[Verhaal] Sharing the summer

Hoi!
Aangezien ik en Droomzacht al een eindje samen verhalen schrijven, hebben we besloten om eens een verhaal hier te plaatsen. Het lijkt ons leuk om tips, eerlijke reacties en opmerkingen te krijgen. We hopen dat jullie het wat vinden!

Hoofdstuk 1 (Josefien) Geschreven door Dream_Star

Geïrriteerd tikte Josefien met haar vingers op de houten tafel. Zo’n saaie vakantie had ze nog nooit meegemaakt. Ze ging niet op reis en zat hele dagen thuis of in het zwembad. En nu zat ze op een tuinfeest.
‘Het wordt echt leuk Josefien,’ had haar moeder gezegd. Wat haar moeder natuurlijk leuk noemde. Van al de mensen die aanwezig waren, kende ze er geen één. Behalve meneer Ducka dan, met zijn eeuwige, slecht ruikende adem. Josefien besloot dan maar om wat rond te wandelen, zielig zitten doen was ook maar saai.
Het was een immense tuin, weelderig door de vele bomen, bloemen en struiken die er stonden. De vlinders fladderden rond en bijen zoefden langs je heen. Josefien volgde een paadje met steentjes dat uitkwam op een prachtig zwembad. In dit deel van de tuin waren er geen mensen en Josefien genoot van de stilte. Na een tijdje keerde ze terug naar het voorste deel van de tuin, waar het feest nog niet op gang was. Iedereen stond braafjes met zijn glas in zijn handen en stond druk te praten. De barbecue werd aangestoken en de eerste hapjes werden rondgedragen. Ze liep naar een stoel en plofte neer. Nee, behalve het zwembad viel er echt niks te beleven. Ze keek wat naar de mensen die er waren. Ze zag niemand die ook maar in de buurt van haar leeftijd kwam, tenzij snotterende kinderen meetelden. Haar moeder kwam vrolijk naar haar toe en duwde een glas fruitsap in haar handen.
‘Kom mee, er is iemand die je wil ontmoeten,’ zei ze enthousiast. Soms irriteerde Josefien zich aan haar moeders eeuwige vrolijkheid. Ze kon zo druk doen om de kleinste dingen! Gedwee volgde Josefien haar en glimlachte vriendelijk naar het koppel.
‘Is dit Josefien?’ vroeg de vrouw verbaasd.
‘Ja,’ zei haar moeder trots, ‘ze is niet meer dat kleine meisje van toen.’
‘Nee, inderdaad,’ lachte de vrouw, ‘heb ik je al voorgesteld aan mijn zoon?’
‘Nee,’ zei haar moeder.
‘Erik, kom eens,’ zei de vrouw. Een knappe jongen kwam naar hen toe en Josefien geloofde niet dat dit de zoon van deze vrouw kon zijn.
‘Erik is ook niet klein gebleven,’ lachte haar moeder, terwijl ze een hand gaf aan de jongen.
‘Erik, dit is Josefien. Josefien, dit is Erik,’ zei zijn moeder. Ze knikten vriendelijk naar elkaar en toen viel er een stilte. Haar moeder ging wat verder van hen staan, druk pratend met de vrouw. Josefien stond er wat ongemakkelijk bij en excuseerde zich. Opgelucht liep ze naar binnen en zocht naar het toilet. Na een aantal verkeerde deuren te hebben geopend had ze het gevonden. Toen ze uit het toilet kwam, zag ze dat er net nieuwe mensen aankwamen. Een streng uitziende man, die waarschijnlijk de vader was, stond gedempt te praten met zijn dochter. Ze schatte het meisje een jaar ouder dan zichzelf. Het was duidelijk dat ze aan het discussiëren waren. De moeder was bezig met de baby, die in de kinderwagen lag en de oudere dochter ging bij haar moeder staan. Ze hadden geen oog voor het andere meisje dat in discussie was. Josefien hield zich stil, en wachtte tot ze voorbij kwamen. De ruzie was afgelopen en in de tuin aangekomen was het een “happy family”. Je kon niet zien dat er een paar seconden geleden nog woorden waren gewisseld. Zonder nog een blik te werpen op de familie ging ze naar haar moeder.
‘Waar zat je nou?’ zei ze ongerust.
‘Mam! Ik was naar het toilet, oké?’ zei Josefien lachend. In haar ooghoek zag ze dat Erik stond te luisteren en grinnikte.
‘Josefien!’ riep iemand haar naam. Josefien liep naar de vrouw en keek haar vragend aan.
‘Riep u mij?’ vroeg ze beleefd.
‘Ja. Zou je misschien een paar glazen willen halen uit de keuken?’
Josefien knikte en vroeg zich af wie deze vrouw was. Hoe onbeleefd kon je wel niet zijn?! En ze wist niet eens waar de keuken was. Josefien liep door de gang, zoekend naar de keuken, toen ze werd vastgegrepen bij haar arm. Een hand bedekte haar mond en ze werd meegesleurd naar de keuken. Ze begon hevig te spartelen en wist zich los te maken. Net toen ze wilde gillen, zag ze wie het was.
‘Erik!’ zei ze overstuur, ‘waarom deed je dat?’
‘Zie je hoe snel een ontvoering kan gebeuren? In een paar seconden was je weg, en niemand had het gemerkt,’ zei hij doodserieus. Met open mond keek Josefien hem aan maar kreeg toen de slappe lach. Erik bleef er nog even serieus staan, maar kon zich dan ook niet meer inhouden.

