[Verhaal] Schijn bedriegt

Hoi!
Jep, een nieuw verhaal. Ik dacht: Nieuw forum, nieuwe start.
Omdat ik het zo gewend ben elke dag stukjes verhaal te posten en daar reacties op te krijgen, is het wel heel erg wennen om opeens niets meer te schrijven. Maar het nieuwe forum spoorde me aan om toch maar weer eens te beginnen.
Dit verhaal ben ik begonnen in juni, het idee spookte al een tijdje door mijn hoofd (eerst was het totaal anders, maar mijn ideeën beginnen altijd raar om vervolgens iets heel leuks te worden) en ik heb toen ook binnen 2 weken 58 pagina’s geschreven. Nu heb ik er al een tijdje niets mee gedaan, maar het hier posten spoort me juist aan om weer verder te schrijven. Iets wat ik dus ook zeker ga doen!

Het verhaal is weer eens iets anders dan mijn andere twee verhalen, Daniël en de Perfecte tien. Dat waren leuke gezellige verhalen, dit zal een thriller worden. Wel met de typische romantiek natuurlijk, maar ik ga er later een draai aan geven en het spannend maken.
Ik wil hier ook nog even aan toevoegen dat het verhaal eigenlijk 16+ is (weer eens iets anders dan mijn andere twee verhalen). Ik ben nog redelijk ‘netjes’ als het gaat om seks en schelden, dus al te veel details zullen het (denk ik) niet zijn, maar ik waarschuw even. (:

http://i1177.photobucket.com/albums/x358/NikkiCornelisse/roadtrip3.jpg

Synopsis:
Vertrouw nooit zomaar iemand. Een belangrijke regel die Zoë en haar beste vriendin Olivia hadden moeten onthouden toen ze het besluit namen bij twee jongens in de auto te stappen. Nadat ze hun slechte thuissituaties ontvlucht waren, besloten Zoë en Olivia te gaan reizen tot ze bij de stad van hun dromen aan zouden komen. Daar konden ze het waar maken, een leven leiden wat niet bestond uit slaande ruzies, depressieve moeders en de probleembuurt waarin ze opgegroeid waren. Met een gejatte auto gaan ze op reis, leren nieuwe mensen kennen en proberen andere steden te ontdekken. Zo ontmoeten ze ook Cameron en Zach, twee jongens die vanuit een andere grote stad naar precies dezelfde eindbestemming gaan als de twee vriendinnen. Op een gegeven moment scheiden hun wegen, maar worden ze weer bij elkaar gebracht als Zoë en Olivia met autopech langs de weg staan. De jongens bieden hen een lift aan, maar zo onschuldig als het lijkt is het zeker niet. Ze hebben geen flauw idee welk gevaar er werkelijk op de loer ligt.

Ik heb het verhaal al een groot deel staan op Wattpad, maar hier zal ik het gewoon vanaf het begin posten.
Dus, verder gaan of niet? :grinning:

Verder! :slightly_smiling_face:

Yay! Ik volg :slightly_smiling_face:

Ik volg! Ik vind je verhalen altijd super. :bowing_man:

Klinkt leuk, alleen is thuissituaties één woord.

Jup, ik ben perfectionistisch, sorry.

Kut google chrome, er kwam een rood streepje onder. Dus ik zat al heel moeilijk te kijken, want ik was er heilig van overtuigd dat het één woord was. xd

Jaaaaa, ik volg ook…
Ik heb al je verhalen tot nu toe gevolgd en die waren errug leuk. Dus deze zal ook wel geweldig worden!

Trouwens, bedankt voor alle reacties! :grinning:
Ik ga straks het eerste deel posten.

Yeah, een nieuwe Nikki bestseller! Ik volg!

Yaaaay! Eindelijk online. Ook al heb ik alles al gelezen via wattpad, haha.

Jeeej, ik volg ook!

Proloog.
Mijn ademhaling was veel luider geworden door het rennen en mijn hart bonkte in mijn keel. Ik durfde niet achterom te kijken, maar ik moest wel als ik wilde weten hoe ik ervoor stond. Voetstappen waren duidelijk hoorbaar achter me. Elke stap klonk als een donderslag en lieten me weten dat ik niet langer in het voordeel was. Hij zou me kunnen inhalen als ik niet door bleef rennen.
Mijn handen duwden met veel kracht de stengels van de maïsplanten opzij, waardoor ik meerdere keren mijn handpalmen verwondde aan de scherpe randjes van de bladeren. Ik moest doorbijten en de pijn negeren. Nu was niet het moment om te gaan huilen om fikse sneeën in mijn handen. Ik keek achterom, ving een glimp op van het gestalte achter me en begon alleen maar harder te rennen. Het veld leek oneindig, de afstand tussen ons werd steeds kleiner en ik was er bijna zeker van dat ik uiteindelijk dood zou eindigen.
Plotseling voelde ik mijn voet ergens achter blijven haken. Een plant, draadwerk, ik wist niet wat het precies was maar ik wist wel dat dit ervoor zou zorgen dat het elk moment voorbij kon zijn. Ik kon mijn evenwicht niet meer bewaren en voelde hoe ik met een enorme vaart richting de grond ging. Ik stak mijn handen voor me uit en voelde de klap door mijn hele lichaam trekken toen ik op de grond terecht kwam. Mijn brandende wang kwam tegen de natte aarde terecht en ik proefde de korreltjes op mijn tong. Voor nog geen seconde bleef ik zo liggen en kwam toen weer in beweging.
Alleen had de val ervoor gezorgd dat ik teveel tijd was verloren. Ik wierp een angstige blik achterom en zag dat hij te dichtbij was. Ik zou hem nooit meer kunnen ontvluchten. Haastig probeerde ik overeind te krabbelen, maar ik voelde zijn sterke handen al als ijzeren handboeien om mijn enkels sluiten. Ik zette mijn vingers in de aarde en probeerde houvast te zoeken, maar hij sleurde me over de grond alsof het helemaal niets was. Toen begon ik te gillen zodat iemand me zou kunnen horen. Mijn laatste hoop.

zo spannendd <3__<3

Dit klinkt bekend in de oren :’)

Maar topper Nikki, heb je nu je ander verhaal al gestuurd naar de uitgever?
Aangezien ik al wat voorop zit, heeft het weinig zin dat ik verder zeg, want ik weet wat er komt :’)

Wat ontzettend goed geschreven! Erg spannend. Ik ben zeker benieuwd, verder! :bowing_man:

Oh, jippie, ik ga dit verhaal volgen :slightly_smiling_face: Teruglezen ben ik slecht in namelijk :’)

Oh, tof geschreven! Vanaf heden meld ik me als je groupie :grinning:

Nope! Gisteren heb ik van mijn vader te horen gekregen over mijn oud-tante, want dat is ze namelijk van mij, zo ook dat ze bijvoorbeeld laatst nog ‘even’ bij een hele bekende schrijver in New York bleef en allemaal dat soort jaloersmakende dingen. Hij beloofd me haar mail-adres door te geven en zei tegen me dat omdat ik familie ben, ze zeker de tijd wil nemen om er naar te kijken. Eigenlijk best wel tof, maar het maakt me alleen maar zenuwachtiger.
Maar ik ben benieuwd. (:

Ah Nikki, dat is super!
Ik ben ook wel benieuwd ^^