[Verhaal] She's gone

Mijn beste vriendin zit op girlscene en ik liet haar net de eerste bladzijde (meer heb ik nog niet) van dit verhaal lezen. Ze zei dat ik het hier neer moest zetten omdat hier veel meiden zitten die goed kunnen schrijven en me kunnen helpen, dus bij dezen. :slightly_smiling_face:
Het wordt een soort thriller.
Alvast veel plezier met lezen (hoop ik) en ik ben benieuwd wat jullie ervan vinden!

***

Aan: Alex
Van: Melissa
Onderwerp: Het is over

Het is over.
Het ligt niet aan jou.
Het ligt aan mij.
Oké, ik zal stoppen met de clichés. Als ik dan toch zo’n trut ben die het via de email uitmaakt, kan ik beter moeite doen om je in mijn eigen woorden uit te leggen wat er aan de hand is.
Ik houd van je, Alex. Echt waar. Nog steeds en ergens denk ik dat ik dat altijd zal blijven doen. Je hebt me veranderd, het beste in me naar boven gehaald. Na bijna een jaar voel ik de vlinders nog steeds in mijn buik als je me een app stuurt, of simpelweg een hartje op Facebook zet met mijn naam erbij. Ik had nooit gedacht dat ik zo verliefd kon worden, dat ik me ooit zo compleet kon voelen.
Daarom wil ik je bedanken voor alles.
Alleen zit ik de laatste tijd met mezelf in de knoop. Je weet wat er bij mij thuis speelt, en ik ben bang, boos, verdrietig… Er zijn meer gevoelens dan ik kan verwerken, en mijn gevoelens voor jou zijn een te heftige prikkel op dit alles. Vandaar dat ik besloten heb mijn oude leven de rug toe te keren. Als je dit leest, ben ik waarschijnlijk al het land uit. Hopelijk vind ik in het buitenland de rust om alles te werken. Ik weet dat je me begrijpt en het spijt me zo erg dat ik je verdriet moet doen.

Het kettinkje met de dolfijn eraan zit in dat kleine vakje in je tas, het voelde niet goed om het te houden. Wil je aan me denken als je ernaar kijkt? Ooit zien we elkaar weer, dat beloof ik je.

XXX

De eerste dag van de zomervakantie weet ik nooit wat ik moet doen, en vandaag al helemaal niet. Ik weet wel wat ik had moeten doen: een baantje zoeken. Maar ja, ik was de afgelopen maanden meer bezig geweest met het halen van mijn havo-examen – ik kon het niet maken om nog een keer te zakken – en ik had het zoeken steeds voor me uitgeschoven.
Uiteraard is er nu niets meer. Als ik het positief bekijk, betekent dat dat ik mijn rijbewijs sneller kan halen. Alleen deze week al heb ik vier rijlessen ingepland. Als ik het wat pessimistischer bekijk, betekent dat dat ik de rest van de vakantie moet rondkomen met schuldgeld.
Schuldgeld, ja. Mijn ouders gaan twee weken naar Griekenland omdat ze twintig jaar getrouwd zijn en ik mag niet mee. Mijn enige troost is de berg geld die ze ter compensatie op mijn rekening hebben gestort.
Op dat moment gaat mijn telefoon. Ik vis hem uit mijn zak en trek mijn wenkbrauwen op bij het lezen van de naam op het scherm. Emma. Ik ken haar al vier jaar en ze heeft me nog nooit gebeld.
‘Met Lisa,’ zeg ik. Het klinkt zo onnatuurlijk dat ik bijna in de lach schiet.
‘Kom onmiddellijk hierheen,’ gooit Emma er in één adem uit.
‘Wat?’
‘Je hoort me wel. Je moet nu komen. Het is crisis.’

