[Verhaal] Short Story: Voorbij, maar nog niet vergeten

Dit is een Short Story, een kort verhaal. Ik zou graag meningen en kritiek van jullie willen horen :wink:

Btw note dat de titel niet geweldig is xD

Voor zich uitstarend zit ze roerloos op de rand van haar bed. Haar hoofd zit vol met gedachten, te veel. Ze denkt aan hem, ze denkt aan hen. Dat is er nu niet meer, en het zal ook nooit meer terugkomen. Er is iets verschrikkelijks fout gegaan, maar ze kan zich niet meer herinneren wat.
Ze ontmoette hem in een nachtclub en alles aan hem, misschien mede door het effect aan de drank die ze al op had, leek wel perfect te zijn. En op dat moment, was dat ook zo.
Zo heeft ze alles, zo heeft ze alleen nog de leegte in haar hart. Ze weet niet meer wat ze moet doen, het meisje dat altijd alles beter weet, staart nu radeloos naar de muur tegenover zich.
Ze miste het gevoel dat alles goed was, dat alles precies op zijn plaats leek te vallen, dat haar bestaan eindelijk een doel kreeg.
Toch begreep ze niet waarom ze zich zo levenloos voelde, zij was toch niet degene die weg was? Maar ze was wel dood.
Ze trekt haar benen op en legt zich op het koude matras teneer. Een traan volgt het spoor van de vorige, verlaat haar kin en trekt in de hals van haar vest.
Ze weet niet of ze zich boos, verdrietig, ontdaan of verbaasd moet voelen. Misschien wel geen van allen.

‘Het mooiste wat ik ooit heb gezien was een vlinder die stierf. Het is het enige dat net zo elegant kan sterven als vliegen.’

Ze lacht. Levi was altijd zo lief voor haar geweest, nooit wilde hij iets overhaasten, maar juist rustig naar de wereld om hen heen kijken, bestuderen wat hij niet kon zien. Hij was de enige persoon die haar zo gelukkig kon maken door haar hand stevig in de zijne te nemen.
Daarom deed het misschien zo veel pijn toen ze achter de verborgen waarheid was gekomen. Ze geloofde dat hij écht om haar gaf, écht van haar hield. Wat heeft ze fout gedaan?

Ze kon het zich niet herinneren.

Blanco, de beelden waren weg. Alsof iemand de band uit de videospeler had laten glijden en terug had gelegd in zijn hoesje, dat onder het stof lag te wachten totdat iemand hem weer zag liggen.
Maar ze kon hem niet vinden, in plaats daarvan stuitte ze op de foto’s van dat andere meisje. Haar lange, asblonde haren, haar lege, groene ogen en haar ijskoude huid. Het meisje wat hij boven haar verkoos.

‘Geloof maakt dingen werkelijkheid.’

Vast. Toch is ondanks dat de droom waarin zij bleef geloven gebroken. En zijn scherven vielen nu rinkelend op de grond.
Ze verborg haar gezicht in het kussen. Morgen zou ze hem weer zien, dan zou ze zijn warme, zachte arm gekruist in de hare moeten zien. Maar nu wilde ze gewoon even weg, even haar ogen kunnen sluiten en los laten.

‘Toch houd ik van je.’

© 0ILoveCarrots0.

Upje…

up :slightly_smiling_face:

super!
maar wat is die levi van haar? :blush:
ik ben blond… (:

Het was d’r vriendje, maar hij maakte het uit omdat hij met een ander ging.
lol
Ik was ook niet zo geweldig duidelijk hoor, :wink:

Erg Nice!

wooow egt moooi!

moooi!

Bedankt voor jullie positieve reacties, ik zal er rekening mee houden dat ik voortaan iets duidelijker ben :wink: