[VERHAAL] Ripper

Korte samenvatting: Enkele maanden geleden raakte Amaryllis haar ouders kwijt en sindsdien woont ze bij haar familie. Ze raakt bevriend met een jongen die ze ontmoet in een bar maar voorheen al had gezien op de begraafplaats. Amaryllis lijkt haar leven langzaam weer op dreef te zetten, totdat Whitechapel plots weer geteisterd wordt door nieuwe moorden, die allemaal gepleegd worden als de moorden in 1888 door Jack the Ripper.

Ripper ~ If you get lost
Proloog
Beste baas,
Ik hoor de hele tijd dat de politie met gevangen heeft, maar ze zullen mij voorlopig niet pakken. Ik moet lachen als ze zo slim lopen te kijken en het hebben over dat ze op het juiste spoor zitten. ik heb dubbel gelegen om die grap met Leather Apron.

De gouden punt van zijn pen bleef boven het papier zweven. Nog steeds moest hij keer op keer glimlachen als hij terug dacht aan Leather Apron. Wat was haar naam ook al weer? Juist, Eliza Anne Chapman. Oh, wat was ze een gemakkelijk slachtoffer geweest! Grijnzend streek hij even met zijn tong over zijn lippen. Ondanks de eerdere moorden bleven ze toch verder doen, alsof ze niet leken te beseffen waar hij op uit was. Ze uitroeien, één voor één, alle prostituees. En zoals hij eerder tewerk was gegaan, had hij hetzelfde weer bij Eliza gedaan: Haar benen opgetrokken en wijd gespreid, haar rokken tot boven haar knieën geschoven, maar dat was nog niets. Hij keek kort nog even naar de rode letters op het papier. Hij had haar keel doorgesneden, en had haar onderlichaam helemaal opengesneden. Hij had haar darmen over haar linkerschouder gelegd alsof het niets was, en om alles nog wat verfijnen had hij enkele spulletjes in haar zakken gestoken: een kammetje, en een stukje stof – dure stof. Met opzet om de politie nog wat meer in het nauw te kunnen drijven. Maar het pronkstuk van die hele moord: de leren schort in de goot, enkele meters verder dan het levenloze lichaam. Hadden ze nu werkelijk gedacht dat hij hen zo simpel naar zich toe zou leiden? Nee, daar zaten ze absoluut verkeerd. Dus wat had hij gedaan: hij had ze de verkeerde richting ingestuurd. Wat had de politie dan gedaan, ze hadden een beschrijving gekregen van een man die de vorige moorden als eens was verschenen, en hadden dus jacht op hem gemaakt. De laarzensnijder John Pizer werd het slachtoffer, maar al snel weer hij weer vrijgelaten door zijn alibi’s. Maar het hele Pizer-voorval zorgde er juist voor dat hij rustig zijn gaan kon gaan. Langzaam dopte hij de pen in de rode inkt, en vervloekte nog steeds dat het bloed dik was geworden. Opnieuw zette hij de punt neer en begon weer te schrijven.
Ik haat hoeren en zal niet stoppen met ze aan stukken te snijden totdat ik inderdaad word opgesloten. Schitterend werk was die laatste klus. Ik gaf de dame geen tijd om te piepen. Hoe moeten ze me nu nog te pakken krijgen. Ik hou van mijn werk en wil alweer aan de slag. U zult nog snel van mij horen met mijn grappige spelletjes. Ik had wat van het echte rode spul van de laatste klus in een bierflesje bewaard om mee te schrijven maar het werd zo dik als lijm en ik kan het niet gebruiken. Rode inkt is toepasselijk genoeg hoop ik. Bij mijn volgende klus zal ik de oren van de dame afsnijden en naar de politie sturen gewoon voor de lol nietwaar. Bewaar deze brief totdat ik nog wat meer werk heb gedaan, en geef ‘m dan maar uit zoals-ie is. Mijn mes is zo mooi scherp, ik wil meteen aan het werk als ik de kans nog krijg. Veel geluk.
Hoogachtend,
Jack the Ripper
U vindt het vast niet erg als ik mijn handelsnaam gebruik.
PS: kon de brief nog niet posten omdat ik eerst de rode inkt van mijn handen af moest zien te krijgen. Vervloekt, het lukt niet. Ze zeggen nu dat ik een dokter ben.