Je hebt een volger! Leuk geschreven

Leuk! Hopelijk komen er nog meer volgers. ^^

***

Mijn hart maakt een sprongetje. Eindelijk gebeurt er wat. ‘Ik kom er zo aan, ik moet me nog aankleden.’
‘Lig je nog in bed of zo?’ Emma praat hoger dan normaal.
‘Nee, natuurlijk niet.’ Onbedoeld snauw ik, maar ik kan mijn opwinding nauwelijks onderdrukken. Er is nooit iets met Emma. Ze is het toonbeeld van perfectie, hoge cijfers – ze is geslaagd voor het gymnasium – en saaiheid.
‘Schiet alsjeblieft op,’ dringt ze aan.
Met mijn vrije hand open ik mijn kledingkast en vis er een shirtje en shorts uit. ‘Ja, ja.’
‘Lisa, ik meen het. Alex zit op mijn bank.’
‘Alex?’ Het shirtje glipt tussen mijn vingers door en landt op de grond. ‘De Alex van Melissa?’
‘Die ja. Hij zit godverdomme op mijn bank en ik weet niet wat ik ermee moet.’
‘Is het uit?’ Ik onderdruk de neiging om te lachen om haar vloek. ‘Ik wist niet dat hij je adres had?’
‘Ik weet het ook allemaal niet,’ snauwt Emma. ‘In elk geval hang ik nu op en zorg jij dat je binnen een kwartier hier bent. Het is dringend.’
Voor ik kan opmerken dat ze nu al een keer of drie heeft verteld hoe dringend het is, heeft ze al opgehangen. Zo snel mogelijk trek ik de kleren aan, schiet in mijn sleehakken en kam ik de klitten uit mijn donkerbruine haar, waarna ik het met een klem opsteek. Twee strepen eyeliner en wat vegen mascara later stap ik op de fiets.
Emma woont nog geen vijf minuten verderop. Nog voor ik mijn fiets op slot heb gezet, gooit ze de voordeur open. Ik word naar binnen gesleurd. Alex zit inderdaad op de bank, zijn nonchalante blonde haar ongekamd. Hij heeft wallen onder zijn blauwe ogen.
‘Hoi,’ begin ik, maar hij onderbreekt me meteen.
‘Er is een heel groot probleem.’ Hij staat op, graait een verfrommeld stuk papier uit zijn broekzak en duwt het onder mijn neus. ‘Melissa is weg.’

Ik laat mijn ogen over de regels van de email glijden en voor ik het weet, ben ik klaar met lezen. Normaal doe ik er minuten over om teksten van Melissa te lezen, die zo dyslectisch is als de pest. Voor zover ik kan zien, staat er geen enkele spelfout.
‘Verzonden rond middernacht,’ zegt Alex.
Ze moet de hele avond aan die woorden hebben gewerkt. Ik probeer haar voor me te zien, met een laptop op schoot, kauwend op de binnenkant van haar wang. Ze moet hem af en toe gefrustreerd hebben dichtgeklapt, om vervolgens toch weer verder te gaan.
‘Dit is geen bevlieging,’ is het eerste wat ik weet te zeggen.
‘Zei ik ook al,’ zegt Emma, die op een stoel ploft. ‘We moeten de politie bellen, maar hij daar,’ ze wijst naar Alex, ‘meent dat die toch niets doet.’
‘Ze is achttien.’ Alex haalt zijn schouders op. ‘En ze geeft aan dat ze vrijwillig is vertrokken. Dat heeft echt geen prioriteit bij de politie, hoor.’
‘Je doet aannames,’ snauwt Emma.
‘Niet waar. Ik heb meteen op google gezocht toen ik die mail een uur geleden las.’
‘En google heeft de wijsheid in pacht, natuurlijk!’ Emma geeft een klap op het kussen. Ik heb haar zelden zo boos gezien. ‘Doe verdomme niet zo achterlijk. Melissa is midden in de nacht in haar eentje over de grens gegaan. Ik maak me zorgen.’
‘Ik ook,’ zeggen Alex en ik tegelijk. Hij werpt me heel even een geamuseerde blik toe, maar meteen wordt hij weer serieus.
‘Zou ze haar ouders iets hebben laten weten?’ vraagt hij.
Ik schud mijn hoofd. Sinds drie weken is Melissa het huis uit, en voor zover ik weet heeft ze haar ouders al die tijd genegeerd. ‘Je weet wat er speelt, Alex.’
‘Dan moeten wij ze inlichten,’ zegt Emma vastbesloten.
‘En dan krijgt Melissa gigantisch op haar flikker als ze terugkomt.’ Alex is nu degene die het hoofd schudt. ‘Lekkere vriendin ben jij.’