Lijkt het jullie wat ? Graag eerlijke reacties ^^

haha, vage jongen, die Erik.
Maar ga maar snel verder =)

leukverder!

Haha, ik mag die Erik wel. :stuck_out_tongue:

xxxx’

^^ Meer dus.

@Iedereen: Bedankt voor de reacties! :bowing_man: We gaan zo snel mogelijk verder!

Hier een nieuw hoofdstuk ! Hope you like it!

Hoofdstuk 2 (Mara) Geschreven door Droomzacht

Mara stond tegen de muur aan en keek hoe het steeds drukker werd in de grote tuin. Haar zwarte haren plakten tegen haar voorhoofd en krulden lichtjes door het zweet. Mara had het gevoel dat ze stikte, en wilde dat gevoel van zich afschudden. In een impuls rende ze door de menigte weg en net voor het zwembad stopte ze. Ze trok haar grijs, geplooide rokje en lichtgele blouse uit en sprong met een duik in het zwembad. Het koele water voelde heerlijk aan op haar warme huid en ze genoot met volle teugen van de verfrissing.
‘Wanneer heb je die bikini gekocht?’ vroeg een stem achter haar. Mara draaide zich om en zag haar 19-jarige zus op de stenen tuinvloer.
‘Gisteren toen je met Alex weg was,’ antwoordde Mara en ze klom uit het zwembad. Het zachte briesje bezorgde Mara koude rillingen en ze moest denken aan haar laatste barbeque die ze met heel haar klas had gehouden. Sam was ook gekomen ook al zat hij niet in haar klas, en het was de laatste keer geweest dat ze Sam had gezien voor de zomervakantie begon. Bij deze gedachte kreeg ze een brok in haar keel. Sam was niet alleen haar beste vriend, hij was ook haar crush geweest, maar dat laatste had ze voor iedereen verzwegen.
‘Mooi, rood staat je goed.’ De stem kwam van ver. Mara knipperde met haar ogen en haalde haar schouders op.
‘Ik ga naar Alex, er is hier echt niets te doen en ik ken hier amper iemand.’ Dezelfde stem. Deze keer hoorde Mara het duidelijk.
‘Is goed, tot straks!’ zei ze met een grote glimlach die ze juist tevoorschijn had getoverd. Haar zus gaf haar een lichtblauwe handdoek waar ze voor gekomen was en slenterde terug. Ze gaf een kus aan haar zus en sprong terug in het zwembad. Net nadat haar zus wegwas kwam haar 16-jarige neef aanrennen.
‘Bommetje!’ riep hij voor hij iedereen rond het zwembad natspetterde met zijn plons.
‘Idioot!’ lachte Mara. Miguel lachte ook en zwom wat dichter naar haar toe.
‘Ik heb een boodschap van onze allerliefste moeders.’ Miguel ging kopje onder en kwam toen weer boven.
‘We mogen weg, met alle jongeren hier, omdat ze medelijden hebben met ons.’
‘Groot gelijk hebben ze, mag het van papa?’
‘Welke papa?’
‘De mijne, wie anders?!’
‘Alleen als ik mee ga.’
‘Geweldig,’ zei Mara sarcastisch. Ze klom weer uit het zwembad en droogde zich goed voor ze haar kleren terug aantrok. Stil liepen ze naar binnen waar net een jongen en een meisje lachend de keuken uitkwamen.
‘Hej, ik ben Mara en dit is Miguel, we mogen van onze ouders weg.’ Erik en Josefien hielden op met lachen en keken elkaar aan.
‘Komen jullie mee? We gaan naar de stad, de oudjes willen alleen zijn,’ grapte Miguel. Mara gaf hem een stomp in zijn buik en hij hield meteen op met lachen.
‘Ja, klinkt leuk! Ik ben Erik, en dit is Josefientje,’ Erik knikte naar Josefien.
‘Het is gewoon Josefien,’ zei Josefien lichtjes geïrriteerd.
‘Ja, maar je moeder noemt je Josefientje,’ plaagde Erik haar. Josefien keek hem kwaad aan en zijn gezicht vertrok meteen. Miguel en Mara gniffelden en alle vier liepen ze naar buiten. Ze besloten samen de tram te nemen, maar een bruine jongen kwam voor hen staan en versperde de weg.
‘Hej,’ zei Mara verlegen. Haar hart maakte een sprongetje. Ze wilde roepen, springen, gillen, maar in plaats daarvan gaf ze hem enkel een glimlach. Ze moest zich erg in bedwang houden om hem niet te bespringen. De vlinders in haar buik maakten overuren.
‘Heej,’ zei Sam glimlachend. ‘Geef je me geen knuffel?’ lachte hij. Mara aarzelde niet en knuffelde hem meteen. Ze bleven even in elkaars armen tot Miguel verveeld kuchte.
‘O, sorry,’ verontschuldigde Mara zich.
‘Miguel, dit is Sam,’ zei ze naar de grond kijkend.
‘Ja, dat had ik wel geraden,’ fluisterde hij.
‘Sam, Miguel, en dit zijn… Sorry, wat was jullie naam ook al weer?’ Mara bloosde. Doordat al haar gevoelens zo in de war waren was ze zelfs hun naam vergeten!
‘Mijn naam is Josefien, en dit is…’
‘Erik,’ vulde Erik aan.
‘Juist ja,’ mompelde Mara. ‘Wat brengt jou hier?’ vroeg ze aan Sam.
‘Vincent, maar blijkbaar ruilde hij mij in voor Elise.’
‘Elise?!’ riep Mara bijna.
‘Ja.’
‘Mijn buurmeisje Elise?!’
‘Jep.’
‘Hebben die twee wat?’
‘Jeps, we hadden het goed geraden, hé!’ Sam leek het niet erg te vinden dat zijn vriend hem liet staan voor een meisje.
‘Wat ga je nu doen?’
‘Ik ga jou nu trakteren op een ijsje, kom je?’ vroeg hij met zijn schattige glimlach.
‘Natuurlijk!’ Mara’s gezicht klaarde meteen op. Nu stond haar nep-lach niet op maar haar échte lach.
‘Zou je dat wel doen?’ vroeg Miguel met gedempte stem en hij greep haar arm vast.
‘Waarom niet, hij is niet zoals al die andere jongens, hij is niet zoals mijn vader vroeger was! Wees niet bang hij gaat me niet verkrachten ofzo, ik dacht dat je aan mijn kant stond?!’ fluisterde Mara. Miguel keek haar bezorgt aan en liet toen haar arm los. Mara bedankte hem opgelucht en zwaaide nog voor ze met Sam de straat overstak.

Graag eerlijke reacties, tips en opmerkingen!

verder:D

Oelala, wat een tof verhaal! :blush:
^^ Jarloers, ik zou joun prachtige schrijfkunsten wel willen berheersen.

Haha :slightly_smiling_face:
Samen schrijven helpt echt wel om beter te schrijven. Kun je elkaar verbeteren en tips geven enzo :slightly_smiling_face:
Bedankt namens ik EN droomzacht ^^)

Ah, ik kon het niet laten om nog een stuk te schrijven ^^ Hope you like it!

Hoofdstuk 3 (Josefien) Geschreven door Dream_Star

Met opgetrokken wenkbrauwen keek Josefien Mara na en schudde haar hoofd. Dat meisje was echt tot over haar oren verliefd op die Sam.
‘Waarom zo beschermend?’ vroeg Josefien aan Miguel om de stilte te doorbreken.
‘Ah, ze is mijn nichtje hé,’ zei hij lachend.
‘Wat zullen we gaan doen?’ vroeg Erik verveeld.
‘Hmm, ik ga even kijken of mijn vriend alweer vrij is,’ grinnikte Miguel. ‘Zijn jullie eigenlijk een koppel?’ vroeg hij toen nonchalant.
‘Nee,’ zeiden Josefien en Erik verbaasd.
‘Oké, ik ga,’ zei Miguel, en hij ging ervandoor. Josefien keek naar Erik die alweer een lach op zijn gezicht had.
‘Nu zijn we weer alleen,’ lachte Erik. Josefien schopte een steentje weg dat voor haar voeten lag.
‘Ja,’ zei Josefien, ‘wat wil je gaan doen?’ Ze voelde zich wat ongemakkelijk door de opmerking van Miguel, maar liet niks blijken. Tenslotte kende ze hem niet goed, en ze wist niet of ze zijn opmerking wel serieus moest opvatten.
‘Laten we wat wandelen, stenen bestuderen is namelijk niet mijn hobby,’ zei Erik spottend. Hij gaf haar een por in haar zij en glimlachte. Hij nam Josefien mee naar het park wat verderop. Het park was zo goed als leeg, behalve een aantal jongens die aan het voetballen waren. Zonder op te letten liep Josefien naar een bank en werd onderweg geraakt door een bal. Ze viel neer met haar knie op een steen en stond mokkend recht.
‘Kun je niet uitkijken?’ riep ze kwaad. Ze veegde wat steentjes van haar been en zag dat ze geschaafd was.
‘Sorry!’ riep één van de jongens, waarop ze weer verder begonnen te spelen. In zichzelf pratend ging Josefien op een bank zitten en veegde het bloed wat weg. Erik kwam naar haar toe en bekeek haar knie.
‘Kom, dan kijk ik wel bij mij thuis of ik iets heb liggen voor je knie,’ zei hij. Hij stak zijn hand uit naar Josefien en ze nam hem vast. Zwijgend liepen ze naar zijn huis. Hij woonde in een wijk, geen arme wijk. Maar dat had ze wel verwacht, aan het ego van zijn moeder te zien. Josefien voelde zich een klein kind dat met haar moeder naar huis liep, een pleister zou krijgen en een snoepje omdat ze braaf was. Josefien grinnikte bij de gedachte.
‘Zo, hier is het,’ zei Erik. Hij liep naar de deur, opende hem en ging naar binnen. Josefien volgde hem zwijgend en bewonderde het interieur. Alles zag er zo kostbaar uit, dat ze bang was om er rond te lopen. Ze stelde zich al voor dat ze een vaas zou breken, die zou dan weer vallen tegen het glazen salontafeltje, die op zijn beurt in duizenden stukjes zou breken. Oké, dat was ook weer overdreven.
‘Ga maar op een stoel zitten, ik kom zo terug,’ zei Erik terwijl hij knipoogde. Josefien ging zitten en keek naar buiten. Een groot zwembad was het pronkstuk van hun tuin en Josefien werd jaloers. Hoe handig moest het niet zijn om gewoon thuis in je zwembad te plonsen. Zij moest daarentegen naar het zwembad fietsen als ze wat verkoeling wilde.
‘Wil je misschien gaan zwemmen met zo’n knie?’ vroeg Erik terwijl hij op de stoel naast haar ging zitten.
‘Nee, ik zat me gewoon te bedenken hoe handig het moet zijn, een eigen zwembad,’
‘Ah, het is niet alles hoor,’ knipoogde Erik. Hij nam haar knie vast en veegde nog wat steentjes weg die in de wonde zaten. ‘Goed mevrouw, wenst u een gewone pleister of een pleister van Bumba?’ Hij hield de pleisters voor haar neus en Josefien lachte.
‘Doe mij maar een gewone dokter,’ Erik ontsmette haar knie voorzichtig en deed er een pleister op.
‘Zo, klaar,’ glimlachte hij. Ze keek hem dankbaar aan en stond weer recht. Met een glimlach om haar mond keek ze naar de kinderfoto’s van Erik.
‘Wat was je schattig!’ zei ze vrolijk.
‘Nu niet meer?’ vroeg Erik met een sip gezicht. Hoe kon hij zich toch steeds zo serieus houden?
‘Zo bedoelde ik het niet,’ lachte Josefien en tikte op zijn hoofd. Ze wende haar blik weer af en keek naar de andere foto’s. ‘Moet je hier zien!’ lachte ze. Erik ging achter haar staan en glimlachte.
‘Ja, mijn eerste schooldag.’ Josefien voelde hoe hij zijn hand op haar schouder legde en liet hem begaan.

Dat was het :grinning: Tips enzo zijn erg welkom :slightly_smiling_face:

Hooi ^^ Hier weer een nieuw stuk!

Hoofdstuk 4 (Mara) geschreven door droomzacht

De zon scheen op Mara’s licht gebruinde huid en ze verlangde naar een heerlijk vanille ijsje met pistache. Nog meer verlangde ze naar Sams lichaam. Zijn gespierde armen waren goed te zien onder zijn witte shirt. Hij speelde al enkele jaren voetbal en was érg goed. Ze liepen door de kleine straatjes van Antwerpen door alle drukte heen. Mara was er trost op dat ze naast zo’n knappe jongen kon lopen. Toen ze hem net leerde kennen werd ze al snel jaloers op alle meisjes die zo naar zijn aandacht zochten, maar ze merkte al snel dat hij zo’n meisjes juist niet mocht en dat was een hele opluchting.
‘Je rokje staat je erg goed,’ complimenteerde Sam haar. Mara glimlachte.
‘Obrigada,’ zei ze in het Portugees. Dat betekende “dankjewel”. Zijn vader kwam van Angola, midden Afrika, en zijn moeder van Portugal, dus hij begreep haar goed. Mara zelf was 100% Portugese.
‘Ik heb je nog nooit zo gezien.’
‘Hoe?’ vroeg Mara, al wist ze erg goed wat hij bedoelde.
‘Met een rok,’ zei hij. Hij gaf haar een speelse stomp die Mara’s arm deed tintelen.
‘Ik draag ook niet zo vaak rokken.’ Mara keek naar de talloze kleine winkeltjes. ‘Alles is zo duur hier.’
‘Ja, we zijn ook in het centrum, wil je anders naar het jeugdhuis?’
‘Wat is dat?’
‘Dat is een leuke hangplek voor jongeren.’. Mara knikte en volgde Sam naar het jeugdhuis. Ze was benieuwd naar wat haar daar te wachten stond. Snel sms’te ze haar neef dat ze onderweg was naar het jeugdhuis, voor het geval er iets zou gebeuren. Ze het al eens een nare ervaring gehad precies waar ze nu was en nog werd ze er misselijk van.
‘Wat is er?’ vroeg Sam. Mara’s gezicht had boekdelen gesproken.
‘Niets,’ fluisterde ze. Het kwam er ongeloofwaardig uit. Sam stopte voor een oud uitziende pakhuis en deed de krakende deur open. Vanbinnen daarentegen zag alles er erg netjes uit, en het maakte de slechte buitenkant goed. De muren van de gang waren fushia kleurig. De gang leidde tot één deur waarachter zich een grote ruimte bevond. Er zaten drie oranje poefs, een ronde, rode zetel, een televisie met een dvd-speler en een playstation, drie computers en op de lichtgroene muren hingen enkele foto’s van de oprichters van het jeugdhuis. Ze zagen er nog vrij jong uit.
‘Laten ze dit allemaal alleen achter zonder beveiliging?’ vroeg Mara verbaasd. Sam schudde lichtjes zijn hoofd.
