit te wisselen fietsten ze naar school. Er was een harde wind komen opzetten waardoor ze met een rood hoofd op school aankwamen.
‘Wauw, jullie zijn weer stipt op tijd,’ zei een stem achter hen. Het was Matthias, de irriterende jongen uit hun klas. Hij was niet bepaald knap en was redelijk uitgezet.
‘Ah, hou je mond,’ zei Isabelle gefrustreerd. Febe trok haar mee de wc’s in en begon toen enthousiast met haar gsm te zwaaien.
‘Raad eens!’ kirde ze opgewekt.
‘Ehm, wat moet ik raden?’ zei Isabelle.
‘Ik kreeg een sms van Jasper!’ gilde ze luid. Een paar eerstejaars keken hen vreemd aan en verlieten de wc’s.
‘Moet de hele school het weten misschien?’ lachte ze.
‘Ik kreeg gewoon een sms van HEM! De lekkerste jongen van de hele school!’
‘Je weet toch dat Kiara op hem uit is? Ze heeft dat vorige toch laten blijken,’
‘En dan?’ zei Febe. Haar ego was gekrenkt. ‘Ben ik niet goed genoeg misschien?’ zei ze plots bot.
‘Fee, je weet dat ik het zo niet bedoel,’ suste Isabelle haar.
‘Noem me toch geen fee. Ik ben geen kleuter!’ zei Febe kwaad.
‘Goed, Febe. Wil je nu a.u.b. niet zo kwaad zijn,’ zuchtte Isabelle. Ze herinnerde zich maar al te goed dat Febe vorig jaar was gedumpt. Isabelle had haar gewaarschuwd, maar Febe geloofde haar niet waardoor het op een ruzie was uitgedraaid. Weken hadden ze elkaar gemeden tot Febe haar huilend had opgebeld. Ze was gedumpt.
Nog steeds wat gekrenkt keek Febe haar aan. Ze dachten allebei aan hetzelfde en schoten toen in een lach uit.
‘Je moest je gezicht eens zien,’ lachte Febe. De tranen stonden in haar ogen en ze kreeg een rode blos op haar wangen.
‘Bedoel je-’
‘Duh, gefaket,’ zei Febe.
‘Jij moet echt acteerlessen nemen. Ik wed dat je boven alle anderen uitsteekt, afstudeert met grootste onderscheiding en gaat schitteren op het witte doek,’ zei Isabelle serieus.
‘Ah, je weet dat serieus zijn niks voor mij is. Ik hou het wel bij dansen,’ zei Febe lachend.
De bel galmde over het terrein wat betekende dat de lessen begonnen.
‘Nee,’ kreunden ze verveeld.

wel leuk om te lezen hoor
alleen in het eerste stukje schrijf je: eerst ging ze nog even wachten
je kan beter iets schrijven van: ze had eerst nog even gewacht
om het ‘en toen ging ze dit en toen ging ze dat doen’ effect te vermijden zeg maar
haha niet dat ik nou alles van schrijven af weet hoor

@ModeDeLaRue: Bedankt! Ik ben blij dat je me verbeterd :grinning: Ik heb nogal vaak de neigin om zo te gaan schrijven van eerst doet ze dit en dan dat en toen gebeurde er dit… Ik heb het meteen aangepast :wink: Ik hou van opbouwende kritiek :grinning: