[Verhaal] Rood als bloed

Mijn eerste verhaal op Girlscene, en ik hoop dat het iets wordt (:

Julian Xeno Achimensus & Chiara Nicky Bianchi

“Geef me de kans om je leven te verbeteren, Chiara. Dat gaat me lukken.”
Na een drukke avond in de discotheek haalt Julian de brave blondine over om haar leven te veranderen. Maar zullen de drank, drugs, feestjes en tattoeages ook werkelijk goed uitpakken bij Chiara?

“Je bent de grootste achterlijke klootzak die ik ooit heb ontmoet, Achimensus.”
“Ga je mee?”
“Ja.”

Prologue
Zoals altijd wanneer Laurette het voor elkaar kreeg om me te slepen naar de discotheek eindigde ik alleen aan de bar omdat ze haar oog op één of andere jongen had laten vallen. Waarom liet ik me dan ook nog overhalen? Elk individu in deze ruimte was even simpel, ze leken alleen maar te leven voor de harde muziek, sterke alccohol en de schurende, zwetende lichamen van hun soortgenoten.
Ik haalde een hand door mijn lange, blonde haar, kneep mijn ogen samen toen een lichtflits door de ruimte ging. Ik wist niet of het één of andere simplist met een camera of zo’n stom discolampje was, en eigenlijk wilde ik het ook niet weten.
“Ben je alleen?” hoorde ik opeens achter me, waardoor ik gesmoord vloekend overeind schoot. Met een grijns rond zijn lippen verscheen de jongeman in mijn blikveld, zijn bleekblauwe ogen gleden zonder enige schaamte van mijn gezicht naar beneden.
“Ik wilde net gaan,” siste ik, en stond op. Ik was echter nog geen drie meter verder toen ik een sterke hand op mijn pols voelde, en zonder om te kijken wist ik dat hij het was.

Julian
De naam van de discotheek was Chaos, en de eigenaar had geen betere naam kunnen kiezen. Elk lichaam in de ruimte was vastgeplakt tegen dat van een ander, de muziek zorgde ervoor dat ik de volgende ochtend waarschijnlijk weer een luide piep in mijn oren kreeg. Soms hoorde je het gerinkel van glas, wanneer iemand het met z’n dronken kop tussen z’n vingers vandaan had laten glippen of als er één boos was geworden en er spontaan mee besloot te gaan gooien.
Ik baande me een weg over de dansvloer, de meisjes negerend die zich als schoothondjes op me wierpen in de hoop te scoren deze klamme zaterdagavond. Wat moest ik met zulke types? Ik wilde een uitdaging, één waar ik op moest jagen voor ik haar langzaam binnen kon halen in mijn prachtige, glimmende web.
En ik hoefde maar één blik op haar te werpen om te weten dat ik mijn prooi had gevonden. Haar lange, honingblonde haar hing los over haar schouders, haar lichaam gehuld in een zwart jurkje dat net genoeg aan de verbeelding overhield en aan haar voeten prijkten hoge, donkere hakken. Ondanks haar uitdagende kledingkeuze, stonden haar groene ogen ijskoud.
Haar kille houding, de bittere trek rond haar roodgestifte lippen en het afwachtende getik van haar lange nagels maakte de buitenwereld duidelijk dat ze hier absoluut niet wilde zijn. Het soort gedrag dat de meeste jongens afstoot, maar wat er bij mij voor zorgde dat ik alleen maar meer wilde.
Door de harde muziek kon ik gemakkelijk geruisloos achter haar opduiken, ik tilde mijn hand op om haar schouder aan te tikken. “Ben je alleen?” vroeg ik met een lage stem, waardoor ze meteen overeind schoot. De grijns sierde mijn gezicht nog steeds toen ik een stap naar voren zette.
Met ontzette, grote ogen keek ze me aan vanaf het krukje. Nu ik dichterbij was, kon ik haar beter in me opnemen. En ze was bepaald niet lelijk, misschien zelfs van een buitenlandse afkomst.
“Ik wilde net gaan,” beet ze me toe, en stond op. Zonder aarzelen greep ik haar slanke pols vast om haar tegen te houden, liet mijn blik over haar rug naar beneden glijden en trok goedkeurend mijn wenkbrauwen omhoog.
Met een ruk draaide ze zich om, wilde iets zeggen, zag waar ik heen keek en sloeg haar armen over elkaar. “Wat moet je van me?”
Sceptisch haalde ik mijn schouders op. “Trouwen. Drie kinderen. Een dalmatiër en een kat.”
Een paar tellen stond ze verbaasd met haar ogen te knipperen, waardoor de grijns op mijn gezicht alleen maar groter werd. “Ik wilde een praatje maken, schat. Misschien dansen.”
“Nee,” was het enige wat over haar mooie lipjes kwam, maar toch bleef ze staan. Haar ogen gleden even over me heen, maar de kille glans bleef erin liggen.
“Waarom loop je dan niet weg?”
“Ik wacht op mijn vriendin,” zei ze, en keerde haar blik weer af. Ongemakkelijk haalde ze een hand door haar lange lokken.
“Laat me raden. Die vriendin heeft je gedwongen om mee te gaan omdat je anders je huis niet uit komt?”
Haar boze blik vertelde me dat ik gelijk had, en dat ze tussen de menigte verdween liet zien dat ze absoluut niks met me te maken wilde hebben. Ik bleef kalm staan terwijl ze uit mijn blikveld verdween, stak een sigaret op en kneep mijn ogen dicht tegen de rook.
Geweldig.

Chiara
Irritatie snelde als een zwerm bijen door mijn lichaam, terwijl ik me met de nodige moeite langs de enorme menigte mensen wrong. Hier en daar porde iemand een elleboog in mijn ribben, waardoor ik een ferme duw terug gaf. Jongens merkten mijn felle reactie op, trokken uitdagend hun wenkbrauwen omhoog in de veronderstelling dat ze me wel even konden temmen.
Maar ik had nog minder interesse in hun simpele zielen dan anders. Waar had die jongen het lef vandaan gehaald om zo tegen me te praten? Hij had me onbeschaamd bekeken, me belachelijk gemaakt en er nog om gelachen ook. Tenminste, vanuit zijn oogpunt had hij me belachelijk gemaakt.
Ik persoonlijk vond het doodnormaal dat ik hier niet wilde zijn. Dat ik me niet wilde verlagen tot het niveau van mijn leeftijdsgenoten, die onder het ‘genot’ van tien glazen drank als een stel bronstige koeien op elkaar sprongen in een poging elkaar mee naar huis te slepen.
“Laurette!” riep ik meteen, toen ik haar had gevonden. Haar donkerrood geverfde, lange haar deinde mee op haar bewegingen, ik trok haar geërgerd weg van de jongen die zijn handen hebberig om haar heupen had geslagen.
“Ik word gek hier, heb echt geen idee waarom ik nog met je mee ga.”
Met een zucht trok mijn ‘vriendin’ zich los, rechtte haar rug en stak een vinger op naar de jongen dat hij maar even moest wachten. “Ten eerste: als hij zich in de tussentijd aan een ander vergrijpt, is het jouw schuld,” stak ze van wal. “Ten tweede: als je je gewoon vermaakt zoals elke ander normaal meisje van zestien is er niks aan de hand. Ten derde: waarom ben je dan mee gegaan?”
Haar lichtbruine ogen keken me peinzend aan, Laurette was nooit zo eerlijk. De drank in haar aderen had haar geopend. Ik hield van eerlijkheid, het was één van de dingen waar ik waarde aan hechtte in het leven. Maar dit stak me ergens.
“Ik ga al. Veel plezier met die hitsige hond van je.”
Binnenmonds vloekend wrong ik me weer tussen alle mensen heen. Zonder waarschuwing voelde ik twee sterke handen die mijn polsen beet pakten, mijn lichaam als een lappenpop naar zich toe slingerde. Ik keek recht in twee bloed doorlopen, diepblauwe ogen. Hij was er nog slechter aan toe dan de meesten in dit hok.
“Meisje meisje, dans met me,” kreunde hij in m’n oor, waardoor er een onaangename rilling over mijn rug trok. Ik trok mezelf met de nodige moeite los, en vluchtte in de richting van de garderobe. Ik wierp een blik op het meisje die daarachter stond, voelde me ergens opgelucht dat ik niet de enige nuchtere in de ruimte was. Zelfs de barmannen leken een slok achter hun kiezen te hebben.
“Mag ik vragen waarom je er zomaar vandoor gaat?”
Mijn nekharen gingen rechtop staan, de arm die ik in mijn tasje had gestoken op zoek naar het kaartje verstijfde. Rook kringelde mijn neusgaten binnen, ik onderdrukte de neiging om als een klein kind te gaan niezen.
“Ik heb me nog niet voorgesteld trouwens, ik ben Julian.” Een sterke, gebruinde hand stak zich uit, achterdochtig keek ik op vanachter mijn lange, blonde haar. Op zijn gezicht stond een uitnodigende grijns. Nu pas merkte ik de zwarte rozenkrans op die om zijn hals hing, aan het einde een zilveren kruis waar Jezus ontbrak. Ik durfde mijn grijze kat er echter om te verwedden dat hij niet gelovig was. Niet dat ik dat wel was, maar ik deed dan ook niet alsof door dergelijke sieraden te dragen.
Zonder iets te zeggen liet Julian zijn hand zakken, hij bekeek me nogmaals. Anders, echter. Peinzend, nadenkend. De neiging om heel hard weg te rennen nam aan.
“Ik denk dat jij een jongen als mij wel kan gebruiken, meisje.”

Verder?

Verder!

Zeker verder :grinning:

Een stukje vanuit Julian (:

Absoluut verder!!

Komt er nog meer dan?

Ik was een paar dagen weg en had het even druk, ik ga nu een nieuw stukje schrijven (:

Ik vind het leuk dat je verder bent gegaan, maar ik vind het niet erg handig dat je het vervolgstukje in je beginpost hebt gezet… Maar ik wil wel meer lezen :slightly_smiling_face:

verder nieuwe volger :grinning:

Verder?

Super leuk verhaal ga je nog verder?!

Wanneer nieuw stukje? :upside_down_face:

Uppp!

VERDER.
Oh en in een boek dat ik las heette iemand ook Chiara :’) Maar dat was een kindje van zeven. Dus dat heeft wss geen associatie met dit verhaal.

Negeer mijn gebazel en zie dit als een up.

verder? :slightly_smiling_face: