[Verhaal] Sending to hell.

Sending to hell.
Amanda Robina Johnson. || Simon Yannick Campbell || Self-harm, anorexic and suicide warning || No happy ending story.

[i]Waarschijnlijk denk je nu, ‘Ik accepteer je zoals je bent’ maar je ként mij helemaal niet. Niet mij. Alleen het meisje die ik speel. Je kent niet het meisje achter de littekens. Sterker nog, je kent de littekens niet eens. Waarschijnlijk heb je er zes gezien, allemaal op mijn armen. Littekens die ik in de zomer niet kon verbergen.
Denk je zelf ook niet dat je even vreemd op zou kijken als ik midden op de dag ineens begon te huilen? Ik weet wel zeker dat je mij niet zou begrijpen. Waarschijnlijk zou je je arm om mij heen slaan en vragen wat er was. Ik zou zeggen dat er niets was en jij zou erop doorgaan. Uiteindelijk zou ik boos worden en wegrennen. Boos op mijzelf omdat ik je niet de waarheid kon vertellen en ’s avonds zou er een nieuw schrijnend litteken op mijn been zitten.

En dat zou niet jou schuld zijn. Oh nee, jij zou alles doen wat je kon. Maar ik ben niet meer te genezen, mijn verdriet en mijn pijn zit te diep. Begraven onder een dikke laag van sarcasme en pijn. Nee, het zou niet jou schuld zijn. Het zou niet eens mijn schuld zijn. Het is de schuld van het stemmetje in mijn hoofd. Het stemmetje wat mijn vertelt dat ik niets waard ben. Het stemmetje wat mij verteld dat ik dik ben, dat ik dom ben, dat ik mijn vrienden niet verdien. Dat stemmetje vertelt mij dat ik jou leven verziek. En het heeft gelijk.

Daarbij ik snijd mijzelf. Soms kras ik mijzelf open met mijn nagels, soms maak ik oppervlakkige sneetjes met een scheermesje, soms schrijf ik woorden met naalden… Ik weet niet eens waarom ik het de eerste keer deed. Ik geloof dat ik toen dood wou en dat het mij niet lukte. Ik zat in bad met een scheermesje, ervan overtuigd dat mijn eind gekomen was. Maar ik kon het niet.
Maar het gevoel wat ik kreeg toen het bloed langs mijn polsen naar beneden stroomde was onbeschrijfelijk. Alsof er een gewicht van mijn schouders afviel. Het voelde alsof al mijn emoties zich opgestapeld hadden en van mij weg stroomden, met mijn bloed mee het afvoerputje in.
Jammer genoeg hield dit gevoel niet lang vol. Er was maar een enkel woord van mijn moeder voornodig om mij weer terug de put in te krijgen. Die avond schreef ik een woord op mijn heup. "Dik’ Een woord dat op zijn minst vijf keer op mijn lichaam staat. Op mijn arm, op mijn heup op mijn bovenbeen…

Woorden en sneeën bleven minder lang staan dan de krassen die ik maakte met mijn nagels. De krassen waren dieper, pijnlijker, gaven mij meer kippenvel. En toch maakte ik ze vaker. Misschien omdat het gewoon altijd kon. Ik heb mijzelf gekrast in de les, terwijl je naast mij zat. Kijkend naar het bord.
Je zag het niet, en dat is goed. Waarschijnlijk had je er niet mee om kunnen gaan.[/i]

Mooi, ik volg :slightly_smiling_face: misschien wel handig om een trigger warning erbij te doen.

Ben benieuwd.

De warning staat trouwens al wel in de beginpost.

Mooi geschreven, ik volg.

Bedankt allemaal (; Zal zometeen het eerste stuk plaatsen.
Inderdaad, er staat aan het begin al een waarschuwing.

Kan niet wachten

Chapter One.

