[Verhaal] - Secret Love. *AFGEROND*

[b]Hoi! :wave:

Ik heb dit verhaal al eerder gepost op de account van iemand anders. Toen liep ik vast en heb ik het laten verwijderen, inmiddels is het helemaal af en wil ik het toch hier posten.

Ik ben niet heel sterk in d/t dingentjes, dus verbeteringen vind ik altijd fijn!

Het verhaal gaat over Elif, een meisje van zeventien, die haar vriendje verliest aan een ander. Daarna probeert ze door te gaan met haar leven, totdat ze verstrikt raakt in haar eigen besluiteloosheid.

Cover, made by Voldemort en Eeyore.

Fotos van de hoofdpersonen:[/b]

Elif.

Murat.

Orhan.

Erkan.

Nona


Hope you enjoy!


Hij lachte lief naar me, terwijl hij me mijn beker gaf van Starbucks. We waren net terug van het winkelen, en hadden besloten om koffie te drinken bij Starbucks.
Voorzichtig nam ik een klein slokje, bang om mezelf te verbranden. Hij deed hetzelfde.
We spraken niet. Het leek wel alsof we wisten dat het onze laatste dagen samen waren, maar dat wisten we niet. Zelfs hij niet. En hij had het moeten weten.
Iets wat ik hem nog altijd verwijt, hoe had hij zo stom kunnen zijn om het niet door te hebben? Hoe kan je zoiets nou niet doorhebben?
Ik wist zeker dat ik het wel had geweten, als het om mij ging. Ik wist zeker dat ik zoiets had kunnen aanvoelen. Zoiets mis je niet zomaar toch?
Zelfs zijn ouders wisten het, behalve hij. Maar het was ook hun plan geweest, dus eigenlijk was het vrij logisch dat zij het wisten.
‘Je bent mooi vandaag,’ sprak hij aarzelend.
‘Dankje.’ Ik antwoordde kort.
‘Is er iets?’
‘Wat zou er moeten zijn?’ Ik zette mijn beker op het tafeltje. Te hard. De koffie klotste over de rand, maar het maakte me niet uit.
‘Elif? Zeg me wat er is!’ Smekend keek hij me aan, terwijl hij mijn hand pakte.
‘Ik ben gewoon moe.’ Dat was geen leugen. Ik was moe, moe van het voelen dat er iets niet klopte.
‘Hm, oke.’ Hij liet mijn hand los.
Toen we onze koffie ophadden, gooiden we onze bekers weg, liepen naar zijn auto en stapten in. Na een paar minuten rijden waren we uit de stad, en pakte ik zijn hand vast. Ik kneep er even in.
‘Ik hou wel van je hoor.’ Fluisterde ik.
‘Dan is het goed.’ Hij kneep ook even in mijn hand, voordat hij zijn aandacht weer op de weg vestigde.

Hoe konden we niet doorhebben dat dit een van onze laatste gesprekken zou zijn?

Oh my god, Cagatay Ulusoy <3 Ik volg !

Ik volg :slightly_smiling_face:

Ik zat in een klein, vies, en oud speeltuintje. Alleen, op de enige schommel die nog niet kapot was gemaakt. Ik had op het bankje kunnen gaan zitten, maar het bankje herinnerde me teveel aan hem. Onze namen, die in het bankje gekrast waren. Onze eerste kus op het bankje. Onze laatste dag, op dat bankje.
Tranen stroomden over mijn wangen, warm, maar meteen afgekoelt door de bijtende kou. Het sneeuwde zacht, en er lag al een dik pak sneeuw op de grond. Platgestamd door de kinderen die hier voetbalden, aangezien bijna alles in deze speeltuin kapot was gemaakt. Net als mijn hart. Kapot gemaakt, en weggegooit.
Hoe was ik in godsnaam in deze situatie beland? Het leven was zo mooi, zo leuk, zo geweldig met hem. Maar hij ging weg. Voorgoed. En nu was ik voor altijd alleen.