‘Maarten is vast ergens boven,’ zei hij terwijl hij naar een andere deur wees. Mara nestelde zich in de zachte zetel en nam haar gsm. Ze had geen berichten. Sam ging naast haar in de zetel zitten en Mara zette zich recht.
‘Waarom keek je zo bang daarjuist?’ vroeg Sam rechtuit. Mara keek naar de zwarte tv-scherm.
‘Ik ben hier een paar weken geleden lastiggevallen door enkele jongeren.’ Mara’s stem klonk erg zacht en kwetsbaar.
‘Waarom heb je me niets gezegd?’ vroeg Sam. Klonk daar nou bezorgdheid?
‘Ik weet niet, soms kan ik erg gesloten zijn.’ Mara ontweek nog steeds zijn blik. Ze zat in kleermakerszit en beide handen bevonden zich op haar knieën.
‘Ja, dat merk ik,’ mompelde Sam.
‘Wat?’ vroeg Mara gespeeld verontwaardigd. Sam gaf haar een duwtje en kwam wat dichter bij haar te zitten.
‘Je bent onleesbaar, niemand ziet wat er in je omgaat.’
‘En is dat erg?’ vroeg Mara onzeker.
‘Nee… Ja.’
‘Ja?’
‘Wat nou als een jongen je leuk vind? Hoe weet hij of je hem ook leuk vind?’
‘Je zei me toch eens dat als jongens iets willen ze recht op hun doel afgaan?’ Mara ontweek zijn blik niet langer en keek hem recht in de ogen aan.
‘Ja, maar niet alle jongens, dus hoe zou hij dat weten?’
‘Wel…’ Mara’s lippen vormden een ondeugend lachje. ‘Daar zou maar één manier voor zijn,’ zei ze mysterieus. Sam keek haar nieuwsgierig aan. Mara’s hart sloeg steeds harder. Zou ze dit durven zeggen?
‘Vertel,’ drong hij aan.
‘Hij zou me moeten kussen, en mijn reactie zien,’ lachte Mara. De aantrekkingskracht tussen de twee was niet te verdragen. De vlinders in haar buik vlogen druk heen en weer, wachtend tot dat ene moment. Onverwacht greep Sam Mara’s hand vast. Met zijn andere hand streelde hij haar kaak. Mara’s adem stokte. Net zoals toen ze door die jongeren bedreigd werd, maar deze keer om een heel andere reden. Om het gevoel dat haar hele lichaam besprenkelde met geluk. Sam boog zich wat dichter naar haar toe en kuste haar lippen. Zijn tong zocht een weg tussen haar lippen en Mara liet dit toe. Ze beantwoorde zijn kus liefdevol en vol verlangen. Alle geluiden rondom haar van toeterende auto’s en drukke kinderen vielen weg. Het was stil om haar heen. Ze ademden niet. Ze ademden enkel elkaars liefde in.

Reacties, tips en opmerking zijn nog steeds welkom :slightly_smiling_face:

erg luek, spannend, VERDER ! :grinning::smiley:

Oeh, ik ga verslaafd raken aan dit verhaal.
Snel verderr.

Ik vraag me af, wat vinden jullie van de personages tot nu toe? En zijn ze geloofwaardig? Of is het nog te vroeg om dat te bepalen? :stuck_out_tongue:
Bedankt voor jullie leuke reacties!
Als jullie kritiek hebben, zeg maar, daar kunnen we wel tegen :slightly_smiling_face:
xx Droomzacht

Hooi!
Om even je vragen te beantwoorden:
Erik vind ik persoonlijk een vlotte jongen, hij is grappig met zijn uitspraken en de dingen die hij doet (zoals haar “ontvoeren”)
Josefien en Mara kan ik nog niet echt beschrijven. Zij zijn hoofdpersonages?
Sam lijkt me vriendelijk ,maar ook over hem weten we nog niet veel.

Maare, snel verder! :upside_down_face:

Hallo! Bedankt voor de reacties ^^
Hier een nieuw stuk !

Hoofdstuk 5 (Josefien) geschreven door Dream_Star

Josefien genoot van het moment, het leek alsof ze elkaar al jaren kenden. Een trillend geluid verstoorde haar gedachten en zuchtend nam ze haar gsm.
‘Hallo,’ zei ze, proberend om niet geïrriteerd over te komen.
‘Hay Jos! Mam hier. We zullen erg laat thuis zijn, dus je hoeft niet op ons te wachten.’
‘Is goed mam,’ zei Josefien opgewekt.
‘Maar Jos, ga wel niet meer te lang op straat rondhangen.’
‘Doe ik niet, ben bij Erik thuis,’ antwoordde Josefien. Ze draaide met haar vingers in haar kastanjebruine haren en keek Erik lachend aan.
‘Ouders hé,’ fluisterde hij zacht. Josefien knikte.
‘Goed, als het wat laat wordt, vraag of hij met je naar huis loopt, zo ver is het ook weer niet,’ zei haar moeder.
‘Mam, ik ben oud genoeg. En ik zal het hem heus wel vragen,’ zuchtte Josefien in haar gsm.
‘Oké, daag Jos,’ zei haar moeder nog.
‘Laat me raden,’ zei Erik lachend, ‘Je mag niet meer in het donker op straat alleen lopen.’
‘Jep, hoe raad je het?’ zei Josefien grinnikend.
‘Zin om wat te zwemmen?’ vraagt Erik.
‘Ja, tuurlijk!’ zei ze enthousiast. Een frisse duik zou haar goed doen. ‘Éen klein probleempje, ik heb geen bikini of badpak bij,’ zei ze teleurgesteld.
‘Ah geeft niet. Dan zwem je toch naakt,’ zei Erik weer serieus.
‘Zal ik zeker doen,’ lachte Josefien en ze gaf hem een stomp.
‘Ik haal wel wat van de zolder. Daar ligt vast wel nog iets dat je past,’ knipoogde hij. Hij verdween voordat ze nog een woord kon zeggen en Josefien plofte in de zetel. Ze zette haar mp3 op en neuriede mee met het liedje. Ze deed haar ogen dicht en ging helemaal op in de muziek. In één moment werden de oortjes uit haar oren getrokken en keek ze in het lachende gezicht van Erik.
‘Kijk eens wat ik vond,’ zei hij lachend, ‘En weet je, jij moet echt oppassen met die oortjes in je oren. Je lijkt wel van de wereld weg te zijn,’ lachte hij. Dankbaar nam Josefien de bikini van hem over en bekeek het. Het was een fleurige bikini in het geel, met een zilveren diamantje in het midden.
‘Het staat je vast beeldig,’ zei Erik, terwijl hij de bikini nog eens bekeek.
‘Ehm, waar is de badkamer?’ vroeg Josefien. Ze kon een kleine bloos niet onderdrukken. Erik liep haar voor naar de badkamer en liet haar toen alleen.
‘Je komt maar als je klaar bent,’ zei hij. Josefien trok de bikini aan, en net zoals Erik zei, stond het haar best goed. Met haar kleren in haar handen liep ze naar het zwembad. Met een sierlijke duik dook ze het water in. Een rilling ging door haar lichaam heen. Het water was fris, maar het gaf haar een relaxt gevoel. Het gevoel van vakantie, vrijheid en plezier. Met een plons sprong ook Erik in het water. Josefien kon het niet laten om zijn lichaam eens goed te bestuderen. Hij was al redelijk gebruind en was gespierd. Lachend begonnen ze naar elkaar te spetteren en trokken elkaar onder het water. Een deur sloeg dicht en gelach kwam dichterbij. Proestend kwam Josefien boven water en klom uit het zwembad.
‘Ik rust eventjes, ik krijg het koud,’ zei Josefien rillend. Gelach klonk nu achter haar en ze draaide zich om. Een aantal jongens kwamen buiten en begroetten Erik.
‘Ha, die Erik. Max gaf ons de toestemming om hier even een duik te nemen,’ zei één van de jongens.
‘Heb je het koud, moppie?’ zei een andere jongen. De jongens begonnen opnieu te lachen en Josefien kreeg het benauwd. Waren deze jongens vrienden van ene Max?
‘Wie is Max?’ vroeg Josefien dan maar.
‘Ken je Max niet? Erik, heb je niet verteld over je broer?’ zei een jongen spottend.
‘Tuurlijk niet. Hij wil niet dat ze ervandoor gaat met Max,’ lachte een andere. Josefien sloeg haar armen om zich heen. Ze begon het nu wel echt koud te krijgen.
‘Erik, waar ligt er een handdoek voor mij?’ vroeg ze.
‘Ik heb er eentje op die stoel gelegd,’ zei Erik. ‘Ik ga even naar het toilet.’ Het kon hem duidelijk niet schelen wat de jongens zeiden.
‘Ze heeft het echt koud jongens, laten we haar helpen met haar handdoek,’ zei de oudste. Ze liepen naar haar toe en Josefien wikkelde de handdoek snel om zich heen. Ze voelde zich helemaal verstijven. De jongens stonden nu toch wel echt dichtbij haar en Josefien kreeg het steeds benauwder, alsof al het gevoel uit haar lichaam wegebde. De oudste begon al aan haar handdoek te frutselen en legde een arm om haar heen.
‘Laat me los!’ gilde Josefien angstig. Ze wilde weglopen, maar haar benen bleven stokstijf staan. Haar handdoek werd afgetrokken en de jongens floten. Josefien zocht naar Erik, maar die was nog steeds binnen.
‘Ik help je wel even met omkleden,’ zei een jongen met zwart haar. Ze voelde hoe de sluiting van haar topje werd opengemaakt en gilde. Haar hart bonkte tot in haar keel en even had ze het gevoel alsof ze ging flauwvallen.
‘Hou op!’ riep ze luidkeels. Ze vermande zich, en gaf de jongen een stomp, terwijl ze haar topje bovenhield met haar andere arm. In paniek liep ze naar haar hoopje kleren, sloeg de handdoek terug om zich heen en liep weg. De voordeur viel met een klap dicht en ze zag nog net hoe Erik verbaasd naar haar keek. Hij had geen flauw idee van wat er was gebeurd, maar het enige aan wat Josefien kon denken was vluchten. Weg van de jongens. Het vreemdste was nog wel dat ze geen traan had gelaten, maar dat kwam vast later. Ze wilde nu gewoon weg, zichzelf in veiligheid brengen.

Hope you like it :stuck_out_tongue:

verder :grinning::Den erik moet haar begrjpen

up up up! snel verder!

Oeeehh ik hou van reacties :grinning:
Er staat al een nieuw stuk klaar voor jullie! :relieved:
Maar die zetten we pas als er meer reacties zijn :smirk: *Stout*

xx Droomzacht

wachten op meer reacties is gemeen. Ik lees het ook, alleen heb nog niet gereageerd