Een diepe zucht verlaat mijn mond als de bel gaat. Mijn boeken sla ik dicht, en stop de pen in m’n etui. Alles prop ik mijn tas, en loop als een van de eerste het lokaal uit. Op de gang bij de trappen staat Lizz al te wachten. ‘Eindelijk pauze,’ ze knikt, en we lopen met de menigte mee de trap af. ‘Moet je nog wat halen?’ Vraagt ze, als ik de lange rij zie schud ik abrupt mijn hoofd. We lopen naar buiten, waar de zon al lichtjes schijnt. ‘Ik kan niet wachten tot de springbreak.’ We zetten ons op een bankje, en neem een bruine boterham uit mijn tas. ‘Ik niet, dan moet ik jou missen.’ Pruil ik. ‘Geen zorgen, ik laat je stiekem gewoon een paar keer overkomen.’ Knipoogt ze me toe. We zetten onze zonnebrillen op, en genieten van het lente briesje. ‘Ik vind het zo oneerlijk dat jij dadelijk lekker door Amerika kan reizen terwijl nog op school zit.’ Lizz zet haar zonnebril van der neus, en zucht zachtjes. ‘En ik mag iedere avond gaan leren voor de examens. Terwijl madam voor de buis haar favoriete series kan kijken.’ Ze weet me altijd wel op te vrolijken. ‘Wat hou ik toch van je, gekkerd.’ Ze drukt een kus op mijn wang, waarna ze opstaat. De bel gaat, en ook ik sta op. ‘Jij hebt ook les tot een uur, hè ?’ Vraag ik haar, waarop de knikt. ‘ik wacht op je bij de auto,’ roept ze me na, toen ik bij haar wegliep. Mijn duim steek ik in de lucht. Op naar Engelse les. Bij het lokaal aangekomen staat de rest al bij de deur te wachten. Een jongen van mijn leeftijd, is de enige met wie ik omga. Als hij me in het vizier krijgt komt hij naar me toe. Kort knuffelt hij me. ‘Amanda, hoe was je weekend?’ vraagt hij, en we stappen het lokaal in. We nemen plaatst achter in het lokaal bij de raam. ‘Wel oké, Elizabeth was het weekend bij me. en jij?’ Hij haalt zijn schouders op. Maar de glimlach rond zijn lippen vertelt me meer dan genoeg. ‘Vertel,’ met een glimlach kijk ik hem aan. ‘Wel, ik heb iemand ontmoet.’ Een klap verkoop ik tegen zijn schouder. ‘Vertel me alles.’ Dring ik hem aan. ‘Amanda, Simon. Openen jullie boeken.’ klinkt de stem van de leraar door het lokaal. Zachtjes zucht ik. Mijn boeken vist ik uit de tas, sla deze op de juiste pagina open. ‘Je verteld me alles,’ fluister ik hem toe. Hij knikt, en knijpt zachtjes in mijn bovenbeen. ‘Geen zorgen, Amanda. Ik heb alles onder controle.’ Zachtjes lachte ik. ‘Dat zij je de vorige keer ook.’ Hij laat zijn ogen door de kassen rollen, en zakt onderuit op zijn stoel. De les duurde naar mening echt te lang. Het gezeik over grammatica, en over de tegenwoordige, en verledentijd begon ik echt zat te worden. Simon was het compleet met me eens. Om de zoveel secondes verlieten zuchten onze mond. Als de bel dan ook gaat, weet ik niet hoe snel ik het lokaal moet uitvluchten. Nog 5minuten voordat de andere les begint. Ik trek Simon mee naar de kantine, om daar wat voedsel te kopen. Ik was zo blij dat we tijdens tekenen gewoon mochten eten, en drinken. Eigenlijk was school op maandag nog niet eens zo erg. Met een broodje gezond in mijn handen geklemd liep ik naar de trappen die naar het lokaal moesten leiden. Simon slaat zijn arm rond mijn schouder. ‘Daar is mijn lieve Amanda weer,’ slijmt hij. ‘Simon please,’ ik kijk hem waarschuwend aan. Hij rolt met zijn ogen, en laat zijn arm van mijn schouder zakken. Zijn hand blijft wel op mijn heup hangen. Ik loop gewoon verder, met hem naast me. De deur van het lokaal is al open, en snel nemen we achterin het lokaal plaatst. Ik bij het raam, en Simon naast me. ‘Je ziet er trouwens echt leuk uit vandaag.’ Zijn blik laat hij over mijn lichaam glijden. ‘Dankje.’ Als de leraar het lokaal inloopt, de deur achter zich sluit en zijn spullen op het bureau heeft gelegd gaat hij voor de klas staan. Hij klapt in zijn handen, en de klas valt stil. ’Zoals de meeste van jullie al weten zijn er komende week de voorbereidingen van de examens. Wat dus betekend dat sommige lessen zullen uitvallen. Houd daarom jullie rooster goed in de gaten. Daarnaast, wil ik graag vragen wie er vrijwillig zich wilt opgeven om voor de examen klassen een soort feest te organiseren?’ meteen tikt Simon me aan. ‘Wat?’ ‘Miss Amanda, bied jij je aan?’ de ogen van mijn mentor kijken me bijna smekend aan. ‘Ja hoor, samen met Simon. Toch?’ ik kijk de jongeman naast me aan. ‘Ja, ik doe mee.’ Een tevreden glimlach siert meteen mijn lippen. ‘Goed, dan gaan we nu de rest even bespreken. De rest kan gaan.’

Het leest niet makkelijk voor mij, te lange zin en te weinig enters.

Okay, ik zal erop letten :slightly_smiling_face:

Chapter Two

Een paar dagen later zit ik bij Elizabeth op der kamer. Ik help haar met het overhoren van der examens. ‘Weet je al dat ik samen met Simon, jullie examen feest moet organiseren?’ vraag ik, haar. We liggen op de grond, te staren naar het plafon. Een kleine break hadden we ingelast. ‘Echt?’ vraagt ze, en gaat rechtop zitten. Hevig knik ik, en zet me tegen de bed rand aan. ‘Super leuk. Dan gaat het zeker echt gezellig worden.’ glimlacht ze. ‘Dat sowieso, en niet zo formeel.’ we schieten beide in de lach. ‘Ik ben thuis,’ klinkt er een vreemde stem. ‘ Yeaah, mijn broer is terug.’ gilt Lizz enthousiast. ‘Broer? Je hebt een broer?’ verward kijk ik haar aan. Hevig knikt ze. ‘Yah, Lewis," zegt ze enthousiast.
‘Wat? Wie?’ nog steeds snap ik het niet. ‘Kom mee, je zult hem geweldig vinden.’ ze neemt mijn hand vast, en sleurt me mee de trap af naar onder. ‘Leeuwiiss,’ ze laat mijn hand los, en vliegt de jongeman die in de woonkamer staat om de hals. Verbijsterd, en vol angst blijf in de deuropening staan. Niet goed wetend wat ik nu moet doen. Hij is adembenemend. Zijn diepblauwe ogen, zijn langere bruine haar en dat gespierde lichaam. ‘Ik heb je zo gemist.’ zelfs zijn stem, zo hees. Ik laat me tegen de deurpost aanleunen. Als de jongeman Elizabeth loslaat, neemt hij haar handen vast een kusje drukt hij op haar voorhoofd. Lizz glimlacht, en legt haar hand op zijn kaak. ‘Je bent er nu.’ fluistert ze, en laat hem los. ‘Kom hier.’ ze loopt naar me toe, en neemt opnieuw mijn hand. ‘Lewis, dit is Amanda, het meisje waarover ik jou verteld heb.’
‘Amanda, dit is Lewis. Mijn broer.’ Hij steekt zijn hand naar me uit, die ik met mijn klamme hand aanneem. ‘Leuk je te ontmoeten.’ Hij glimlacht.
‘I- ik wou dat ik hetzelfde kon zeggen.’ mijn stem klinkt niet zo strek als ik gehoopt had. ‘Sorry Lizz, maar ik uh…’ Er valt een ongemakkelijke stilte die word verbroken door de stem van Lizz. “Amanda, don’t” zegt ze maar ik negeer het. Lewis had nog steeds mijn hand vast dus snel trok ik hem weg en schoof hem in mijn mouw. “Komen jullie we gaan eten” hoor ik dan de stem van Elizabeth 's moeder vanuit de keuken. “Blijf je hier eten?” vraagt Lewis vriendelijk voordat we met zijn alle naar de keuken stormen. Langzaam knik ik en loop achter de broer van mijn beste vriendin aan.

Met zijn alle zitten we buiten, ik zit naast Elizabeth tegenover Sam. Lewis die jongeman zit aan de kop van de tafel. Breed glimlachend zit hij te vertellen over de landen waar hij allenmaal is geweest voor zijn werk. Ik prik wat in mijn salade, die wel hier erg lekker is. Maar mijn behoefte om te eten is verdwenen. Ik voel de blik van Sam op mijn huid branden. ‘Gaat het Lauren?’ vraagt hij, iets wat bezorgd. ‘Ja hoor. Ben alleen wat moe.’ Hij glimlacht, en schenkt mij een glas water in. ‘Eet wat meisje,’ Anna, de moeder van Elizabeth knikt naar me. Lewis staat op, en Sam gaat met hem naar de barbecue. ‘Mag ik gaan, dan kunnen jullie van hem genieten.’ Elizabeth schud abrupt haar hoofd. ‘Ik zou bij jou komen slapen, vanavond. We zouden er een filmavond van maken.’
‘Gemma, laat haar even. Lauren belt je wel. Toch?’ ik knik, en sta op. ‘Het was heerlijk. Dank jullie wel.’ Ik druk nog een kus op Gemma, en Anne der wang en loop naar Robin. Hij geeft me een knuffel, en aait over mijn haren. ‘Leer je dat ooit een keer af?’ hij schud zijn hoofd, wat mij aan het lachen maakt. ‘Doeg Lewis.’
‘Bye Amanda. Ik zie je heus nog wel een keer.’ een mondhoek krult omhoog. ‘Reken daar maar wel op broertje,’ lacht Elizabeth. Ik draai me om, en loop naar de voordeur. ‘Wacht.’
‘Je was je mobiel vergeten.’ hij heeft mijn roze telefoon in zijn hand. Ik neem het van hem over, en stop deze in mijn broekzak. ‘Jij woont hier tegenover toch?’ ik knikt, en schuifel naar buiten. ‘Zal ik je morgen ophalen voor school.’ Ik loop naar de overkant maar stop halverwege door zijn vraag. Langzaam knik ik even, draai me weer, en open de deur. Meteen loop ik door naar boven, waar ik meteen in mijn bed kruip.

Huh
Heet ze nou amanda of lauren.

Ik snap vrij weinig van het verhaal eigenlijk, niet lullig bedoeld