Verhaal: Schuld

Het begint bij mij al een tijdje te kriebelen om een verhaal hier op Girlscene te posten, maar wilde eerst een goed idee hebben voor het verhaal. Als jullie opbouwende kritiek hebben hoor ik het graag! Verbeter mijn spel- en grammaticafouten en wijs me op zinnen die beter kunnen. Bedankt! (:

Het stopte niet. Ik kon er niet meer tegen. Mijn hersenen maakten kortsluiting. Alles in mij schreeuwde. Het moest stoppen. Ik zag alles weer voor me, voelde me weer zo machteloos. En toen deed ik het, en het stopte. Maar het stopte ook met ademen.


Laat me weten wat jullie ervan vinden! (:

Hoofdstuk 1
Ik zucht door dat wat ik op mijn scherm zie staan, dit betekent vast niet veel goeds.
‘Met Jelke.’ De harde stem van mijn moeder klinkt gestrest in mijn rechteroor. ‘Jelke, hai lieverd. Ik had vanavond beloofd om op Lis te passen, de baby van een collega van me. Maar nu zie ik dat ik morgen een deadline moet halen, helemaal vergeten. Dat wil jij wel even doen toch?’ Ik staar naar de bloemen op tafel en begin twijfelend mijn zin: ‘Nou, uhm, ik weet niet of…’
‘Kom op Jelke! Je weet hoe druk ik het heb. Ik ga er vanuit dat je er vanavond heengaat, ze verwachten je om 7 uur, het adres hangt op het prikbord.’
‘Maar,’ begin ik nog, maar de welbekende pieptoon klinkt al in mijn oor. Ik gooi mijn hoofd van frustratie naar achteren, vergetend dat daar een muur zit waar ik met mijn hoofd tegenaan klap. Vloekend spring ik op en loop ik naar de keuken, waar ik een glas met water vul. Ik leun tegen het aanrecht terwijl ik de eerste slok neem. Vanavond dus oppassen, right.

Mijn telefoon geeft aan dat het drie minuten voor zeven is. Ik sta wiebelend voor de deur, bedenkend dat ik hier zo naar binnenga. Ik kan niet naar binnenkijken, er zit geen glas in de deur, wat me op een bepaalde manier beangstigd. Ik kijk voor de derde keer op het briefje in mijn hand, controleer nog een keer of ik op het juiste adres ben. Maar voor ik ook kan aanbellen vliegt de deur al open.
‘Dag Jelka!’
Een mooie blonde vrouw kijkt me aan, haar ogen zijn diepbruin, wat heel erg contrasterend is met haar blonde haar. ‘Wat ben jij gegroeid meis! Toen ik je voor de laatste keer zag was je nog zo klein!’ Ze houdt haar hand bij haar heup, ze draagt een donkergroene halflange jurk, waar ik bewonderend naar kijk. Ik glimlach onzeker en steek mijn hand uit. ‘Jelka dus.’
Ze stelt zich voor als Ilona. Ze laat me binnen en twijfelend trek ik mijn jas uit. Waar is de kapstok? Ik kijk om me heen maar ik zie nergens iets dat ook maar op een kapstop lijkt. Ilona ziet mijn vragende blik en vertelt me glimlachend dat de kapstok in de bijkeuken is. We lopen door de woonkamer, waar ik een schattige baby in een maxi cosi ligt. Ze kraait wanneer we binnenkomen. Ze draagt een schattig roze shirtje met een hertje. Haar blonde plukjes vliegen alle kanten op.
‘Sorry voor de bende,’ verzucht Ilona. Ik kijk om me heen, welke bende? Alles ziet er spik en span uit. Ik hang mijn jas op naast de andere jassen die hier hangen. Ik vermoed dat er geen man aanwezig is, want ik zie alleen maar damesjassen.
Ilona kijkt op haar horloge en schrikt zichtbaar.
‘Oh god, sorry, Jelke, ik moet weg! Je red je wel toch, je moeder vertelde dat je goed bent met kinderen. Je kan Lis zo naar bed doen, ze is moe van de dag. Ik ben er om een uur of twaalf weer.’ Ze knijpt even in mijn hand terwijl ze me aankijkt met die grote bruine ogen.
‘Er ligt een briefje op de keukentafel’, vertelt ze me. Ik knik.
Voor ik het weet is ze weg en sta ik alleen in een vreemd huis met een baby die verschrikt om zich heen kijkt met dezelfde grote bruine ogen als haar moeder.