Is het zo slecht dat het niet eens een reactie waard is? Ik heb nu een langer stuk, misschien dat dat fijner leest?

***

Ik ken Alex niet goed. Sterker nog, ik heb hem pas vier keer gezien, en alle vier de keren op een feestje waar ik nauwelijks met hem heb gepraat. Ik weet dat ik aan Emma’s kant zou moeten staan, dat zie ik aan haar smekende ogen, maar heel langzaam nestelt een beeld zich in mijn hoofd: wij drieën als speurders, als helden in een film.
‘We kunnen misschien proberen om haar zelf te zoeken,’ gooi ik eruit voor ik me kan bedenken. ‘Een paar dagen. Ze kan nog niet ver zijn. Als dat niet lukt, bellen we alsnog de politie.’
‘Dan zijn we strafbaar,’ zegt Emma meteen.
‘O ja?’ zegt Alex.
‘Ga het maar googelen of zo.’ Emma knijpt zo hard in de leuning van de stoel dat haar knokkels wit worden. ‘En Lisa, als je actie wilt, zet dan gewoon een leuke film op.’
‘Ik vind Lisa’s idee anders het beste tot nu toe,’ zegt Alex, die zichtbaar moeite heeft zich in te houden. ‘Voor Melissa.’
Het geruzie irriteert me en ik probeer me ervoor af te sluiten door de mail nog een keer te lezen. Er staat zo weinig informatie in. Buitenland kan overal zijn. De zinnen waarin ze haar liefde voor Alex beschrijft raken me. Ik heb Melissa nog nooit over haar gevoelens horen praten, zelfs niet na haar allereerste date. Toen ik haar vroeg hoe het was geweest, antwoordde ze: ‘Leuk.’ Meer niet. Een paar dates later kregen ze een relatie, iets wat ik, haar beste vriendin, op Facebook moest lezen. Blijkbaar heeft Alex haar iets geleerd, of voelt ze zich veiliger bij hem dan bij wie dan ook, en durft ze zich te uiten.
Fijn dat zulke jongens ook nog bestaan.
En dan schiet het me te binnen. ‘We moeten haar bellen!’ onderbreek ik de discussie.
‘Eu-re-ka.’ Emma rolt met haar ogen. ‘Wat denk je dat Alex als eerste heeft gedaan?’
‘Ze nam niet op?’ zeg ik.
Alex schudt zijn hoofd. ‘Haar telefoon stond uit. Nadat Emma jou gebeld had, hebben we het nog een keer geprobeerd. Niets.’
‘Dat is nou juist wat ik zo zorgelijk vind,’ zegt Emma boos. ‘Ze mag zelf weten of ze het land verlaat of niet, daar heb ik absoluut geen problemen mee, maar ze wéét dat ze Alex ongerust maakt met zo’n mailtje. Waarom staat haar telefoon dan uit?’
‘Omdat ze rust wil,’ zeg ik met een blik op vod papier.
‘Als ik rust wil, ga ik gewoon op mijn kamer zitten,’ gaat Emma door. ‘Ze moet zich niet zo aanstellen. Mijn god, ik zou er niet eens aan denken om zo dramatisch te vluchten. Wat haalt ze zich wel niet in het hoofd?’
Alex haalt diep adem en laat zich onderuit zakken, alsof hij beseft dat ze haar woede inmiddels niet meer op hem heeft gericht. ‘De politie zal ons niet eens serieus nemen.’
‘Precies!’ Emma lijkt de eerdere ruzie totaal vergeten. ‘En waarom zou ze ook?’
‘Inderdaad,’ stemt Alex in, waarschijnlijk als vredesgebaar.
‘Haar werk,’ zeg ik. ‘Ze werkt in de supermarkt. Hebben jullie die al gebeld?’
Een stilte. Dan grijpt Emma haar telefoon.

Up.

Je schrijft boeiend, gaat niet te snel en springt niet van hak op de tak. Keep up that work.

Dankjewel! Ik dacht al even dat het te slecht voor woorden was.

***

Nadat ze het nummer heeft gevonden, verdwijnt ze in de gang. Nog geen minuut later komt ze terug. ‘Ze heeft ontslag genomen,’ zegt ze.
Eerlijk gezegd had ik niet anders verwacht. Ik wist al vanaf de eerste zin in de email dat Melissa serieus was. ‘Ze heeft niet gezegd waarom?’
‘Of waar ze heenging?’ vult Alex me aan.
‘Helemaal niets.’ Emma laat zich op de bank vallen. ‘Ik snap het niet.’
‘Er valt niet veel te snappen,’ zegt Alex. ‘Ze is weg. Gewoon weg.’
‘Ze heeft niet eens afscheid van ons genomen.’ De verwijtende toon is terug in Emma’s stem. ‘Niet eens van jou, Lisa, terwijl ze alles met jou deelde. Jullie waren onafscheidelijk.’
‘Dat is al maanden geleden, voordat…’ Ik slik de rest van de zin net op de tijd in. Voordat ze iets met Alex kreeg. Sindsdien ben ik de tweede keuze, degene tegen wie ze de verhalen vertelt die Alex niet interesseren, degene die ze nodig heeft als een probleem zo heftig is dat ze aan één luisteraar niet genoeg heeft. Ze heeft nooit gevraagd hoe het met mij was, zo ver ging haar belangstelling niet meer.
Plotseling staat Alex op. ‘Engeland,’ zegt hij.
‘Wat?’ zegt Emma.
‘Ze heeft een tante in Londen, daar heeft ze ooit gelogeerd toen ze naar een of ander concert wilde. Volgens mij kon ze goed opschieten met haar.’ Zijn ogen zoeken de mijne en ik knik aarzelend. Eerlijk gezegd weet ik ook niet meer over de tante dan dat, maar het is een link met het buitenland.
Emma haalt haar schouders op. ‘Dus?’
Alex blijft me aankijken. ‘Ik heb een auto…’
‘Geen sprake van,’ zegt Emma meteen.
Ik loop naar haar toe en leg een hand op haar schouder. ‘Jij logeert bij mij, ik bij jou.’
‘Mijn ouders geloven dat nooit.’ Maar ze begint te ontdooien, ik zie dat haar ogen glimmen.
‘Die van mij vertrekken over drie dagen naar Griekenland. Zeg dat ik alleen thuis zit en dat ik je heb gevraagd om een paar dagen te komen. Dat geloven ze wel.’
Alex pakt haar telefoon behulpzaam van tafel af en houdt hem onder haar neus. ‘Nu bellen.’
‘Ik weet niet of ik wel genoeg geld heb voor –’
‘Je kunt van mij lenen,’ onderbreek ik haar.
‘En van mij,’ voegt Alex eraan toe.
‘Ik haat jullie,’ zegt Emma. Dan trekt ze de telefoon uit Alex’ handen.

Ik hoop echt op lezers, want ik wil heel graag tips en ik weet ook niet of ik het goed doe of niet… Dus als je leest, reageer! :slightly_smiling_face: Dat zou ik heel fijn vinden.

***

Minder dan een uur later bind ik mijn natte haar samen in een staart. Ik sta voor de voordeur van mijn huis, met aan mijn voeten een koffer en een weekendtas. Op het moment dat ik me afvraag of ik echt niets vergeten ben, wordt er getoeterd. Alex is er.
Ik haast me naar de auto.
Alex doet zijn raampje naar beneden. ‘Zet de bagage maar naast Emma, de achterbak zit al vol.’
Emma maakt protesterende geluiden vanaf de achterbank. Weer vang ik haar doordringende blik op, en weet ik dat ze eigenlijk wil dat ik naast haar kom zitten. Ze kent Alex nog slechter dan ik, ze voelt zich niet prettig. Ze wil zich achter mij kunnen verschuilen.
Maar waar moet ik de bagage anders laten?
Ik doe de deur open en prop de koffer en de weekendtas naast Emma. ‘Over een paar uur wisselen we wel van plek,’ beloof ik haar, waarna haar blik nog een graadje paniekeriger wordt.
Daarna ga ik naast Alex zitten. ‘Wat is het plan?’
‘We rijden naar Calais, morgen om twee uur ’s middags moeten we de boot naar Newcastle hebben. De auto kan ook op de boot.’ Hij start de motor. Terwijl we de straat uitrijden vraag ik zijn bankrekeningnummer en het bedrag dat de reis kost, en maak ik het via mijn telefoon naar hem over.
Ik zie hem glimlachen in de spiegel. In diezelfde spiegel zie ik Emma met haar telefoon spelen. Ze vangt mijn blik op.
‘Melissa’s telefoon staat nog steeds uit,’ zegt ze. ‘Ik probeer haar nu te appen en te sms’en.’
‘Je zegt toch niet dat we eraan komen, hè?’ vraagt Alex met een schuine blik op zijn navigatiesysteem.
‘Natuurlijk niet, dan vlucht ze meteen,’ snauwt Emma. ‘Denk je soms dat ik achterlijk ben?’
‘Emma,’ zeg ik zo zacht dat ik mezelf nauwelijks kan horen, ‘het is niet de schuld van Alex dat Melissa weg is.’
Heel even ontspant ze zich. ‘Dat weet ik,’ zegt ze, maar erg overtuigend klinkt het niet.
Tot we de stad uit zijn, zwijgen we. Dan schraapt Emma haar keel. ‘Vonden jouw ouders het zomaar goed dat je een paar dagen bij mij komt logeren en ze misschien zelfs niet kunt uitzwaaien?’
‘Ja hoor,’ zeg ik. ‘Maar ik had ook een heel mooie smoes.’
‘Vertel,’ bemoeit Alex zich ermee.
‘Ik had gezegd dat ik meteen naar jou moest, Emma, omdat jouw vriendje het op een nogal lullige manier had uitgemaakt. Geïnspireerd op Melissa, uiteraard.’
‘Mijn vríéndje?’ Emma herhaalt het woord alsof we het over een kakkerlak hebben en ze trekt er zo’n vies gezicht bij dat ik Alex heel even onderdrukt hoor grinniken.
Ik haal mijn schouders op. ‘Alles voor een goed doel.’

Je hebt een nieuwe volger!

:upside_down_face:

Leuk! Morgenavond komt er weer een nieuw stuk (of meerdere) en ik hoop in de tussentijd nog wat meer volgers te krijgen. :slightly_smiling_face:

nieuwe volger :wink:

oeh ik volg! :upside_down_face:

Ah leuk, bedankt allebei!