Voldaan legde hij de pen neer en ging wat onderuit zitten op zijn stoel. Nog steeds ergerde hij zich dood aan de Missiezusters. Ze wilden dan misschien wel helpen door de jonge meisjes uit de prostitutie te houden, maar het hielp niets. Hij haalde even zijn hand door zijn haren en zuchtte even. Wie oh wie zou zijn volgende slachtoffer worden? Hij nam rustig het mes dat op zijn bureau leg en keek naar het lemmet. Het was – zoals velen inmiddels wel wisten – zijn favoriete wapen. Hij herinnerde zich nog een van zijn eerste echte slachtoffers. Mary Ann Nichols. Het was een schokkende ontdekking voor de politie geweest, en voor de lijkschouwer maar voor hem was het een makkie geweest. Hij had er niet eens bij moeten nadenken, en er kwamen al helemaal geen gevoelens aan de pas. Zoals zijn modus operandi was, was de keel van het slachtoffer doorgesneden, zo grof dat ze bijna onthoofd was. Maar het kon hem helemaal niets schelen, zolang ze maar lijden en angst kregen. Bij de lijkschouwing ontdekte men wat er werkelijk aan de hand was: haar onderlichaam was aan flarden gesneden, en haar buik was opengereten tot bijna aan haar borsten. En ja, al snel kwam het aan het licht in de pers dat het het werk moest zijn van een diep gestoorde moordenaar, maar hij wist zelf wel beter. Hij had een reden voor dit alles. De mensen dachten dat ze al heel wat verschrikkelijke dingen hadden gezien, maar dit was nog een streepje erger.

En wat vinden jullie ervan?
Reacties als tips zijn altijd welkom! :slightly_smiling_face:

Wowiee, spannend! Ik krijg er de rillingen van haha. Je hebt er zeker een volger bij!!

Heeft the ripper echt bestaan? Wow, dat wist ik even niets. Sjezus, heftig…

Mooi geschreven. Ik had wel van Jack the Ripper gehoord, maar dacht dat hij Nederlands was. :thinking:
Ik vraag me alleen af hoe dit verder gaat. Ik ga dit volgen.

Misschien had ik voorhand even moeten melden dat enkel de intro zo ‘heftig’ ging zijn. De rest van het verhaal zal zich gewoon door de ogen van Amaryllis afspelen.
Maar allemaal alvast bedankt voor het lezen van mijn verhaal!

Hoofdstuk 1
Langzaam verlegde ze haar gewicht van haar ene been op haar andere. Vandaag was alles anders. Ze zou opnieuw moeten glimlachen, en dat zou ze ook doen. Maar het moest geloofbaar zijn, wat dus wilde zeggen dat ze ook moeite moest doen. Ze staarde naar zichzelf in de spiegel. De lichte, maar heldere blauwe ogen zoals die van haar vader staarden haar strak aan, terwijl de blonde en golvende haren van haar moeder speels om haar schouders hingen. Even hapte ze naar adem en voelde meteen weer die stekende pijn binnenin. Ze zou moeten glimlachen vandaag, het moest gewoon. Kort sloot ze haar ogen en sloeg haar armen beschermend om haar middel. Haar glimlach zou moeten vertellen dat ze zich beter voelde, alsof hij wilde zeggen van ‘Ik ben oké, dank je.’ Langzaam opende ze haar ogen, en staarde weer in haar eigen ogen. Ze zou niet langer het verdrietige meisje zijn dat haar ouders verloor. Ja, diep van binnen wel, maar ze moest een nieuwe start hebben. Iemand anders zijn want dat was de enige manier om te overleven.
“Amaryllis!” Kort glimlachte ze, oprecht, en wendde haar blik van de spiegel af. “Goedemorgen, Emily.” Begroette ze de opgewekte blondine die in de deuropening verscheen. “Hoe voel je je vandaag?” Kort sloot ze haar ogen. Die vraag zou haar vandaag veel gesteld worden, dat wist ze nu al. Langzaam knikte ze en een waterige glimlach sierde haar gezicht. Na de dood van haar ouders hadden haar tante en nonkel haar in huis genomen, en daardoor was ze nog dichter naar haar nicht, Emily, toegegroeid. Al van kindsaf kwamen de twee blondines goed overeen, maar hun band was de laatste maanden nog hechter geword. Hoop, dat was hetgene dat Emily haar gaf. Hoop, op een normaal en beter leven ondanks alle pijn. Hoop was hetgene dat haar gaande en overeind hield. “Kan beter,” mompelde ze, en keek Emily weer aan. Emily leek geen seconde te twijfelen en kwam naar haar toe gelopen, en voordat ze het wist lagen haar armen al om haar heen.
[font=Verdana][size=2]Niet veel later waren ze samen naar de woonkamer gelopen, waar ze meteen aan tafel schoven. Ondanks het feit dat de twee niet enorm veel tijd hadden, stonden ze erop om in de ochtend samen te ontbijten. Amaryllis glimlachte kort naar haar tante en nonkel als begroeting, en ving meteen hun blikken op. Elke keer deed het zo veel pijn om naar hen te kijken, omdat ook zij familie verloren waren. Ze keken naar haar met eenzelfde pijn als in haar ogen stond af te lezen, al zagen zij keer op keer de trekken van de ouders. “Je moet straks niet op me wachten, Em.” Terwijl ze de woorden uitsprak, draaide ze langzaam haar hoofd naar Emily toe, die kort knikte. Ja, Emily wist wat ze ging doen en stelde haar er helemaal geen vragen over. Een van de eerste dagen had Emily haar gevolgd, maar had er meteen spijt van gehad. Ergens had ze het antwoord al. Ze ging haar ouders bezoeken.