VERHAAL - Seni Seviyorum, askim.

Wat vind je van het verhaal?
  • Slecht geschreven, en niet mijn soort verhaal
  • Goed geschreven, maar niet mijn soort verhaal.
  • Goed geschreven, ik volg!
  • Slecht geschreven, maar een interessant onderwerp
  • Ik hou van dit verhaal!

0 stemmers

[b]Hallo dames! :wave:

Na heel lang getwijfel en veel aanmoediging van de dames in het turkish slow topic, (die niet allemaal turks zijn, maar oke ik dwaal af,) Heb ik besloten om mijn verhaal hier te plaatsen voor advies, en motivatie om door te schrijven.
Ik vind het heel eng om hier te plaatsen, het is het eerste verhaal wat ik op internet zet, dus opbouwende kritiek is altijd welkom.

Het gaat over Elif, een meisje van zeventien jaar. Eigenlijk heeft ze alles, een leuke vriend, een leuke broer en ze doet het goed op school.
Maar dan (ja heel cliche ik weet het) gaat alles mis. Hoe? Op welke manier ´mis´? dat lees je hier!

Kleine edit: de titel betekent ik hou van je, schatje. Er komen soms wat Turkse woorden in voor, maar die vertaal ik of door een volgende zin in het Nederlands zodat het duidelijk word wat er staat, of onderaan het stukje.

LET OP: Ik ben een ramp met d\t. Verbeteringen zijn daarom altijd welkom![/b]

Hij lachte lief naar me, terwijl hij me mijn beker gaf van Starbucks. We waren net terug van het winkelen, en hadden besloten om koffie te drinken bij Starbucks.
Voorzichtig nam ik een klein slokje, bang om mezelf te verbranden. Hij deed hetzelfde.
We spraken niet. Het leek wel alsof we wisten dat het onze laatste dagen samen waren, maar dat wisten we niet. Zelfs hij niet. En hij had het moeten weten.
Iets wat ik hem nog altijd verwijt, hoe had hij zo stom kunnen zijn om het niet door te hebben? Hoe kan je zoiets nou niet doorhebben?
Ik wist zeker dat ik het wel had geweten, als het om mij ging. Ik wist zeker dat ik zoiets had kunnen aanvoelen. Zoiets mis je niet zomaar toch?
Zelfs zijn ouders wisten het, behalve hij. Maar het was ook hun plan geweest, dus eigenlijk was het vrij logisch dat zij het wisten.
‘Je bent mooi vandaag,’ sprak hij aarzelend.
‘Dankje.’ Ik antwoordde kort.
‘Is er iets?’
‘Wat zou er moeten zijn?’ Ik zette mijn beker op het tafeltje. Te hard. De koffie klotste over de rand, maar het maakte me niet uit.
‘Elif? Zeg me wat er is!’ Smekend keek hij me aan, terwijl hij mijn hand pakte.
‘Ik ben gewoon moe.’ Dat was geen leugen. Ik was moe, moe van het voelen dat er iets niet klopte.
‘Hm, oke.’ Hij liet mijn hand los.
Toen we onze koffie ophadden, gooiden we onze bekers weg, liepen naar zijn auto en stapten in. Na een paar minuten rijden waren we uit de stad, en pakte ik zijn hand vast. Ik kneep er even in.
‘Ik hou wel van je hoor.’ Fluisterde ik.
‘Dan is het goed.’ Hij kneep ook even in mijn hand, voordat hij zijn aandacht weer op de weg vestigde.
Hoe konden we niet doorhebben dat dit een van onze laatste gesprekken zou zijn?

Ik zat in een klein, vies, en oud speeltuintje. Alleen, op de enige schommel die nog niet kapot was gemaakt. Ik had op het bankje kunnen gaan zitten, maar het bankje herinnerde me teveel aan hem. Onze namen, die in het bankje gekrast waren. Onze eerste kus op het bankje. Onze laatste dag, op dat bankje.
Tranen stroomden over mijn wangen, warm, maar meteen afgekoeld door de bijtende kou. Het sneeuwde zacht, en er lag al een dik pak sneeuw op de grond. Platgestampt door de kinderen die hier voetbalden, aangezien bijna alles in deze speeltuin kapot was gemaakt. Net als mijn hart. Kapot gemaakt, en weggegooid.
Hoe was ik in godsnaam in deze situatie beland? Het leven was zo mooi, zo leuk, zo geweldig met hem. Maar hij ging weg. Voorgoed. En nu was ik voor altijd alleen.

Je hebt me enkel met de eerste zinnen al te pakken! Ik volg!

Aah dankjewel! Ik zit hier helemaal zenuwachtig achter mn laptop of t wel goed genoeg zou zijn haha!

HET IS GOEEEDD!!!

Wauw, absoluut geen reden om zenuwachtig te zijn, het is goed! Ik ben benieuwd naar de rest!

Ik volg.

Oh en trouwens, omdat je zei dat verbeteringen welkom zijn;

“Tranen stroomden over mijn wangen, warm, maar meteen afgekoeld door de bijtende kou. Het sneeuwde zacht, en er lag al een dik pak sneeuw op de grond. Platgestampt door de kinderen die hier voetbalden, aangezien bijna alles in deze speeltuin kapot was gemaakt. Net als mijn hart. Kapot gemaakt, en weggegooid.”

Ah echt mooi geschreven!

Dankjewel! Ik ben echt heel slecht in d/t, dus als het je opvalt mag je het altijd verbeteren!
Ik kan het zelf namelijk 100 keer overlezen en dat zie ik dat nog steeds niet, haha

Mooi verhaal snel verder

Ben ik de enige die de titel vertaald heeft met Google

Haha ik heb er ook bijgezet wat het betekent! Was het even door alle zenuwen vergeten haha

Omdat ik zo blij ben dat er tot nu toe dan alleen maar positieve reacties zijn, plaats ik zo nog een (klein?) stukje!

Oh en voor de turkishslow dames: dankjewel voor jullie steun en aanmoediging, zonder jullie had ik het niet gedurft!

Ik lag op mijn bed en huilde. En huilde nog meer. Na een paar uur huilen deed mijn hoofd zeer, en waren mijn ogen dik en rood.
Erkan, mijn oudere broer, kwam binnen.
‘Wat is er, kleine zus? Liefdesverdriet?’ Pestte hij me in het Turks. Hij liet zich met een plof op mijn bed vallen. Aangezien Erkan niet de dunste was, ontstonden er golfjes in mijn waterbed.
Boos keek ik hem aan. ‘Je weet best wat er is.’
‘Nee?’ Verbaast keek Erkan me aan.
‘Murat,’ verzuchtte ik.
‘Wat is er met die homo?’ lachtte Erkan. Hij haatte Murat.
‘Hij… hij gaat trouwen,’ snikte ik zacht.
‘Huh, trouwen? Maar jullie waren toch… eh? Hoe kan hij nou weer zo snel verloven en trouwen?’
‘Dat is nou juist het probleem, achterlijke! Zijn ouders hebben dit geregelt, al vanaf zijn geboorte,’ schreeuwde ik boos.
‘Tsja, ik heb altijd gezegt dat hij niet goed voor je was.’ Erkan haalde zijn schouders op.
‘Aan jou heb ik dus echt helemaal niks.’ Ik liet mezelf weer op bed vallen en huilde verder. Ik voelde dat Erkan worden zocht, en na een paar minuten sloeg hij inderdaad zijn arm om me heen, en zorgde ervoor dat ik rechtop zat.
‘Niet huilen, kleine zus.’ Hij fluisterde zacht een liedje dat mijn moeder altijd zong. Ik werd meteen rustiger.
Mijn moeder was vier jaar geleden overleden aan longkanker. Mijn vader en tante zorgden voor ons toen we jonger waren, maar nu zorgde Erkan vooral voor mij.
‘Zal ik met die homo praten?’ Vroeg Erkan dreigend.
Ik schudde mijn hoofd. ‘Nee, laat maar. Hij gaat naar Turkije, trouwen, en dan het leger in. Het heeft geen toekomst.’
‘Het komt allemaal goed,kleine zus.’ Erkan drukte een kus op mijn hoofd.

Aw. :hugs:

Omg Naamgenootje, zo goed! Ik volg sowieso. Canim benim. <3

Haha dankje schat <3

Geen dank hihi :’)