***

De komende uren blijft het gezellig, op het feit dat Melissa haar telefoon nog steeds niet heeft aangezet en een akkefietje tussen Emma en Alex over de boot na. We blijken aan te komen in Dover en niet in Newcastle, en Emma was boos omdat ze dacht dat Alex ons voorgelogen had.
Wat niet zo was, want hij legde uit dat er ook een boot vertrok vanaf een andere plaats, en dat die wél in Newcastle aan zou komen. In de eerste instantie had hij die boot willen reserveren.
Ik ben nog nooit in Engeland geweest, dus ik hield me erbuiten, wat me verwijtende blikken van Emma opleverde. Blijkbaar ben ik haar steun en toeverlaat en moeten we samen een pact tegen Alex, de vreemdeling, sluiten. Ze vergeet even dat Alex haar het hele bedrag van de overtocht heeft voorgeschoten – en dat zij ook niet degene is die heeft betaald toen we gingen tanken. Dat heeft Alex gedaan, en ik heb keurig één derde deel van het bedrag naar hem overgemaakt. Emma zit bij dezelfde bank als ik, en ik weet dat zij ook via haar telefoon bij haar rekening kan komen.
Dan stoppen we op de parkeerplaats van een McDonald’s. ‘Drive of naar binnen?’ zegt Alex.
‘Naar binnen,’ zegt Emma meteen. ‘Je kunt heel veel van me verlangen, maar niet dat ik mijn avondeten in een auto ga nuttigen. Bovendien stinkt de auto straks de rest van de reis naar friet.’
Alex knipoogt naar me en ik lach terug. We stappen uit en lopen het gebouw in, waar we aansluiten in de enorm lange rij voor de keuken. Als we eindelijk onze menu’s mee kunnen nemen, zijn er geen vrije tafels meer over.
Emma zucht. ‘Hadden we nou toch maar de Drive genomen.’
‘Welkom in de Mac op zaterdagavond,’ zegt Alex nonchalant. Luchtig zet hij zijn dienblad neer op een grote tafel waar maar één persoon, een jongen die niet veel ouder kan zijn dan wij, zit. ‘Kunnen we hier toevallig zitten?’
Nog voor hij het laatste woord heeft gezegd, knikt de jongen al. Hij is bijna even blond als Alex, maar zijn ogen zijn bruin en vergeleken bij zijn grove gezicht heeft Alex haast een babyface.
‘Natuurlijk. Zijn jullie ook lifters?’ Hij is ook Nederlands.
‘Nee, we hebben onze eigen auto,’ zegt Emma. Ze zet haar dienblad tegenover de jongen neer. Als ze wil gaan zitten, stoot ze haar elleboog tegen de stoel. Ik laat me naast haar zakken en zie tot mijn verbazing dat haar gezicht rood is verkleurd.
‘Ah, perfect. Zou ik een stukje mee mogen rijden?’
Emma verstijft en ik moet enorm mijn best doen om niet de slappe lach te krijgen. Alex heeft blijkbaar ook last van één van die verschijnselen, want hij blijft stil.
‘Ik ben Thom,’ gaat de jongen verder. ‘Twintig jaar. Uiteindelijk wil ik in Spanje uitkomen. Gaan jullie toevallig die kant op?’
‘Frankrijk,’ piept Emma. ‘Calais.’
‘Perfect. Als het van jullie mag…’
‘Natuurlijk,’ hakkelt Emma en dan pas kijkt ze naar mij en naar Alex. ‘Toch?’
Alex knikt en als ik de opluchting in zijn ogen zie, verbijt ik een grijns.
‘Van mij mag het ook,’ zeg ik.
Waarschijnlijk zal de reis vanaf nu een stuk aangenamer worden.

Up.

Oké, blijkbaar is dit niet wat mensen willen lezen. Wat willen jullie wel lezen?Of schrijf ik zo slecht dat jullie lievers niets van mij lezen?

Nee! Vind het echt leuk en ben echt benieuwd! Ik volg! :upside_down_face: Schrijf door!!

Neee, niet stoppen met schrijven omdat je geen reacties krijgt! Je schrijft hartstikke goed, dus doorgaan. Doe het niet voor ons, maar voor jezelf! Ik ga het in ieder geval volgen!

Oh wat leuk, blijkbaar werkt het als ik vragen stel, hahaha. Heel erg bedankt voor jullie reacties! Ik zal morgen verder gaan met dit verhaal. Vandaag heb ik wel een [url=http://http://forum.girlscene.nl/forum/schrijfsels/shortstory-the-boy-violin-267804.0.html]shortstory geplaatst, dus als je iets van mij wilt lezen, ga vooral je gang. :slightly_smiling_face: