[VERHAAL] samen ,maar toch alleen

hoihoi , ik las altijd al veel verhalen op girlscene , en ik dacht : dat ga ik ook eens proberen. Ik denk niet dat het wat is maar k vond het wel eens leuk om te proberen.
xx


Huilend lig ik op bed , hopend dat ik je ooit nog in mijn armen zal kunnen nemen.
Het is nu bijna een half jaar geleden dat hij het uit heeft gemaakt. En met ‘hij’ bedoel ik niet zomaar een hij ,maar de voor mijn gevoel leukste,liefste en knapste jongen van de school. Toen het uitging vond ik dit alles nog niet zo erg. Er zijn toch wel meer leuke jongens op deze wereld? En zoals mijn moeder altijd zegt: geen handen maar landen vol. Ondanks dat onze ‘Break-up’ een tijd lang het best besproken onderwerp was op onze school , leerde ik er toch mee leven dat ik zonder hem door moest. Maar naarmate het jaar voorderde begon ik achter alles iets te zoeken. Elke beweging die hij maakte , elk woord dat hij zei , was bij mij uiterst verdacht. En alsof dat nog niet genoeg was…

‘Kom op Lynn doe nou niet zo moeilijk.’
‘Ja maar stel…’ Ondanks dat ik met mijn rug naar hem toe stond , voelde ik hoe hij dichter bij kwam en me vastpakte.
‘Dan wat? Er kan niks gebeuren echt waar Lynn, doe nou niet zo heilig’
Bijna barste ik uit van woede. Ik moest niet zo heilig doen? Wat was ik? Zijn persoonlijke hoertje?
‘Ik wil niet heilig overkomen , maar ik weet gewoon niet zeker of ik het wil’ zei ik uiteindelijk.
‘Laats in de kleedkamers wou je het ook, dus waarom nu niet?’
Dat was waar , een week geleden was er precies hetzelfde gebeurd als waar het vandaag op zou uitdraaien. Ik wou het niet , dat wist hij zelf ook.
Maar als ik aan ook maar iemand zou vertellen wat er die dag was gebeurd , dan wist hij me wel te vinden zei hij.
Hij heeft zo vaak tegen me gezegd dat het mijn eigen keuze was , dat ik het langzamerhand zelf ben gaan geloven. Dus hij had gelijk , waarom nu niet?
Omdat ik mezelf niet meer liet gebruiken? Omdat ik niet genoeg van hem hield?
Natuurlijk hield ik wel van hem , anders zou ik nu al aangifte hebben gedaan ,maar dat heb ik niet.
‘Nee Collin , ik wil het niet’ flapte ik eruit.
Ik was bang dat hij boos zou reageren , dat hij me zou slaan of erger. Maar dat deed hij niet , inplaats daarvan kuste hij me op mijn wang en zei : ‘Dan hoeft het niet. Het is goed’

Opgelucht liep ik later die middag de deur uit. Hij hield van me , en ik van hem.

beetje ingewikeld maar ga maar verder :wink:

xoxo

verder! :'D