Ik lag op mijn bed en huilde. En huilde nog meer. Na een paar uur huilen deed mijn hoofd zeer, en waren mijn ogen dik en rood.
Erkan, mijn oudere broer, kwam binnen.
‘Wat is er, kleine zus? Liefdesverdriet?’ Pestte hij me in het Turks. Hij liet zich met een plof op mijn bed vallen. Aangezien Erkan niet de dunste was, ontstonden er golfjes in mijn waterbed.
Boos keek ik hem aan. ‘Je weet best wat er is.’
‘Nee?’ Verbaasd keek Erkan me aan.
‘Murat,’ verzuchtte ik.
‘Wat is er met die idioot?’ lachtte Erkan. Hij haatte Murat.
‘Hij… hij gaat trouwen,’ snikte ik zacht.
‘Huh, trouwen? Maar jullie waren toch… eh? Hoe kan hij nou weer zo snel verloven en trouwen?’
‘Dat is nou juist het probleem, achterlijke! Zijn ouders hebben dit geregelt, al vanaf zijn geboorte,’ schreeuwde ik boos.
‘Tsja, ik heb altijd gezegt dat hij niet goed voor je was.’ Erkan haalde zijn schouders op.
‘Aan jou heb ik dus echt helemaal niks.’ Ik liet mezelf weer op bed vallen en huilde verder. Ik voelde dat Erkan worden zocht, en na een paar minuten sloeg hij inderdaad zijn arm om me heen, en zorgde ervoor dat ik rechtop zat.
‘Niet huilen, kleine zus.’ Hij fluisterde zacht een liedje dat mijn moeder altijd zong. Ik werd meteen rustiger.
Mijn moeder was vier jaar geleden overleden aan longkanker. Mijn vader en tante zorgden voor ons toen we jonger waren, maar nu zorgde Erkan vooral voor mij.
‘Zal ik met hem praten?’ Vroeg Erkan dreigend.
Ik schudde mijn hoofd. ‘Nee, laat maar. Hij gaat naar Turkije, trouwen, en dan het leger in. Het heeft geen toekomst.’
‘Het komt allemaal goed, kleine zus.’ Erkan drukte een kus op mijn hoofd.

Verbaasd en gezegd

Ik heb dit verhaal al eens eerder gelezen ja, leuk dat je het weer opnieuw hebt geplaatst :slightly_smiling_face:

Dankje! Ik heb het verbeterd in mn word document.

:smirk: :smirk:

Up

Verderr !

Ik ga ook volgen :slightly_smiling_face: verder!

Ben benieuwd! :slightly_smiling_face:

Dankje voor het volgen! Er komt morgen (ochtend) weer een stukje, als ik wakker ben :slightly_smiling_face:

‘Wat kan ik er aan doen? Mijn ouders hebben dit geregeld!’ Gilde Murat woedend.
‘Oh, dus je gaat als ermee akkoord als een mak schaap?’
‘Ik kan niet anders, Elif!’
Ik liet me met een plof op ´ons´ bankje vallen. Wat binnenkort niet meer ons bankje zou zijn.
Murat kwam langs me zitten en probeerde een arm om me heen te slaan, maar ik sloeg zijn arm weg. ‘Siktir git.’
‘Waarom moet ik oprotten Elif? Wat kan ik hier aan doen?’ Murat keek me smekend aan, maar ik gaf niet toe.
‘Als ik werd uitgehuwelijkt, zou ik vechten. Voor mezelf, voor jou, voor ons. Maar dan kan jij niet, dus rot dan maar op.’
Murat zuchtte. Ik ook, maar dan overdreven.
‘Met jou valt niet te praten.’ Murat stond op en klopte het zand van zijn broek.
‘Ik zou wel eens willen weten hoe jij zou reageren als ik doodleuk vertel dat ik met iemand anders ga trouwen, en verhuizen.’

En nu lag ik weer op bed. Ik lag de laatste dagen alleen maar op bed, alsof ik de wereld uitzette. Ik hoorde geklop op mijn deur, en Erkan kwam binnen. ‘Je moet eten, kleine zus.’ Hij zette een bord met verse broodjes op mijn nachtkastje.
Ik schudde mijn hoofd.
‘Lieve, lieve Elif. Ik weet dat het niet leuk is, maar ga alsjeblieft verder met je leven. Voor mij?’
Zuchtend ging ik rechtop op bed zitten. ‘Ik doe mijn best, Erkan.’
‘Nee, dat doe je niet.’
Ik liet deze discussie voor wat het was, we hadden hem al zo vaak gevoerd sinds Murat vertrokken was. Ik pakte een broodje, en ik was niet verbaasd toen ik merktte dat het niet smaakte. Niks smaakte sinds hij weg was. Niks was leuk.
‘Zullen we uitgaan?’ vroeg Erkan plotseling.
Ik keek hem fronsend aan. Ik mocht nooit uit van mijn vader en Erkan. Te gevaarlijk, zogenaamd.
‘Oke, iets anders dan?’
Ik schudde weer mijn hoofd. Het broodje had ik weer teruggelegd, en ik was weer onder mijn dekens gekropen.
‘Zo kan het niet meer, Elif,’ sprak Erkan boos.
Alsof ik mezelf wat aandeed. Alsof dit mijn keuze was. Dit was Murat´s keuze, en hij deed mij dit aan. Als Erkan tegen iemand wilde klagen, moest hij bij Murat zijn.

Verbaasd
Teruggelegd

:wink:

En wou moet wilde zijn.

Maar leuk stukje :slightly_smiling_face:

Leuk stuk! Ik herinner me inderdaad nu pas dat ik dit eerder gelezen heb …

Dankje! Heb het verbeterd

Up

Een paar weken nadat Murat was vertrokken, ging het ietsjes beter met me. Tenminste, dat is wat ik Erkan liet geloven. Ik ging naar school, en ik sprak af met mijn vriendinnen.
‘Het gaat weer beter met je, of niet?’ vroeg Erkan op een dag toen we samen aan het koken waren. Mijn vader was werken, zoals altijd. Erkan zorgde voor me, aangezien mijn vader dat niet deed. Het enige wat mijn vader deed, was klagen. Klagen over mijn kleding. Klagen over dat ik niet met jongens kon omgaan. Klagen over zijn rug die pijn deed. Alleen maar klagen. Stiekem was ik blij dat hij vaak weg was.
Ik kniktte. ‘Het gaat wel weer.’
‘Ga je anders zo mee naar buiten?’
Ik keek Erkan schattend aan. ‘Naar buiten? Met jou en je vrienden? Sinds wanneer mag dat?’ Lachtte ik toen.
Erkan lachtte ook. ‘Sinds ik je graag bij me in de buurt heb, om je een beetje in de gaten te houden.’ Hij gaf me een pesterige por.
‘Oke, ik ga zo wel mee. Eerst eten, en daarna verkleed ik me even snel.’
‘Waarom zou je je verkleden?’
Verontwaardigt keek ik naar Erkan, en daarna naar mijn kleren. Ik liep in mijn roze joggingbroek, met een knalgeel hemdje. ‘Zo kan ik niet naar buiten, Er.’
‘Oke klopt.’ Grinnikte Erkan.
Na een halfuurtje was het eten klaar, en aten we samen aan de keukentafel. Daarna liep ik naar boven, en kleedde me om. Ik koos voor een donkerblauwe blazer, met een donkerbruin shirtje eronder, en een zwarte skinny jeans. Daaronder trok ik mijn bruine Uggs aan.
‘Ben je klaar?’ Werd er van beneden geschreeuwt. Ik grinnikte zacht, en pakte mijn jas uit mijn kast. Een zwarte leren jas.
‘Ja, ik ben klaar.’ Gilde ik toen. Ik liep naar beneden.
‘Sexy!’ Gilde Erkan met een meisjesstem. Ik gaf hem een boze blik, en volgde hem naar zijn auto. Binnen een paar minuten waren we op het veldje waar Erkan en zijn vrienden altijd rondhingen.
‘Zo, heb je je zusje meegenomen?’ Werd er verbaast achter ons gevraagt toen we naar het veldje liepen. Ik draaide me om, en zag een groep jongens die ik niet kende.
Erkan lachtte. ‘Tuurlijk. Elif, dit zijn Mo, Fouad, Can, Orhan en Cem.’
Ik glimlachtte even lief naar de jongens. Ze glimlachtte allemaal lief terug, behalve Orhan. Hij keek me schattend aan, en met een bezorgde blik. Hij leek me ook de oudste van het stel.
De jongens gingen voetballen, en ik ging bij een van hun vriendinnen zitten.
‘Ik ben Elif, het zusje van Erkan.’ Stelde ik me voor. Het meisje had lang, blond haar, was getint, en had opvallend blauwe ogen. Naast haar voelde ik me onzeker worden.
‘Ik ben Nona, de vriendin van Cem.’ Glimlachtte ze naar me. Mijn eerste indruk, dat ze arrogant was, kloptte dus niet. Al snel waren we druk in gesprek.
‘Wat is er met die Orhan? Hij keek me zo vreemd aan.’ Vroeg ik haar.
Nona keek bedenkelijk. ‘Ik weet niet of ik dit wel mag vertellen, dus hou het voor je, alsjeblieft. Orhan had een zusje, Eda. Ze is vorig jaar overleden, en je lijkt veel op haar.’ Fluisterde ze zacht.
‘Waaraan is ze overleden?’ vroeg ik geschrokken. Als dit klopte en ik echt op haar leek, snapte ik ineens waarom Orhan zo keek.
‘Ze had iets met een jongen hier uit de buurt, stiekem. Op een avond klom ze uit haar raam, en ging naar hem toe. Ze kregen ruzie, hele erge ruzie. Die jongen was nogal jaloers.’ Nona zuchtte even. ‘Hij pakte een ijzere staaf, en sloeg haar tegen haar hoofd. Ze is naar het ziekenhuis gebracht, maar ze had een hersenbloeding, en ze konden niks meer doen.’
Ik sloeg geschrokken mijn hand voor mijn mond. ‘Wat vreselijk.’ Ik besefte hoe Orhan zich gevoelt moest hebben. Misschien beschermde Erkan mij daarom zo erg, omdat hij bang was dat mij hetzelfde zou gebeuren.
‘Heeft je broer dat nooit verteld dan?’ vroeg Nona.
Ik schudde mijn hoofd. ‘Nee, ik kende zijn vrienden ook niet. Ik ging altijd veel met mijn eigen vriendinnen om, maar het ging de afgelopen weken niet zo goed met me.’ Ik legde in het kort het verhaal van Murat uit. ‘Dus Erkan heeft me nu graag dichtbij zich, zodat hij er is als ik me slecht voel.’
‘Lief van hem.’ Glimlachtte Nona.
De bal rolde onze kant op, en Orhan kwam hem halen. Hij glimlachtte even lief naar me, voordat hij terugrende met de bal.
‘Volgens mij vind hij je leuk.’ De stem van Nona deed me uit mijn gedachtes opschrikken.
‘Huh? Omdat hij naar me lacht?’ Vroeg ik verbaast.
‘Hij lacht nooit. Maar dan ook echt nooit.’
‘Serieus?’
Nona kniktte. ‘Dit is de eerste keer dat ik hem zie lachen.’
Plotseling mistte ik Murat weer heel erg. Murat, die altijd lachtte. Die altijd vrolijk was. Onopvallend veegde ik een traan weg. Hij moest nu allang getrouwd zijn.

Leuk! :slightly_smiling_face:

Ben je zelf Turks?
Je maakt veel dezelfde fouten. Je heb vaak een t op het eind, maar dat moet een d zijn. Een voltooid deelwoord, is altijd met een d.

Ik zal ze zo even voor je opzoeken :wink:

Sorry als je mij irritant vindt :flushed:

Haha dankje voor je verbeteringen, Nederlands is niet mijn eerste taal, daarom maak ik nogal wat taalfoutjes :’) en nee ik vind je echt niet irritant, fijn juist dat iemand me verbeterd, ik heb het aangepast in mijn word document! Ik post dit verhaal via mn telefoon, dus ik heb ook geen spellingcontrole voor als ik het post, wat ik op mijn laptop wel heb.